Ο εγωισμός και τα... απωθημένα δεν είναι καλά πράγματα. Τέτοια συναισθήματα έβγαλε ο Πίνι Γκέρσον τις τελευταίες μέρες μέσω των γραπτών του. Προσφάτως, τον μιμήθηκε και ο Σβι Σερφ. Δεν έχουν τι να κάνουν πλέον - δεν ξέρω αν εγκατέλειψαν την προπονητική ή τους εγκατέλειψε εκείνη - και κάθονται να σχολιάζουν τι κάνει και τι δεν κάνει ο Ομπράντοβιτς. Θεμιτό. Η γλώσσα που έβγαλαν όμως έφτασε στο πάτωμα. Εστησαν στον τοίχο τον μεγαλύτερο προπονητή της Ευρώπης, προφανώς λόγω ζήλιας που ποτέ δεν κατάφεραν τα κατορθώματα του.

Θα περιμένουμε με ανυπομονησία να διαβάσουμε τα κείμενα των δύο καλών προπονητών μετά το τέταρτο παιχνίδι της σειράς. Να μας εξηγήσουν πως το έκανε ο Ζοτς. Ας αναλύσουν αυτοί και ας κρατήσουμε εμείς την σκηνή που Ομπράντοβιτς και Γιασικεβίτσιους αγκαλιάζονται σαν μικρά παιδιά πλάι στον πάγκο. Στα μάτια τους έβλεπες την Κωνσταντινούπολη.

Ο Παναθηναϊκός ισοφάρισε τη σειρά, γιατί πολύ απλά είναι καλύτερη ομάδα από τη Μακάμπι. Για την ακρίβεια, είναι πολύ καλύτερη ομάδα. Με περισσότερο βάθος, πιο πολλές λύσεις, μεγαλύτερη εμπειρία. Εκανε αυτό που έπρεπε να κάνει. Εδειξε από το πρώτο δευτερόλεπτο πως είναι εκείνος το αφεντικό, έκλεισε τ' αυτιά στους θορυβώδεις Ισραηλινούς, συγκεντρώθηκε, δούλεψε όπως μας έχει συνηθίσει. Ακόμα κι όταν βρέθηκε πίσω με 65-64, τέσσερα λεπτά πριν το φινάλε, δεν έχασε την ψυχραιμία του. Θύμισε τον Παναθηναϊκό της Βαρκελώνης, στο περσινό δεύτερο παιχνίδι.

Στο ΟΑΚΑ, την επόμενη εβδομάδα, θα θυμηθούμε και τις στιγμές της περσινές απέναντι στη Μπαρτσελόνα. Τότε που το χωρητικότητας 17.000 θέσεων κλειστό, είχε μέσα περίπου 25.000 θεατές. Τότε που ο κόσμος έσπρωξε τους «πράσινους» και εκείνοι, με τον Καλάθη ηγέτη, πήγαν στο φάιναλ φορ. Καλάθης είπαμε ε; Μα αυτός δεν ήταν και ο ηγέτης το βράδυ της Πέμπτης στο Ισραήλ; Ρε κοίτα κάτι συμπτώσεις...

Πηγή: sday.gr

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός