Οταν μια ομάδα στήνεται από την αρχή έχει δύο βασικά ζητήματα: Πρώτον να ελαχιστοποιήσει το ποσοστό του ρίσκο στις επιλογές των παικτών και δεύτερον να ενώσει τα ατομικά χαρακτηριστικά τους και να τα βάλει υπό τη σκιά του «εμείς»...

Λένε λοιπόν πως ένας προπονητής έχει περιθώριο λάθους σε ποσοστό 30% στη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου και θεωρείται φυσιολογικό από τους πέντε - έξι παίκτες που θα πάρει, ο ένας ή οι δύο να αποδειχτούν «λανθασμένες επιλογές».

Ποιος άλλωστε δεν την έχει πατήσει; Από τον Ομπράντοβιτς που κάποτε επέλεξε για παράδειγμα τον Αλμπάνο ή τον Τέπιτς μέχρι τον Ιβκοβιτς που επέμενε μετά μανίας στον Κέσελ, θεωρώντας τον ως ένα από τα καλύτερα «τριάρια» στην Ευρώπη.

Αυτό λοιπόν που παρουσιάζει ο φετινός Ολυμπιακός ξεπερνάει ακόμη και το περιθώριο του στατιστικού λάθους... Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη χρονιά στη σύγχρονη ιστορία των «ερυθρόλευκων» που οι επιλογές του προπονητή να αποδείχτηκαν «λίρα 100» από τα πρώτα παιχνίδια.

Και δεν λέω, ναι, είναι νωρίς ακόμη, αλλά είναι πολύ σπάνιο αυτό που έχει στο μυαλό του ο εκάστοτε προπονητής να αποτυπώνεται κατά γράμμα στο παρκέ, ανεξάρτητα αν θα μπούν ή όχι τα μακρινά σουτ, ανεξάρτητα από το αν θα κερδίσει ή θα χάσει σε ένα παιχνίδι.

Εχω την αίσθηση πως ο Μπαρτζώκας αγγίζει το τέλειο ποσοστό στις επιλογές που έκανε το περασμένο καλοκαίρι, δεδομένου ότι δεν μπορούσε να κρατήσει κάποιους από τους παίκτες που χάρισαν στον Ολυμπιακό τα δύο μεγάλα τρόπαια.

Εκ πρώτης όψεως πήγε σε επιλογές - ρίσκο (π.χ. Λοτζέσκι), αλλά όπως αποδεικνύεται αυτό που είχε θεωρητικά στο μυαλό του ήταν η εξέλιξη των όσων είδαμε από τους «ερυθρόλευκους» τα δύο προηγούμενα χρόνια.

Σίγουρα θέλει τύχη για να σου «κάτσουν» όλα, αλλά και πάλι δεν αρκεί, αν δεν έχει ξεκάθαρο πλάνο στο μυαλό σου και δεν έχει σαρώσεις την αγορά για να βρεις τα «υλικά» με τα οποία θα φτιάξεις την «συνταγή» που έχεις σχεδιάσει.

Και δεν είμαι σε θέση - άλλωστε δεν έχω γυάλινη σφαίρα για να προβλέψω το μέλλον - το αν οι «ερυθρόλευκοι» θα φτάσουν μέχρι το τέλος της διαδρομής, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος πως ο προπονητής του Ολυμπιακού θα πάρει από τους νέους παίκτες αυτό που είχε στο μυαλό του εξ αρχής...

Η μεγαλύτερη δικαίωση του Μπαρτζώκα είναι η επιλογή του Ματ Λοτζέσκι, ενός παιδιού που κλήθηκε να καλύψει κατά το ήμισυ το κενό του Παπανικολάου, αλλά απ' ό,τι φανεται θα το καλύψει ολόκληρο και πολύ πιο σύντομα απ' ό,τι θα περίμενε και ο ίδιος ο προπονητής του.

Είναι σαφές ότι ο Ελληνας τεχνικός σχεδίαζε με τον Λοτζέσκι να καλύψει κάποια από τα χαρακτηριστικά του «Παπ» και με τον Περπέρογλου τα υπόλοιπα μισά. Για παράδειγμα, πόνταρε στα αθλητικά προσόντα και το «δολοφονικό σουτ» του Αμερικανού, στην εμπειρία και το παιχνίδι με πλάτη του Ελληνα φόργουορντ.

Ο Λοτζέσκι είναι από τους λίγους παίκτες που έχουν περάσει τα τελευταία χρόνια από το ελληνικό μπάσκετ που μπορεί να προσφέρει τα μέγιστα με το μίνιμουμ των προσπαθειών! Είναι χαρακτηριστικός παίκτης «οικονομίας», προσωπικότητα που λατρεύεται από τον οποιονδήποτε προπονητή, «δυάρι» που κάνει περισσότερα πράγματα απ' αυτά για τα οποία βρίσκεται στο παρκέ.

Η περίπτωση του Ντάνστον μοιάζει πολύ μ΄ αυτή του Χάινς. Πρόκειται για έναν Αμερικανό που έφυγε με τις... κλωτσιές από τον Αρη, έκανε μια πολύ καλή σεζόν στην Ιταλία και που το κίνητρό του είναι υψηλότατο, όπως και του συμπατριώτη του, όταν έκανε το μεγάλο βήμα να μετακομίσει στον Πειραιά.

Ο Ντάνστον έχει στυλ Χάινς, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να κάνει περισσότερα πράγματα από το να τελειώσει μια φάση, να πάρει ένα παλικαρίσιο επιθετικό ριμπάουντ ή να «δέσει» την άμυνα στα πικ εντ ρολ των αντιπάλων. Είναι ένας παίκτης του «7-8» που ωστόσο θα πιάσει το ταβάνι του σε περισσότερα χαρακτηριστικά παιχνιδιού απ' ό,τι ο Χάινς. Ενδεχομένως να μην έχει την ψυχή του Κάιλ, αλλά αυτό είναι κάτι που αποκτάται με τον καιρό και είναι σε συνάρτηση με το «δέσιμο» του κάθε παίκτη με την ομάδα του.

Ο Πέτγουεϊ αποτελούσε για μένα το μεγαλύτερο ερωτηματικό. Η έλλειψη εμπειρίας, η διαφορετική νοοτροπία που καλλιέργησε στους Χάρλεμς, σε συνδυασμό με την «χαβαλετζίδικη» διάθεση που προέκυψε στο Ρέθυμνο και ολοκληρώθηκε με το «φωτιά με φωτιά», μ' έκανε να αμφιβάλω για το κατά πόσο θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του Ολυμπιακού. Είναι σαφές πως και απ' αυτόν ο Μπαρτζώκας θα πάρει αυτό που είχε καλλιεργήσει στο μυαλό του.

Ο Πέτγουεϊ παίζει με μεγαλύτερη τρέλα απ' αυτήν που αντιπροσωπεύει το στυλ παιχνιδιού του Ολυμπιακού, αλλά είναι ο καταλληλότερος άνθρωπος για να αλλάξει τον ρυθμό ενός αγώνα. Ο Αμερικανός καλείται να κάνει τρία πράγματα στο παρκέ κι όσο δεν ξεφεύγει από τα χαλινάρια, τόσο πιο χρήσιμος θα γίνεται στα χέρια του προπονητή του. Αν πηδάει στο επιθετικό ριμπάουντ, παίρνει τα λιγοστά ελεύθερα τρίποντα που του αναλογούν και παίζει άμυνα πάνω από το καλάθι, τότε έχει βγάλει με το παραπάνω το συμβόλαιό του, είτε παίζει 20λεπτα, είτε παίζει δίλεπτα.

Πάμε στον Σίμονς, κατά πολλούς ο πρώτος που θα έφευγε από τον Ολυμπιακό, με βάση την εικόνα στα φιλικά προετοιμασίας. Κι όμως... Ο Σίμονς έχει ένα κάρο στραβά, δεν τελειώνει τις φάσεις, δεν δημιουργεί παρά μόνο αν παίξει με «πλάτη», δεν μπορεί να πασάρει, αλλά ο Μπαρτζώκας είχε στο μυαλό του τον σωστό ρόλο για τον συγκεκριμένο παίκτη. Ο Σίμονς είναι ένα «σκιάχτρο» που η δύναμή και η σωματοδομή του λειτουργεί αποτρεπτικά για όποιον θελήσει να πλησιάσει στο καλάθι του Ολυμπιακού. Το άνοιγμα των χεριών του, ο τρόπος που καλύπτει το κέντρο της ρακέτας, προσθέτει στους πρωταθλητές Ευρώπης αυτό που τους έλειψε την περσινή σεζόν.

Από 'κει και πέρα, θεωρώ πως το μεγαλύτερο κέρδος του Ολυμπιακού από τη νίκη στην Κωνσταντινούπολη, είναι η... κρυάδα που έφαγε ο Δημήτρης Αγραβάνης. Στην πρώτη του σεζόν σε υψηλό επίπεδο ξεκίνησε ως βασικός σε μια από τις πιο «καυτές» έδρες της Ευρωλίγκας, είχε περίσσιο θράσος, τσαμπουκά και δικαιώνει όσους έλεγαν πως πολύ σύντομα θα διεκδικεί θέση βασικού στους πρωταθλητές Ευρώπης. Είναι τεράστια μαγκιά για τον Μπαρτζώκα να παίρνει το ρίσκο μιας τέτοιας επιλογής, γνωρίζοντας τι θα άκουγε, αν ο Ερτσεγκ ξεκινούσε με «τρία στα τρία» ή αν ο πιτσιρικάς έκανε δύο - τρία λάθη με το καλημέρα... Είμαι σίγουρος πως ανάλογη είναι η σκέψη του για τον Παπαπέτρου, όταν αρχίσει να κωπάζει ο θόρυβος για την μεταγραφή του...

Το τρίτο μεγάλο κέρδος για τον Ολυμπιακό είναι η επιβεβαίωση πως αυτή η ομάδα μπορεί και χωρίς τον Βασίλη Σπανούλη. Με τον αρχηγό στον πάγκο «καθάρισαν» οι «ερυθρόλευκοι» τον Παναθηναϊκό, με τον ίδιο τρόπο νίκησαν την Μάλαγα, τον ίδιο καλό ρυθμό διατήρησαν στο «Αμπντί Ιμπεχτσί» όσο ο Σπανούλης έπαιρνε τις απαραίτητες ανάσες, μετά το εντυπωσιακό α' 10λεπτο.

Είναι σαφές πως η επιστροφή του Μάντζαρη, η ωριμότητα που αποκτά ο Κατσίβελης, η σιγουριά που εμπνέει ο Λοτζέσκι και η αυτοποεποίθηση του Σλούκα μπορούν συνδιαστικά να καλύψουν ένα μεγάλο μέρος των χαρακτηριστικών του Σπανούλη στη διάρκεια ενός παιχνιδιού...

Πηγή: Goal

Ευρωλίγκα Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός