Ο Ολυμπιακός, που ήταν για… κλωτσιές και ήθελε νέο προπονητή, άσο, δυάρι, τριάρι, τεσσάρι, πεντάρι (και σέντερ μπακ μάλλον) μετά την ήττα και την άσχημη εμφάνιση της πρεμιέρας στη Μαδρίτη, έγινε η ομάδα που θα φέρει το τέταρτο στον Πειραιά, γιατί “μόνο εμείς οι Έλληνες παίζουμε μπάσκετ να ‘ουμ“. Όχι οι υπόλοιποι. Υπάρχουν απλά για να μας κοιτάνε.

Δεν μπορώ να ξέρω αν μετά τη θρίλερ της Λευκάδας, όπου ένας “πράσινος” (Green) απέτρεψε τα… αναψοκοκκινίσματα, ο Ολυμπιακός “υποχώρησε” στα μάτια ορισμένων… έστω στο φάιναλ φορ. Θα δείξει…

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι τα προβλήματά του και οι ελλείψεις του (που υπάρχουν) έχουν λυθεί. Απλώς προς το παρόν “σκεπάζονται“, από το γεγονός ότι η ομάδα έχει σταθερό κορμό και οι παλιοσειρές την “τρέχουν“.

Ο Παναθηναϊκός ήταν για το έβδομο πριν αρχίσει η διοργάνωση. Μετά τα δύο πρώτα ματς (Ζαλγκίρις και Ολυμπιακός) εκτός του ότι άλλαξε τον (“άχρηστο“, αυτό έλειπε να είναι κάτι διαφορετικό στα μάτια των “ειδικών“) προπονητή του και οι παίκτες πέρασαν από “ιερά εξέταση“, αίφνης μετά τη Μόσχα και την πρόσληψη του Τσάβι Πασκουάλ, ξαναμπήκε στις ράγες για το έβδομο.

Είναι λογικό ο ερχομός ενός προπονητή top-class, όπως ο Πασκουάλ, να επιφέρει αισιοδοξία, άντε κι ενθουσιασμό, στους φίλους του Παναθηναϊκού. Μόνο που για να προχωρήσει ένα πλάνο, ένας οργανισμός, μια ομάδα χρειάζεται ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ και όχι αλλαγές προπονητών ανά εξάμηνο.

Τριετές είπατε; Ε και; Ο Πεδουλάκης “κλειστό” διετές είχε στην πρώτη του θητεία. Τα συμβόλαια είναι για να σπάνε και όχι για να μπαίνουν ως… τιμωρία και απειλή αποζημίωσης, προκειμένου να τηρούνται. Πίστη χρειάζεται. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας επί του παρόντος.

Η ουσία έχει να κάνει με το ότι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως δεν είμαστε το κέντρο του (μπασκετικού) σύμπαντος. Παίζουν κι άλλοι μπάσκετ, δεν είμαστε μόνοι μας. Και δεν εννοώ φυσικά την ΤΣΣΚΑ, τη Ρεάλ, την Μπαρτσελόνα, τη Φενέρμπαχτσε, ομάδες δηλαδή που τις… περιμένεις ισχυρές.

Δεν πιστεύω ότι θα είναι εύκολες οι βραδιές με την Μπάμπεργκ, ή τον Ερυθρό Αστέρα. Ούτε στο Κάουνας. Ούτε με την Νταρουσάφακα, ούτε και στο Καζάν, ακόμα. Όπως πιστεύω ότι η Εφές θα είναι τελείως διαφορετική (και καλύτερη) στις επόμενες 3-4 εβδομάδες και δεν θα έχει σχέση με την ομάδα που είδαμε στο ΣΕΦ (ανεξάρτητα από το ότι ο Ολυμπιακός όντως έπαιξε πολύ καλά).

Ούτε η Μακάμπι θα είναι αυτό το συνονθύλευμα των δύο πρώτων αγωνιστικών. Σιγά μην αφήσουν και δεύτερη χρόνια χαμένη, μετά από τέτοια επένδυση.

Δεν ξέρω από που πηγάζει η θριαμβολογία διαφόρων οπαδών, media κτλ. Τουλάχιστον είμαι ήσυχος επειδή οι δύο εκπρόσωποι στην Ευρωλίγκα δείχνουν ότι έχουν… χαμηλά το κεφάλι κι έχουν καταλάβει ότι πρώτος στόχος είναι τα πλέι οφ.

Για να φτάσουν στην οχτάδα ξέρετε πόσες ομάδες πρέπει να βάλουν από κάτω σε “μαραθώνιο” 30 αγωνιστικών; Οχτώ… Κι όχι επιπέδου Ζιέλονα Γκόρα, ή Κ.Κ. Ζάγκρεμπ. Αν υποθέσουμε ότι λιγότερο καλές φαίνονται η Ζαλγκίρις, η Γαλατά και η Ούνικς, καταλαβαίνετε… Και μεγάλος στόχος πρέπει να είναι το πλεονέκτημα έδρας στα πλέι οφ, που επίσης δεν είναι εύκολο. Ας το καταλάβει ο κόσμος.

Υ.Γ.: Α ναι… Παιδιά, δεν είναι και τόσο εύκολο να πηγαίνεις σε φάιναλ φορ. Ρωτήστε προπονητές και παίκτες, ξέρουν καλύτερα από εμάς.

Πηγή: ebasket.gr

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός