Πέρυσι στο ίδιο γήπεδο ο Ολυμπιακός είχε αρπάξει μια τριαντάρα σβουριχτή, τη σεζόν 2012-13 πέρασε αβρόχοις ποσί με τους θεατές να χαρίζουν ένα θερμό «standing ovation» στον Σπανούλη (που το δικαιούνταν πάλι για τον ακατάσχετο δημιουργικό οίστρο του), ενώ χθες κατάφερε στους οικοδεσπότες το τελειωτικό κτύπημα και τους έκανε ρακένδυτους, σε ένα γήπεδο που μοιάζει με το ανεκπλήρωτο απωθημένο του...

Το εννοώ αυτό, διότι την έβδομη εφετινή εκτός έδρας νίκη του ο Ολυμπιακός δεν την πέτυχε όπου κι όπου, αλλά στο γήπεδο στο οποίο δεν μπόρεσε να επιστρέψει πέρυσι για να διεκδικήσει το περιλάλητο «three-peat», ωστόσο καιρός φέρνει τα (μιλανέζικα) λάχανα, καιρός τα (μαδριλένικα) παραπούλια!

Για άλλη μια βραδιά η εμφάνιση των «ερυθρόλευκων» υπήρξε γεμάτη, ισορροπημένη και πειστική, για να καταλήξει σε μια εμφατική νίκη, απέναντι σε έναν αντίπαλο που με τα σέα του και τα μέα του έπαιζε το τελευταίο χαρτί του για την πρόκριση: ο Ολυμπιακός τον έπιασε εξαρχής από τον λαιμό (9-22) και όταν ζορίστηκε (από τη ζώνη προσαρμογής και τις ατομικές εκρήξεις του Τζεντίλε και του Μπρουκς), όχι μονάχα δεν πανικοβλήθηκε, αλλά αντιπαρήλθε τα προβλήματα με ηρεμία, δεν άφησε τους Ιταλούς να του καθίσουν στο σβέρκο και βγήκε από το Forum όπως ακριβώς μπήκε...

Σαν κύριος, τύπος και υπογραμμός!

Ο Γιώργος Πρίντεζης κάλυψε με επάρκεια τη λειψανδρία των τρις πρωταθλητών Ευρώπης στη θέση του πάουερ φόργουορντ (απόντων του Πετγουέι, του Τσαϊρέλη και του Αγραβάνη), ενώ ο Ντάνστον και ο Χάντερ λειτούργησαν για άλλη μια φορά ως... αυτοκόλλητοι του Σπανούλη, ο οποίος τους βρίσκει με ακρίβεια μοιρογνωμονίου και τους χάρισε ξανά περίοπτες θέσεις στα πόστερ της βραδιάς!

Στο 4-13 ο αρχηγός του Ολυμπιακού όχι μόνο δεν είχε σκοράρει, αλλά δεν είχε προλάβει καν να σουτάρει. Στο 9-22 ο Λούκα Μπάνκι σιχτίριζε επί δικαίων και αδίκων. Στο 25-26 και στο 46-49 ο Γιάννης Σφαιρόπουλος φαινόταν ήρεμος και έμενε ατσαλάκωτος και με το σακάκι του κουμπωμένο, διότι προφανώς ήταν σίγουρος (και δεν έπεσε έξω) ότι αργά ή γρήγορα η ομάδα του, αφενός με το συστηματοποιημένο παιχνίδι της και αφετέρου με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, θα ξαναγινόταν το αφεντικό του ματς.

Για τον επίλογο αφήνω την απόλυτη σκηνή του αγώνα: το πεταχτάρι που πέτυχε ο Πρίντεζης στη λήξη της τρίτης περιόδου από την πάσα (όχι του Σπανούλη, αλλά) του Σλούκα για να «γράψει» το 56-66 και να υποχρεώσει την ομάδα της τηλεοπτικής παραγωγής της Ευρωλίγκας να αναζητήσει στα αρχεία της και να προβάλει μετά από λίγο εκείνη την αντίστοιχη φάση στο φινάλε του τελικού της Κωνσταντινούπολης!

Πηγή: sentragoal.gr