Σαν ομάδα του Ζοτς

Πέρυσι τέτοιον καιρό, έχανε το ένα κρίσιμο παιχνίδι μετά το άλλο, επέτρεπε στους τραυματισμούς να γίνουν βρόχος και βυθιζόταν αύτανδρος σε αγωνιστική κρίση, από την οποία ουδέποτε συνήλθε.

Φέτος, ξεκίνησε το Top 16 με το μαχαίρι σφιγμένο ανάμεσα στα δόντια και πήρε, με το «καλημέρα», δύο νίκες που τον έκαναν φαβορί για το αβαντάζ έδρας στα πλέι οφ: «διπλό» στη Μάλαγα όπου τον περίμενε απειλητική η πρωτοπόρος του ισπανικού πρωταθλήματος, «διπλό» στην ανατολική όχθη της αγαπημένης του Κωνσταντινούπολης.

Στο επόμενο ταξίδι του, ο Ολυμπιακός θα περάσει τον Βόσπορο για να επισκεφτεί τον παλιόφιλο Ντούσαν Ιβκοβιτς. Εάν κερδίσει και εκεί, θα αρχίσει να μιλάει για πρωτιά στον Ομιλο. Οχι ότι έχει μεγάλη διαφορά η 1η θέση από τη 2η. Το σημαντικό είναι να αποφύγει την 3η και την 4η.

Ο Ολυμπιακός δεν είναι απλώς καλή ομάδα, είναι ομαδάρα. Στο λημέρι του Ομπράντοβιτς έπαιξε με τη σιγουριά που άλλοτε διέκρινε τον Παναθηναϊκό του ίδιου του Ζοτς: «Ο,τι και αν σκαρφιστείτε, στο τέλος θα βρούμε τρόπο να το πάρουμε εμείς το παιχνίδι».

Ο Βασίλης Σπανούλης έφαγε πάρα πολύ ξύλο από τους παίκτες της Φενερμπαχτσέ, αλλά έμεινε ήρεμος, μάζεψε τις απαραίτητες δυνάμεις στο τρίλεπτο της απουσίας του (από το 60-56 στο 62-60) και τα έκανε όλα σωστά πάνω στο τεντωμένο σχοινί, την ίδια ώρα που ο «ηγέτης» των Τούρκων (Γκάουντλοκ) έδινε ρεσιτάλ επιπολαιότητας. Το τρίποντο του Σπανούλη στα 17 δευτερόλεπτα, με το σκορ ισόπαλο 68-68, θα βρει θέση στο προσωπικό του ανθολόγιο, όσο πλούσιο από τέτοια κατορθώματα κι αν είναι αυτό.

Αμέσως μετά, οι «ερυθρόλευκοι» του Πειραιά έσφιξαν την αμυντική μέγγενη και έκλεψαν την μπάλα (διά χειρός Λοτζέσκι), πριν ο Νίκος Ζήσης και οι συμπαίκτες του προφτάσουν να ξεδιπλώσουν το σχέδιό τους. Μέσα σε ένα γήπεδο που θύμιζε ηφαίστειο, ο Ολυμπιακός αποδείχθηκε ατσάλινος.

Για τον Γιάννη Σφαιρόπουλο και για τους παίκτες του, το χθεσινό γαλόνι ήταν το σημαντικότερο της χρονιάς. Και ταυτόχρονα, η μεγαλύτερη νίκη των τελευταίων 18 μηνών.

Ενισχυμένος από τον «έκτο παίκτη» του, τον ενθουσιασμό των φιλάθλων του δηλαδή, ο Παναθηναϊκός ξαναβρήκε τον οίστρο του και κατατρόπωσε έναν αντίπαλο που σε προηγούμενα ταξίδια του αποδείχθηκε πολύ επικίνδυνος.

Μέχρι νεωτέρας, η Ζαλγκίρις θα πρέπει να θεωρείται άμεσος ανταγωνιστής των «πρασίνων» στην κούρσα προς τα πλέι οφ. Με αυτή τη λογική, κέρδος δεν ήταν μόνο το δίποντο, αλλά και η μεγάλη διαφορά της πειστικής νίκης.

«Δεν έχετε καρδιά, δεν παίζετε μπάσκετ, τα κάνετε όλα λάθος», φώναζε ο Γκιντάρας Κράπικας στους παίκτες του. Ο Παναθηναϊκός είχε καρδιά, είχε μυαλό, έπαιζε σωστό και ωραίο μπάσκετ, τα έκανε όλα σωστά. Μοναδική ένσταση ήταν ο τρελός ρυθμός που δόθηκε μετά το μεθυστικό ξεκίνημα, βούτυρο στο ψωμί των Λιθουανών.

Οταν επέστρεψε στο παιχνίδι ο Δημήτρης Διαμαντίδης, για να βάλει χαλινάρι στη δικαιολογημένη φούρια του διψασμένου Νίκου Παππά, η Ζαλγκίρις παρέδωσε τα όπλα στον καταφανώς ανώτερο -και καλύτερα διαβασμένο- αντίπαλο. Απομένει να δείξει ο Παναθηναϊκός τη δύναμή του και μακριά από το ΟΑΚΑ. Χωρίς 1-2 «διπλά», το λίπασμα της Αθήνας θα μείνει αναξιοποίητο.

Πηγή: sday.gr