Παναθηναικός και Ολυμπιακός, Ομπράντοβιτς και Ίβκοβιτς, οι διαιτητές Χριστοδούλου-Αναστόπουλος-Φούφης και οι περισσότεροι εκ των 1800 οπαδών των δύο αντιπάλων, που είχαν την τύχη να βρεθούν στο Ελληνικό, προσέφεραν ενα μοναδικής αθλητικής ποιότητας και σπάνιας μπασκετικής ομορφιάς θέαμα, κι ένα παιχνίδι που ίσως αποδειχθεί για πολλά χρόνια ανεπανάληπτο!

Ο Παναθηναικός πήρε το τρόπαιο μετά από 3 χρόνια και ξεκίνησε "με το δεξί" το γνωστό ανοιξιάτικο "σαφάρι" τίτλων, αλλά η ουσία είναι πως όλοι φάνηκαν αντάξιοι των περιστάσεων, αποδεικνύοντας ότι οι "αιώνιοι" είναι δύο τεράστιες μπασκετικές δυνάμεις και "σχολες", οι προπονητές τους "μετρ" του είδους, οι οποίοι προσδίδουν ανυπολόγιστη υπεραξία στον έμψυδο δυναμικό των ομάδων τους και πως οι Έλληνες διαιτητές μπορούν να φέρουν εις πέρας με επιτυχία οποιοδήποτε παιχνίδι, ανεξαρτήτως βαθμού δυσκολίας και συνθηκών διεξαγωγής, αρκεί βέβαια κανείς να μην... ασχολείται μαζί τους. Οι δε οπαδοί, στην συντριπτική πλειοψηφία τους, όταν "θέλουν", μπορούν να είναι...πολιτισμένοι, αξιοπρεπείς και αληθινοί φίλαθλοι.

Αυτά ως πρόλογο, δεδομένου ότι παιδιόθεν ανήκω στη μπασκετική "μασονία" και τέτοια παιχνίδια διαφημίζουν το σπορ και τη (αθλητικά) χώρα, εκπαιδεύουν γενιές φιλάθλων, ενώ αποδεικνύουν ότι καμιά...μπάλα δεν είναι σαν την πορτοκαλι!!! Άλλωστε τέτοιος τελικός δύσκολα μπορεί να βρεθεί διεθνώς, όχι λόγω τελικού σκορ, αλλά λόγω της εξέλιξης και της ποιότητάς του.

Αγωνιστικά, όταν ένα ματς κρίνεται στον πόντο, η συζήτηση περί "δίκαιας νίκης" είναι σχετική και αμφιβόλου εγκυρότητας... Για να σχολιάσει κανείς πως ο Παναθηναικός προηγήθηκε με 12π διαφορά (17-29,11΄), πως ο Ολυμπιακός το γύρισε σε +13 (58-45,28'), με σερί 41-16, και πως οι πράσινοι...αναγεννήθηκαν από τις στάχτες τους και πήραν τη νίκη, χρειάζεται σελίδες ολόκληρες!

Η στήλη προτίθεται να σταθεί στα σημεία και τα πρόσωπα, που κατά την άποψή της έκριναν τον νικητή:

* Μόνον ένα προπονητής σαν τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς θα μπορούσε να "αναστηλώσει" μια ομάδα, μετά την άθλια απόδοση της 2ης και 3ης περιόδου, σαν αυτή του Παναθηναικού! Αν και οι πράσινοι πέτυχαν 25π στην 1η περίοδο, μετά έπαθαν...ολοκληρωτικό black out, ιδιαίτερα στην επίθεση, ενω και αμυντικά έχαναν όλες τις προσωπικές μονομαχίες, αλλα και τα ριμπαουντ! Όταν στο 28΄ο Ολυμπιακός βρέθηκε στο +13, αμφιβάλω αν κανείς άλλος πλην του Ζοτς πίστευε ακόμα στη νίκη... Ο πολυνίκης προπονητής όμως όχι μόνον δεν τα παράτησε, αλλά "ανακάτεψε την τράπουλα" δεκάδες φορές, χρησιμοποίησε απίθανα σχήματα, ως και με τον Περπέρογλου 4άρι, έκανε φοβερό rotation για να ξεκουράσει και να προστατεύσει παίκτες του απο κούραση και φάουλ και φυσικά επιστράτευσε το τεράστιο "όπλο" του, δίνοντας εντολή για πιεστική, ανοιχτή, προσωπική άμυνα σε όλο το γήπεδο.

Η 15λεπτη πίεση κούρασε τον αντίπαλο, έφθειρε την συγκέντρωση και το "καθαρό μυαλό" του, οδήγησε σε πολλά λάθη του, έδωσε εύκολα καλάθια και αγωνιστική ανάταση στην ομάδα του. Το πλέον σημαντικό επίτευγμα το κόουτς, είναι πως με τη στάση του επανέφερε στους παίκτες του φρεσκάδα, προσήλωση και συγκέντρωση, πνεύμα νικητή και τους ανάγκασε να χρησιμοποιήσουν την μοναδική εμπειρία τους σε τελικούς, η οποία εντέλει έκανε τη διαφορά νίκης.

* "Κανείς άλλος δεν πίστευε στη νίκη..." έγραψα παραπάνω? Λάθος, υπήρχε ο τεράστιος, ο εμβληματικός, ο ηγετικός, ο ασυμβίβαστος με την ήττα Σαρούνας Γιασικεβίτσιους! Από το 15΄και μετά, όταν το τριφύλλι παρέπαιε και κάθε λεπτό που περνούσε γινόταν χειρότερο, ο 35άρης Σαρας οργάνωνε, σκόραρε, "έκλεβε" μπάλες και κυρίως ενέπνεε τους συμπαίκτες να κυνηγήσουν τη νίκη ακόμα και υπό τις χειρότερες συνθήκες, ιδιαίτερα στο τραγικό ξεκίνημα της 3ης περιόδου. Ο τίτλος του "πολυτιμότερου" είναι μάλλον "τυπικός" σε σχέση με όσα πραγματικά προσέφερε...

* Ο Ολυμπιακός έχασε το ματς...μέσα από τα χέρια του, επειδή μάλλον πίστεψε, στην αρχή της 4ης περιόδου, όταν προηγήθηκε με 66-57 (32'), έχοντας ανατρέψει και το -12, πως ο αντίπαλος δεν μπορούσε να ακολουθήσει στο σκορ και τον ρυθμό. Από το 33΄ και μετά πέτυχε μόλις 4 πόντους (!), αστόχησε ή "πούλησε τη μπάλα" στις 12 από τις 13 τελευταίες επιθέσεις του (!) και στα τελευταία 23'', που μπορούσε να "κλέψει" το τρόπαιο, επιτέθηκε απρογραμμάτιστα, ανοργάνωτα, χωρίς οι σκόρερ του (Πρίντεζης, Χαινς, Σπανούλης) να έχουν την ευκαιρία του σουτ ή των βολών.

'Αλλα "κλειδιά" του τελικού:

* η εμφάνιση του Σάτο, που "έβγαλε τα λεφτά" του με την συνεισφορά στην επίθεση και την άμυνα-καμικάζι,
* η γρήγορη έξοδος στο 24΄με 4 φάουλ του Ντόρσει, ο οποίος ήταν κυρίαρχη μορφή στα καλάθια και κανείς εκ των συμπαικτών του δεν μπόρεσε να τον αναπληρώσει, τουλάχιστον στην άμυνα,
* η ασταθής απόδοση των Άντιτς και Χάινς, οι οποίοι στην 2η και 3η περίοδο "γύρισαν το ματς", τόσο με την εκτελεστική τους δεινότητα, όσο και με την υιοθέτηση ενός "κοντού" σχήματος, δυσεπίλυτου για τον Ζοτς, ωστόσο στο κρίσιμο 4ο δεκάλεπτο "χάθηκαν" σε λάθη και άστοχες ενέργειες,
* η αδυναμία των Πειραιωτών να εκμεταλλευθούν την καθολική κυριαρχία στα ριμπάουντς: σ εναν τελικό πήραν 41 με 14επιθ. έναντι 25 των πρασίνων, και δεν νίκησαν! Βλέπετε, έκαναν 23 λάθη, ενω ο Παναθηναικός 9 λιγότερα, ενώ είχε και 15 κλεψίματα!!!

Κλείνω με τη διαιτησία: Εύγε σε Χριστοδούλου, Αναστόπουλο, Φούφη! Και πάλι, εύγε... Με ομοιογένεια στα σφυρίγματα, απόλυτη εφαρμογή των κανονισμών, εμφανώς καλή συνεργασία και θετική ενέργεια, οι 3 διαιτητές, με παιδεία, εκπαίδευση και εμπειρία Ευρωλίγκας, παίρνουν ΑΡΙΣΤΑ! Ειδικά στο 2ο ημίχρονο με τις τεράστιες εναλλαγές στο σκορ, τις πιεστικές άμυνα στα 4/4 και τις προσωπικές μονομαχίες στο "ζωγραφιστό" έδωσαν ρεσιτάλ. Ήταν η επιτομή του ρόλου του διαιτητή στο άθλημα και κυρίως στο πως πρέπει να αντιμετωπίζει τόσο υψηλό επίπεδο μπάσκετ, προπονητών και παικτών. Η απόδοσή τους νομίζω είναι και μια "υπόσχεση" για τη σειρά των τελικών...

Αντε, και του χρόνου...

Πηγή: pamesports.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS