Και εντέλει αυτά ήταν που έφεραν και το κύπελλο στα χέρια του Παναθηναϊκού. Το πιο συναρπαστικό από τα τρία φετινά παιχνίδια των «αιωνίων» έδωσε τον πρώτο τίτλο και μας έκανε όλους να περιμένουμε με ανυπομονησία τη συνέχεια στο πρωτάθλημα και να κρατάμε και μια κρυφή ελπίδα για την Ευρώπη.

Οι δύο αντίπαλοι επιβεβαίωσαν και χθες αυτό που έχει γίνει σαφές έπειτα από τόσο δρόμο μέσα στη σεζόν. Οτι έχουν αδυναμίες, αλλά έχουν και τεράστια θέληση. Ο μεν Παναθηναϊκός στην, ενδεχομένως, τελευταία του χρονιά όπως όλοι παραδέχονται, να μην αφήσει τίποτα να πάει χαμένο. Ο δε Ολυμπιακός, στην πρώτη του ουσιαστικά χρονιά με αυτήν τη μορφή, να μη συμβιβαστεί με το «υπάρχει μέλλον» και να φτάσει από τώρα σε κάποιον τίτλο.

Το τελευταίο δεκάλεπτο του αγώνα έδειξε για άλλη μία φορά πόσο ισχύει το «ο νέος είναι ωραίος, αλλά κι ο παλιός είναι αλλιώς». Ο Παναθηναϊκός άπλωσε την άμυνά του και την έκανε πολύ πιεστική, με προφανή στόχο να πανικοβάλει τους άπειρους αντιπάλους. Με Σπανούλη και Πρίντεζη στον πάγκο για να πάρουν ανάσες, ήταν πιο εύκολο να γίνει η ανατροπή και να πάει το ματς σε φινάλε ρώσικη ρουλέτα.

Η μία εύστοχη βολή του Διαμαντίδη αποδείχθηκε αρκετή, αφού ο Ολυμπιακός ουσιαστικά δεν εκδήλωσε ολόκληρη την τελευταία επίθεση που είχε. Ο Παναθηναϊκός πήρε το 13ο κύπελλο της ιστορίας του και τον πρώτο φετινό τίτλο, ο Ολυμπιακός ένα μάθημα που τον πόνεσε αλλά μπορεί να του χρησιμεύσει και το μπάσκετ απόλαυσε ακόμη ένα αγωνιστικό ρεσιτάλ μεταξύ των δύο, την ώρα που οι άσχετοι με το άθλημα μετρούσαν τα στατιστικά τους στη ρίψη... φωτοβολίδων.

Πηγή: Εξέδρα