Ο Ολυμπιακός για ακόμα ένα παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό πήρε υπέρ του διαφορές, τις οποίες δεν μπόρεσε να διαχειριστεί όπως έπρεπε κι έτσι οι πράσινοι με ανατροπές έφτασαν στην 13η κούπα της ιστορίας τους.

Επίσης, ήταν ένα ακόμη παιχνίδι που κρίθηκε στο τελευταίο σουτ. Απλώς αυτή την φορά μετά την κόρνα πανηγύριζε ο Παναθηναϊκός, απλούστατα γιατί οι παίκτες του είχαν την ψυχραιμία να κάνουν τις σωστές επιλογές. Ούτε αυτό είναι τυχαίο. Οι δυο ομάδες είναι απολύτως ισοδύναμες και έχω την πεποίθηση ότι όλες οι μεταξύ τους αναμετρήσεις κάπως έτσι θα πηγαίνουν. Αυτή η ισορροπία είναι μεγάλη μαγκιά του Ολυμπιακού που έχτισε μια ομάδα από την αρχή και παίζει όμορφο μπάσκετ, το οποίο εγώ ομολογώ ότι προτιμώ. Το ότι είναι πιο γοητευτικό (στην παρούσα φάση) δεν σημαίνει ότι είναι και πιο αποδοτικό. Εκεί υπερέχει ο Ομπράντοβιτς, εκεί κερδίζει ο Παναθηναϊκός.

Η πλήρης αλήθεια είναι ότι ο Ντούντα έκανε εντελώς λάθος αλλαγές, ξέχασε στον πάγκο Πρίντεζη και Σπανούλη στα δύσκολα και κυρίως έπαιξε άμυνα ζώνης στο +13, 90 δευτερόλεπτα πριν το φινάλε της τρίτης περιόδου. Φοβερή έμπνευση. Μεταξύ αρκετών άλλων...

Οι πράσινοι στα τελευταία λεπτά έκοψαν τη δημιουργία του αντιπάλου με πιεστική άμυνα από την μια ρακέτα ως την άλλη. Ως εκ τούτου δημιούργησαν επιλογές σε πλήργη τρικυμία. Εκεί απέτυχε απόψε ο Σπανούλης, ο οποίος στα δύσκολα δεν ήταν στο παρκέ ή εν πάση περιπτώσει δεν κατάφερε να απεμπλακεί από τις παγίδες στις οποίες έπεσε με φόβο και χωρίς πάθος. Φυσικά δεν είχε και βοήθειες. Να μία εγγενής αδυναμία της ομάδας του Ίβκοβιτς. Δεν έχει έναν οργανωτή έμπειρο να σταθεί δίπλα στον V-Span, να τον υποκαταστήσει στα δύσκολα. Και δεν είναι μόνο η απουσία του Λο που έπαιξε ρόλο. Η αδυναμία (και Λο παρόντος) παραμένει. Επίσης, όταν ο Ντόρσι δεν είναι στα πολύ καλά του (όπως απόψε που φορτώθηκε πολύ νωρίς με φάουλ και γενικώς έδειχνε αγχωμένος) έχει θέμα και στα ψηλά. Απόψε δεν είχε και εκτελεστή στα μεγάλα σουτ, αλλά αυτό νομίζω ότι έτυχε. Κάποια στιγμή ο Σπανούλης πρέπει να δώσει το σύνθημα σ' ένα πραγματικά μεγάλο παιχνίδι.

Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας γιατί είχε πολύ καλύτερη δημιουργία και πολύ πιο αποδοτική άμυνα. Οι ασιστ του Διαμαντίδη, οι εμπνεύσεις του Σάτο, σε συνδυασμό με την εξαιρετική του άμυνα, ο ρυθμός που έδωσε ο Γιασικεβίτσιους στην επίθεση και η επιβλητική παρουσία του Μπατίστ και στις δυο πλευρές του γηπέδου (έπαιξε μεγάλες άμυνες τόσο στο άτοπο σουτ του Πρίντεζη όσο και στο άνευ λογικής σουτ της εκπνοής), έκαναν τη διαφορά. Και πάνω απ' όλα είχε πολύ καλύτερη καθοδήγηση στα κομβικά σημεία που τα ματς γυρίζουν. Το ίδιο είχε συμβεί και στο ΣΕΦ, ασχέτως εάν το σουτ του Μπατίστ ήταν δίποντο και ο Ολυμπιακός πανηγύρισε τη νίκη.

Επομένως, αυτό που λείπει από τον Ολυμπιακό είναι η διαχείριση και η διάρκεια. Θα μου πείτε ότι έχει πολλούς άπειρους παίκτες. Ναι, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος ούτε να τους φοβάται ο Ντούντα, ούτε να φοβούνται οι ίδιοι. Έχουν περάσει αρκετές φορές ήδη με πολύ μεγάλη επιτυχία το Κάβο Ντόρο με 10 μποφώρ. Από τον Ολυμπιακό λείπει η αυτοπεποίθηση και η δυναμική παρουσία του ηγέτη του. Σύμφωνοι, έχει τραβήξει λούκι ολομόναχος και με μεγάλη επιτυχία σε πολλά ματς, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να απαλλαγεί από το μπούκωμα της κόντρας με τον Παναθηναϊκό και της αντιπαράθεσης-σύγκρισης με τον Διαμαντίδη. Δεν βλέπω κανέναν άλλο λόγο που ο Σπανούλης συνήθως φρενάρει στα ντέρμπι ''αιώνιων''.

Από τις δηλώσεις κρατώ όσα είπε ο Ομπράντοβιτς στον Γιάννη Νάτου, όταν ο συνάδελφος του υπενθύμισε το μυθικό ποσοστό επιτυχίας στους τελικούς με τον Παναθηναϊκό. Η απάντηση δείχνει την θέληση του να συνεχίσει: «Ελπίζω να έρθουν πολλοί ακόμη στη συνέχεια». Το ζήτημα δεν είναι αν ο ίδιος θα θέλει, γιατί θέλει. Το ερώτημα είναι αν ο Παναθηναϊκός θα του έχει εξασφαλισμένες τις προϋποθέσεις που ο ίδιος θέτει για να συνεχίσει. Και δεν αναφέρομαι ούτε στους τελικούς του φετινού πρωταθλήματος, ούτε στο Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκας, διοργανώσεις στις οποίες πιθανολογώ ότι αναφερόταν. Την πάω πιο μακρυά τη βαλίτσα, γιατί η διεθνής συζήση για το μέλλον του άρχοντα των δαχτυλιδιών έχει ανάψει. Γι' αυτά όμως έχουμε καιρό ακόμα. Ο εξάστερος υπό την μαεστρική καθοδήγησή του μπορεί πάλι να τα κερδίσει όλα. Επειδή όμως σημασία έχουν και τα εργαλεία που έχεις στα χέρια σου, μπορεί και να τα χάσει όλα.

Ο Ντούντα αναμενόμενα το έριξε στην εμπειρία των πράσινων, ενώ ο Ντόρσι έκανε επίθεση στους παίκτες του αντιπάλου, γιατί λέει ήθελαν από την αρχή να τον βγάλουν εκτός αγώνα. Μα τί να έκαναν βρε Τζόι; Να αφήσουν το κλειδί της ομάδας να αλωνίζει και να το θαυμάζουν; Ανυπομονει λέει για τους τελικούς του πρωταθλήματος. Ωραία, ιδού η Ρόδος, ιδού και οι τελικοί. Βεβαίως δέχθηκε μερικά ''ύπουλα'' χτυπήματα, τα οποία είναι μέσα στο παιχνίδι.

Ένα ακόμα κύπελλο Ελλάδας πέρασε στην ιστορία. Φαντάζομαι ότι ουδείς μπορεί να είναι υπερήφανος για τον καρμπόν τρόπο με τον οποίο διοργανώνεται τα τελευταία 5 χρόνια. Προσέξτε κάτι όμως. Όχι με ευθύνη της Ομοσπονδίας! Η ΕΟΚ απλώς έχει βρει έναν τρόπο για να ολοκληρώνονται οι ''αιώνιοι τελικοί''. Κι αυτόν τον τρόπο ακολουθεί. Να χαρώ εγώ αστυνομία και γενική γραμματεία που έκαναν συσκέψεις επί συσκέψεων και πήραν λέει αυστηρότατα μέτρα ασφαλείας. Τόσο αυστηρά που πέρασαν στο γήπεδο ουκ ολίγα πυρομαχικά από τους στρατούς των δυο ομάδων, τους οποίους οι διοικήσεις δεν λένε να αφοπλίσουν, αποκλείοντάς τους. Αντιθέτως πολλές φορές με πράξεις και δηλώσεις λειτουργούν εμπρηστικά.

Ελπίζω να έρθει η ώρα που δεν θα γνωρίζουμε εκ των προτέρων ούτε το ζευγάρι του τελικού, ούτε τον τόπο τέλεσής του, ούτε τον ακριβή αριθμό εισιτηρίων, ούτε την διαδικασία επιλογής των διαιτητών, ούτε τις δηλώσεις που θα προηγηθούν και θα ακολουθήσουν. Πέντε χρόνια βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια. Και μετά ξύπνησα. Να ξέρετε πάντως ότι δεν είναι η Ομοσπονδία εκείνη που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις της αλλαγής. Είναι οι ίδιες οι ομάδες. Για την ώρα ο (μη) αθλητικός μας πολιτισμός δεν μας επιτρέπει να αλλάξουμε ο,τιδήποτε.

Εκτός αν ζούμε στον κόσμο του ΓΑΠ*.

Συμπερασματικά, εάν ρωτάτε τί με συνεπήρε σε αυτόν τον τελικό, θα σας απαντήσω απολύτως τίποτα. Εάν θέλετε να μάθετε τί θα θυμάμαι, θα σας δώσω ακριβώς την ίδια απάντηση. Με περισσότερες λεπτομέρειες θα θυμάμαι τους τελικούς του Κόπα Ντελ Ρέι που έχω περιγράψει, παρά αυτή την ανάλατη σούπα που τρώμε κάθε χρόνο Μάρτιο μήνα στο κλειστό του Ελληνικού. Τόση επανάληψη ούτε οι σειρές του Παπακαλιάτη πια...

*Μετά την σημερινή του ομιλία στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, η έκφραση «στον κόσμο του ΓΑΠ» , αφήνει στο χρονοντούλαπο την αγαπημένη μου έκφραση «στον κόσμο της γκοφρέτας». Λίγη τσίπα μωρέ...

Υ.Γ: Πολύ σωστά οι διατητές δεν σφύριζαν κάθε φορά που το ματς γινόταν πιο... ''αντρικό''. Όπως είπα και live στο ραδιόφωνο, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η τελευταία φάση είναι πεντακάθαρη, αλλά από τα ριπλέι που (δεν) είδαμε δεν μπορώ να βγάλω ασφαλές συμπέρασμα. Ούτε κι από το γενικό πλάνο της μετάδοσης. Νομίζω ότι δεν έγινε φάουλ. Πάντως ο Διαμαντίδης κάνει επιθετικό στον Μάντζαρη. Σίγουρα δεν θα σταθώ εκεί. Τους αφήνω στο υστερόγραφο, γιατί βαρέθηκα την κουβέντα για τους γκρι.

Πηγή: pamesports.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS