Οι αρχοντοχωριάτες του μπάσκετ!

Το εννοώ αυτό διότι η Ευρωλίγκα δεν επιτρέπει στη Μαπούρο να χρησιμοποιεί τo «Palasport Pianella» και την ανάγκασε να μετακομίσει στο γειτονικό Ντέζιο...

Καλό το «Pala Desio», δεν λέω, όμως δεν έχει καμιά σχέση με την αχλή του μύθου που αναδίδει ακόμη το γήπεδο το οποίο για κάμποσα χρόνια αποτελούσε την πασαρέλα των καλλιστείων του ευρωπαϊκού μπάσκετ...

Μιας και το 'φερε η κουβέντα στα παλιά και μουχλιασμένα γήπεδα, το ταξιδιωτικό ημερολόγιό μου περιλαμβάνει επισκέψεις σε κάμποσα από δαύτα και μάλιστα στα πιο ονομαστά: στην περιβόητη «Moutete», η οποία μέχρι το μεσημέρι στέγαζε τη λαϊκή εμποροπανήγυρη και το βράδυ φιλοξενούσε τις προπονήσεις και τους αγώνες της Ορτέζ (που τότε ήταν σκέτη Ορτέζ και όχι Πο Ορτέζ), στο ιστορικό «Beaublanc» της Λιμόζ, στην υπόγεια «Ηala Gripe»του Σπλιτ, στην ετοιμόρροπη «Ηala Jazine» του Ζαντάρ, στο περιδεές «Masnago» του Βαρέζε (όπου όντως σε κυριεύει το σοκ και το δέος από τα αναρτημένα λάβαρα των δέκα συνεχών τελικών της θρυλικής Ινις) και πάει λέγοντας...

Αν, για να μην το ξεχάσω: η χάρη μου έφτασε το ως και το «Luna Park» του Μπουένος Αϊρες, το οποίο φιλοξένησε το παρθενικό Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1950 και μετά από σαράντα χρόνια που πήγα για το Μουντομπάσκετ του 1990 θαρρούσες πως από τα αποδυτήρια θα ξεπροβάλουν «α λα μπρατσέτα» ο περιβόητος (Αργεντινός σταρ της εποχής) Οσκαρ Φούρλονγκ και ο Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς!

Ανακάτεψα επίτηδες και μάλιστα για δύο λόγους τον Στάνκοβιτς σε αυτήν την υπόθεση: αφενός διότι ήταν παρών ως παίκτης της τότε πρωτοεμφανιζόμενης Γιουγκοσλαβίας στο Μουντομπάσκετ του '50 και αφετέρου επειδή στα τέλη των 60s διετέλεσε προπονητής της αποψινής αντιπάλου του Παναθηναϊκού...

Πέρα από σπουδαίος παίκτης και επιφανής διοικητικός παράγων, που κυβέρνησε το παγκόσμιο μπάσκετ επί 26 συναπτά έτη, ο Μπόρα υπήρξε και σπουδαίος προπονητής στον οποίο μάλιστα πιστώνονται το σπάσιμο του κατεστημένου στο ιταλικό μπάσκετ και η θεμελίωση του θρύλου της Καντού!

Ο Στάνκοβιτς έπαιξε στον Ερυθρό Αστέρα και στη Ζελέσνιτσαρ, ενώ στη συνέχεια ως προπονητής καθοδήγησε επί μία δεκαετία την ΟΚΚ Βελιγραδίου και το 1966 πέρασε τα γιουγκοσλαβικά σύνορα για να αναλάβει (στη θέση του Αρνάλντο Ταουριζάνο) την τεχνική ηγεσία της τότε Ορανσόντα Καντού την οποία μετά από δύο χρόνια οδήγησε στην κατάκτηση του τίτλου.

Τώρα που το αναλογίζομαι, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο Στάνκοβιτς ήταν τέρας διορατικότητας, διότι όπου κι αν πήγε διέβλεπε τα ταλέντα και τα έβγαζε στο κλαρί: στην ΟΚΚ ανέδειξε τον συχωρεμένο Ραντιβόι Κόρατς, στην Παλακανέστρο Καντού τον Κάρλο Ρεκαλκάτι και στη FIBA τον... Γιώργο Βασιλακόπουλο και τον (διάδοχό του στο πόστο του γενικού γραμματέα) Πάτρικ Μπάουμαν!

Μετά τον Στάνκοβιτς, την τεχνική ηγεσία της ανατέλλουσας μεγάλης δύναμης του ευρωπαϊκού μπάσκετ ανέλαβε πάλι ο Ταουριζάνο και το 1979 η σκυτάλη πέρασε στον περιβόητο «Αγιατολάχ του μπάσκετ»: στον μικρό το δέμας αλλά γίγαντα στο μυαλό Βαλέριο Μπιανκίνι, που πήρε την ομάδα της μικρής λομβαρδικής πόλης και όχι μονάχα την έβαλε στον ευρωπαϊκό χάρτη, αλλά την έκανε κιόλας πρωτεύουσά του!

Εκεί λίγο πιο πέρα από τη λίμνη του Κόμο αναδύθηκε σαν νεράιδα η ομάδα η οποία με προπονητή τον Μπιανκίνι πέτυχε το repeat στην τότε Ευρωλίγκα (1982, 1983) κι έχει στη συλλογή της τέσσερα Κύπελλα Κυπελλούχων, τέσσερα Κύπελλα Κόρατς, δύο διηπειρωτικά και πέντε εγχώριους τίτλους!

Για μια πόλη 35.000 κατοίκων αυτοί οι 17 τίτλοι πρέπει να συνιστούν το υψηλότερο (και μάλιστα τεκμαρτό) κατά κεφαλήν εισόδημα σε όλη την Ευρώπη!

Τον διοπτροφόρο Μπιανκίνι, που προφανώς μετά από τριάντα χρόνια στοιχειώνει τον ύπνο του Αντρέα Τρινκιέρι, τον αποκάλεσαν «φιλόσοφο», «ευαγγελιστή» και «Αγιατολάχ του μπάσκετ»: το πρώτο εξαιτίας των πανεπιστημιακών σπουδών του στη φιλοσοφία, το δεύτερο επειδή ευαγγελιζόταν τα μελλούμενα του μπάσκετ και το τρίτο διότι η ακμή του συνέπεσε με την εξουσία του Χομεϊνί στην Περσία!

Ο ισλαμιστής κληρικός ανέτρεψε τον σάχη Ρεζά Παχλαβί και εγκαθίδρυσε το θεοκρατικό καθεστώς, ενώ ο Μπιανκίνι ανέτρεψε την εξουσία της Μακάμπι Τελ Αβίβ και της Ολίμπια Μιλάνο και εγκαθίδρυσε στα ύπατα αξιώματα του ευρωπαϊκού μπάσκετ ένα αρχοντοχωριάτικο, αλλά φουτουριστικό καθεστώς!

Ηταν όντως φουτουριστική εκείνη η ομάδα, διότι ο Μπιανκίνι εάν δεν λανσάρισε σίγουρα έκανε της μόδας στην Ευρώπη τρεις πατέντες που έχουν ακόμη μεγάλη πέραση: το isolation game (υπερφόρτωση στη μια πλευρά), την κίνηση των τριών post στη ρακέτα και την αναζήτηση/εκμετάλλευση των miss-match στην επίθεση με αιχμές του δόρατος τα ψηλά τριάρια του...

Ε, κατόπιν όλων αυτών μια βραδιά στο Καντού, έστω κι αν ο Παναθηναϊκός (όπως και πέρυσι ο Ολυμπιακός) θα την περάσει στο Ντέζιο, είναι ένα ραντεβού όχι μόνο με την ιστορία αλλά και με τη μυθολογία του μπάσκετ...

Πηγή: Goal