Εικόνα... Παναθηναϊκού!

Ενα μακρόσυρτο «ουυυφ» θα πρέπει να βγήκε από τους μπασκετόφιλους του Παναθηναϊκού, μετά τα όσα είδαν στη Μαδρίτη.

Μπορεί να είδαν τον Εξάστερο να φεύγει με κατεβασμένο το κεφάλι, αλλά έχω την αίσθηση πως η εικόνα που αντίκρυσαν ήταν καλύτερη απ' αυτή που περίμεναν, με δεδομένες τις αλλαγές στο ρόστερ, τη μείωση του μπάτζετ και την αποχώρηση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς...

Και μπορεί μια ήττα να «πονάει», ειδικά για μια ομάδα που έχει συνηθίσει να νικάει στο 90% των αγώνων της τελευταίας 12ετίας, αλλά η εικόνα που παρουσίασε ο Πεδουλάκης και οι παίκτες του ήταν ενθαρρυντική και ικανή να «ζεστάνει» τον κόσμο.

Ηταν εικόνα που αφήνει υποσχέσεις και επιτρέπει στους φιλάθλους να ελπίζουν πως το φρόνημα του μπασκετικού Παναθηναϊκού θα διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα, με κάποιες μικροαλλαγές και βελτιώσεις στην πορεία...

Αν και είναι νωρίς, όπως είναι και στην περίπτωση του Ολυμπιακού, τα πρώτα συμπεράσματα μπορούμε δειλά - δειλά να τα καταγράψουμε, με τον κίνδυνο βεβαίως τα δεδομένα να ανατραπούν στην πορεία, είτε προς το καλύτερο, είτε προς το χειρότερο... Πάμε λοιπόν...

Στα συν...

... Η αντίδραση μεγάλης ομάδας στο ξεκίνημα του αγώνα, όταν η Ρεάλ προηγήθηκε με 19-6 και το γήπεδο έμοιαζε... κατηφορικό! Αν και ο Παναθηναϊκός διαθέτει πολλούς παίκτες χωρίς εμπειρία από Ευρωλίγκα, κατάφερε να συμμαζέψει γρήγορα τη διαφορά, βγάζοντας χαρακτήρα και αποδεικνύοντας πως δεν έχει χάσει τη στόφα της μεγάλης ομάδας. Σημαντικό ρόλο σ' αυτό έπαιξε και η ψυχραιμία που επέδειξε ο Πεδουλάκης, ο οποίος προτίμησε να το παλέψει με αλλαγές κι όχι με τάιμ άουτ, ακόμη κι όταν είδε το σκορ να ξεφεύγει με τους 8 σερί πόντους του Ρούντι στο ξεκίνημα. Γενικότερα, ο τρόπος που διαχειρίστηκε ο Παναθηναϊκός το κακό ξεκίνημα, αποτελεί στοιχεία χαρακτήρα και προσωπικότητας που θα του χρειαστούν στο μέλλον...

... Η αξιοποίηση του Σόφο που έμοιαζε σαν τον... Κινγκ Κονγκ μπροστά στους ψηλούς της Ρεάλ. Ηταν σαφές πως οι «πράσινοι» επιχειρούσαν να απομονώσουν τον Σχορτσανίτη με τον αντίπαλό του, προσπαθούσαν να του περάσουν την μπάλα από το κέντρο κι όχι από το πλάι και ταυτόχρονα οι υπόλοιποι τέσσερις... σκορπίζονταν στις τέσσερις γωνίες για να πάρουν την έξτρα πάσα για το σουτ. Ο Σχορτσανίτης ήταν καταπληκτικός, τελείωσε κάθε μπάλα που πήρε στα χέρια του κι αν δεν έκανε αυτά τα ανόητα φάουλ αδυνατώντας να ελέγξει τα άκρα του, τώρα ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να πανηγυρίζει μια σπουδαία νίκη.

... Η φιλοσοφία των σωστών αποστάσεων και της καλής κυκλοφορίας της μπάλας στα πρότυπα του Παναθηναϊκού που γνωρίζαμε. Μπορεί σε κάποιες θέσεις να μην υπάρχει η ποιότητα του παρελθόντος, αλλά το μπάσκετ που προσπαθεί να εφαρμόσει ο Πεδουλάκης είναι απόλυτα προσαρμοσμένο στον παλιό, καλό Παναθηναϊκό του Ομπράντοβιτς. Σωστές αποστάσεις στην επίθεση, έξτρα πάσα στον ελεύθερο παίκτη, αξιοποίηση του ψηλού είναι μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία στο παιχνίδι των «πράσινων».

... Οι ρόλοι που έχουν κατανεμηθεί σωστά. Με εξαίρεση τον Αρμστρονγκ, όλοι οι υπόλοιποι γνώριζαν για ποιον λόγο πατούσαν στο παρκέ. Ακόμη και ο Σκορδίλης, άσχετα αν δεν τελείωσε σωστά τις δύο φάσεις, έκανε ό,τι έπρεπε και στις δύο περιπτώσεις, δείγμα του ότι έχει αντιληφθεί πώς πρέπει να κινείται στο παρκέ. Γενικότερα, οι οκτώ από τους 10 που χρησιμοποιήθηκαν είχαν ξεκάθαρο ρόλο και όλοι ανταποκρίθηκαν σωστά. Εξαιρείται ο Αρμοσντρονγκ που ήταν αλλού για αλλού, αλλά και ο Ούκιτς που θα πρέπει να προσασμοστεί στη λογική του Παναθηναϊκού κι όχι ο Παναθηναϊκός στη λογική τη δική του.

... Η δεδομένη πλέον ανάγκη του Παναθηναϊκού να παίζει στον ίδιο ρυθμό από το πρώτο δευτερόλεπτο. Η εποχή που οι «πράσινοι» αισθάνονταν σιγουρια, ακόμη κι αν βρίσκονταν πίσω στο σκορ με 10 πόντους διαφορά, έχει περάσει, με αποτέλεσμα η συγκέντρωση και το κίνητρο να είναι στο μάξιμουμ από την στιγμή του τζάμπολ. Με δεδομένη ότι η ποιότητα δεν είναι αντίστοιχη μ αυτή του παρελθόντος, οι παίκτες του Παναθηναϊκού δείχνουν να αντιλαμβάνονται πως δεν έχουν περιθώρια για... παιχνιδάκια και λογικές του τύπου «εντάξει, θα παίξουμε πέντε λεπτά και θα 'καθαρίσουμε'». Ο τρόπος που ο πάγκος πανηγύριζε κάθε καλάθι από το ξεκίνημα του αγώνα, δείχνει και τη διάθεση του Παναθηναϊκού να βγάζει 40λεπτο με την ίδια φιλοσοφία.

Στα πλην...

... Η αδυναμία του Αρμστρονγκ να προσαρμοστεί σε συνδυασμό με την απουσία - προς το παρόν - του Λάσμε. Ο Αμερικανός αποτελεί τη μεγάλη «τρύπα» μέχρι στιγμή και το χειρότερο όλων είναι πως μοιάζει να μην έχει καταλάβει τι ακριβώς πρέπει να κάνει στο παρκέ. Κατά διαστήματα φαίνεται τόσο μπερδεμένος, σε σημείο που δεν μπορεί να αποφασίσει για το τι πρέπει να κάνει, με αποτέλεσμα να μην κάνει τίποτα! Η παρουσία ενός δυνατού ψηλού που θα καλύπτει την απουσία του «Σόφο» από το παρκέ κρίνεται επιβεβλημένη και είναι δεδομένο ότι αυτόν τον ρόλο δεν μπορεί να τον παίξει ο Λάσμε που άλλωστε δεν έχει τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

... Το μονοδιάστατο στυλ παιχνιδιού, όταν πατάει στο παρκέ ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης. Είναι δεδομένο πως κάθε παίκτης προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το πυρηνικό όπλο που λέγεται «Big Σοφο», αλλά είναι τόσο προβλέψιμη η διάθεση των παικτών του Παναθηναϊκού, με αποτέλεσμα το παιχνίδι να γίνεται μονοδιάστατο. Ασχετα, αν ο Σχορτσανίτης ήταν ασταμάτητος κόντρα στη Ρεάλ, η ουσία είναι πως με τον διεθνή σέντερ στο παρκέ, οι «πράσινοι» δεν είχαν κανένα άλλο πλάνο, πλην του να περάσουν την μπάλα στον ψηλό. Πολλές φορές αυτό το πρόβλημα δεν έχει να κάνει με την εντολή του προπονητή, αλλά με το υποσυνείδητο των παικτών που νιώθουν ασφάλεια με τον «Σόφο» και προσπαθούν στα σίγουρα να «χτυπήσουν» τον αντίπαλο. Τα πράγματα θα γίνουν πιο απλά, αλλά και πιο ξεκούραστα για τον Σχορτσανίτη, αν ο Παναθηναϊκός καταφέρει να απειλήσει και με άλλον τρόπο όσο ο θηριώδης σέντερ είναι στο παρκέ.

- Η έλλειψη κλασικού σουτέρ στην περιφέρεια. Φάνηκε στον αγώνα με τον Πανιώνιο, αποδείχτηκε και στο παιχνίδι με τη Ρεάλ. Ανεξάρτητα αν ο Διαμαντίδης τα 'βαλε, ο Παναθηναϊκός δεν παίρνει σκορ από τους Κίτσεν, Ούκιτς και Ξανθόπουλο (σ.σ. δεν χρησιμοποιήθηκε). Κάθε σύγχρονη ομάδα διαθέτει περιφερειακούς με αξιόπιστο σουτ και οι «πράσινοι» δείχνουν αδυναμία στον συγκεκριμένο τομέα. Ο Ούκιτς κρατάει περισσότερο απ' ό,τι πρέπει την μπάλα στα χέρια του, περισσότερο δημιουργεί και λιγότερο εκτελεί, ενώ ουδέποτε το σουτ του ήταν στα πλεονεκτήματά του. Ο Κίτσεν δεν μπορεί να κριθεί, αλλά είναι σαφές πως δεν θα... πόνταρε τα λεφτά του στα δικά του σουτ από τα 6,75μ.

Πηγή: Sentragoal.gr