Μετά το τέλος του αγώνα δεν δώσαμε πολύ μεγάλη σημασία στο τι γινόταν μέσα στο γήπεδο. Είχαμε την δική μας χαρά και όταν βλέπεις 30.000 οπαδούς να μην κουνιούνται από τις θέσεις τους, καταλαβαίνεις το πόσο μεγάλη είναι αυτή η ομάδα. Εκατό από αυτούς, άντε διακόσιοι αποφάσισαν να κάνουν ντου στο παρκέ και να μην αφήσουν τον Διαμαντίδη να πάρει αγκαλιά τον Σάρας, τον Μπατίστ να πάει στην γυναίκα του.

Ήθελαν αυτοί την χαρά, ήθελαν να δουν και από κοντά τους Σχορτσιανίτη και Παπαλουκά. Ο Ζοτς είπε ότι δεν είναι θέμα αστυνόμευσης αλλά ηλιθιότητας. Στην Βαρκελώνη λοιπόν, μετά το τέλος του ματς πέρυσι, γιατί κανείς δεν μπήκε μέσα; Στο Βερολίνο; Είναι και θέμα ηλιθιότητας και θέμα αστυνόμευσης και έχει κάθε δικαίωμα ο Ζοτς να είναι εκνευρισμένος και να λέει και μία κουβέντα παραπάνω.

Που θέλω να φτάσω; Δεν τα βάζω με κανένα. Πάνω στην χαρά μας όλοι ίσως κάνουμε το κάτι παραπάνω, αλλά ρε μάγκες… Δική τους χαρά είναι πρωτίστως. Αφήστε τους. Δεν το πιστεύω ότι ο Ζοτς θα αρχίσει να σκέφτεται να φύγει. Τον Ζοτς τον έχουν ενοχλήσει άλλα πράγματα που αν έχουμε την ευκαιρία θα τα πούμε άλλη φορά.

Αλλά ως εδώ η κλάψα… (για τον ηλίθιο με το λέηζερ δεν θα ασχοληθώ. Έπρεπε να ασχοληθούν οι άλλοι γύρω του…)

Ο Παναθηναϊκός πήρε μία πολύ μεγάλη πρόκριση και είναι η πρώτη φορά μετά από 16 χρόνια που πάει σε δύο σερί Final Four. Πάει στην Τουρκία σαν Πρωταθλητής Ευρώπης με την ψυχή στο στόμα –σαφώς- και μετά από ένα ματς… ακατάλληλο για καρδιακούς.

Δεν θα μπορούσα να πιστέψω ότι ο Παναθηναϊκός χθες θα έχανε από τους Πνίνι και Οχαγιόν… Ούτε καν από τον Μπλου την ώρα που έχει εξουδετερώσει όλους τους άλλους. Για καλή μας τύχη, ο Μπερστάιν θυμήθηκε τον Πρίντεζη (στο δεύτερο ματς με την Σιένα) και ο Ομπράντοβιτς απάντησε στα συστήματα του Μπλατ με μόνο μία κίνηση.

Έδινε τις εντολές του ο Μπλατ, σχεδίαζε στο πινακάκι, του έκανε το χατήρι και ο Παναθηναϊκός, την ίδια ώρα που ο Ομπράντοβιτς έλεγε μόνο ένα πράγμα… «Η μπάλα στον Διαμαντίδη». Και όλα τελείωναν εκεί.

Ο Παναθηναϊκός πήρε δύο φορές διαφορές δέκα και δώδεκα πόντων και τις έχασε. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι στο τέλος νίκησε και τον κακό του εαυτό, με την αστοχία στις βολές και τα λάθη στο rotation.

Κλείνοντας θα επαναλάβω αυτό που είπε ο Ομπράντοβιτς… «Αυτή τη στιγμή η ομάδα δεν είναι στο επίπεδο που πρέπει για να κάνει κάτι καλό στο Final Four. Αλλά έχουμε ένα μήνα μπροστά μας».

Και όλοι ξέρουν πως τον Μάη πάντα είναι ωραία… Εξάλλου (και κρατήστε το αυτό...) Ο Παναθηναϊκός είναι η μοναδική ομάδα που μπορεί να κοντράρει φέτος την ΤΣΣΚΑ. Ο καλός Παναθηναϊκός όμως.

Πηγή: prasinanea.gr

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS