Ο «μέχρις εσχάτων» αυριανός αγώνας του Παναθηναικού με την Μακάμπι, με φόντο την πρόκριση στο φάιναλ φορ της Πόλης, συγκεντρώνει τα βλέμματα όλης της μπασκετικής Ευρώπης, δεδομένου ότι αποτελεί και την μοναδική “εκκρεμότητα” ενόψει των τελικών φάσεων της ευρωλίγκας και του γιούροκαπ.

Πρόκειται για ένα ματς…χωρίς αύριο, όπου σε 40΄ κρίνονται οι κόποι μιας χρονιάς για δύο ομάδες που δύσκολα μπορούν να «καταπιούν» το ενδεχόμενο αποκλεισμού και να αποδεχθούν την απουσία από το φάιναλ φορ!

Καταρχάς, επειδή η στήλη ουδέποτε… «κρύφτηκε», οφείλω να δηλώσω ότι μέρες τώρα αναζητώ τον αγωνιστικό τρόπο, με τον οποίο η Μακάμπι θα μπορούσε να αποκλείσει στην Αθήνα τον Παναθηναικό, αλλά αδυνατώ και κατόπιν τούτου θα τοποθετηθώ εκ προοιμίου με την άποψη που υποστηρίζει ότι «αυτό το ματς δεν χάνεται για τον πρωταθλητή Ευρώπης».

Και για να είμαι εξίσου τίμιος με τους αναγνώστες αυτού του site, θεωρώ ότι ο βασικός λόγος για να δικαιωθεί η πρόβλεψη αυτή δεν (!) είναι αγωνιστικός, αλλά ότι το υπέρτατο κίνητρο, το κορυφαίο «στοίχημα», ο μεγάλος στόχος έχει σχέση περισσότερο με το ότι ουδείς στο πράσινο στρατόπεδο θέλει να σκέφτεται το ενδεχόμενο, το τριφύλλι να βρίσκεται στην…Αθήνα την ώρα που ο «αιώνιος» αντίπαλος Ολυμπιακός θα προθερμαίνεται στο παρκέ του «Σινάν Ερντεμ» για τον ημιτελικό της 11ης Μαίου!!!

Είναι ένα συναίσθημα εκατέρωθεν μη αποδεκτό, εξ ου –κατά τη γνώμη μου- και η πρωτοφανής ενεργοποίηση του συνόλου της πράσινης οικογένειας, προπονητών, παικτών, κόσμου, παραγόντων, συμπεριλαμβανομένου (αν όχι…πρωτοστατούντος) και του «Πατριάρχη», Παύλου Γιαννακόπουλου, που βρίσκεται διαρκώς στο ΟΑΚΑ! Χρόνια είχε να συμβεί αυτό…

Αυτή είναι η «ηθική» πλευρά. Στον αγωνιστικό τομέα επιμένω (όπως και πριν την έναρξη της σειράς) ότι τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: μου φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο η Μακάμπι να ανταγωνιστεί τον Παναθηναικό σε τακτικές, να έχει τόσα πολλά σενάρια, ανάλογα με την εξέλιξη του ματς, να προσαρμόσει την άμυνά της στις αρετές των πρασίνων και στην επίθεση να «χτυπήσει» με ομαδικό παιχνίδι και συνεργασίες.

Όλα αυτά δείχνουν έξω από τη λογική του «φιλελεύθερου» Μπλατ, αλλά και την αγωνιστική φιλοσοφία των (συνήθως…βιαστικών) παικτών του. Μου φαίνεται επίσης δύσκολο οι παίκτες του Παναθηναικού να «παγιδευτούν» ξανά στην πίεση της έδρας, τον «άτακτο» ρυθμό, το «run and gun» του Λάνγκφορντ, του Μπλού, του Ελιγιάχου και του Οχαγιόν, αλλά και να μην στηρίξουν την πρόκριση στην ομαδική, πιεστική άμυνα-«κλειδί» σε όλες τι μέχρι σήμερα επιτυχίες τους.

Περιγράφω όλα αυτά, γιατί μετά από τον περυσινό τελικό και τα 4 ματς της προημιτελικής σειράς, πιστεύω ότι οι δύο προπονητές πολύ δύσκολα θα «ανακαλύψουν» κάτι νέο στην τακτική, το οποίο θα συνιστά έκπληξη για τον αντίπαλο… Θεωρώ δεδομένο ότι όλοι γνωρίζονται πολύ καλά, άρα η έδρα και το ισχυρότερο κίνητρο θα κρίνουν πολλά…

Επειδή όμως σ αυτά τα ματς μετρούν και οι λεπτομέρειες, θέλω να σταθώ σε μερικά ακόμα σημεία:

*έλεγχος των ρημπάουντς: οι «δεύτερες» επιθέσεις θα πρέπει να…απαγορευθούν στους φιλοξενουμένους.

*υπομονή και κίνηση στην επίθεση. Οι Ισραηλινοί δεν…φημίζονται για τις αμυντικές αρετές τους και τα κενά στις αλληλοκαλύψεις σίγουρα θα βρεθούν

*αξιοποίηση της κυριαρχίας των Μπατίστ, Βουγιούκα, Καιμακόγλου, Μάριτς στο «ζωγραφιστό». Οι ζώνες του Μπλάτ «σπάνε από μέσα»

Άντε, και στην Πόλη θα 'ναι ωραία…με τους «αιώνιους» παρέα!

Πηγή: pamesports.gr

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS