Γυρίστε τον χρόνο πίσω και «ταξιδέψτε» για λίγο στο 2008. Τότε, που η ΠΑΕ Παναθηναϊκός έμπαινε στην εποχή της πολυμετοχικότητας. Τότε, που ένας σκασμός χρήματα μπήκαν στα ταμεία της ομάδας και οι τέσσερις «μεγάλοι» (Βαρδινογιάννης, Βγενόπουλος, Γιαννακόπουλος, Πατέρας) πόζαραν στους φακούς με φαρδιά χαμόγελα, δίνοντας σε πολλούς την εντύπωση ότι ξεκινάει μια νέα προσπάθεια, με όραμα και διαφορετικές πρακτικές απ’ αυτές που μας είχαν συνηθίσει οι διοικούντες το «τριφύλλι».

Τον πρώτο 1,5 περίπου χρόνο, όλα ήταν καλά. Αναφέρομαι, φυσικά, στις σχέσεις των μετόχων και όχι στις όποιες «ανορθογραφίες» παρουσιάστηκαν σε μεταγραφές και αγωνιστικά πλάνα, οι οποίες, φυσικά, τον δεύτερο χρόνο διορθώθηκαν και με το παραπάνω. Τα «αφεντικά» ήταν μονιασμένα, οι κόντρες δεν είχαν εμφανιστεί και στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός υπήρχε μια σχετική ηρεμία. Μετά, όλα άλλαξαν!

Πότε; Όταν έφτασε ο καιρός να μπουν χρήματα στα ταμεία. Και να τα «περίεργα» πρωτοσέλιδα και να οι «κύκλοι» και να οι διαρροές δυσαρέσκειας από τον μεγαλομέτοχο και να οι θεωρίες που η μια έπαιζε μπουνιές με την άλλη. Υπήρξαν, φυσικά, για τα μάτια του κόσμου παρενθέσεις ειρηνικές (βλέπε συνάντηση στο King George), αλλά έπειτα από μικρό διάστημα, το πολεμικό κλίμα έκανε ξανά την εμφάνισή του, κάνοντας τον κόσμο της ομάδας να απορεί και να είναι έτοιμος να φορέσει ζουρλομανδύα. Τη συνέχεια, φυσικά, τη γνωρίζετε. Αρκετά επεισόδια στην κόντρα Βαρδινογιάννη – Βγενόπουλου, μέχρι να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση.

Ποια είναι αυτή; Ένα απόλυτο μπάχαλο, με έναν Παναθηναϊκό να μην έχει… μαντήλι να κλάψει και να παίρνει διαρκώς παρατάσεις, προκειμένου να «τακτοποιηθεί οικονομικά». Αν πριν από λίγο καιρό λέγαμε ότι η διάλυση της πολυμετοχικότητας ήταν μια αυτοκτονία για το «τριφύλλι», μια και χάθηκε μια σπουδαία ευκαιρία να αλλάξει επίπεδο, τώρα λέμε ότι ο γκρεμός είναι πιο κοντά από ποτέ και το μέλλον άγνωστο. Όλα αυτά, φυσικά, δεν έγιναν από μόνα τους. Υπάρχει εξήγηση, την οποία, φυσικά, ο καθένας βλέπει και διαφορετικά…

Τι βλέπω εγώ; Από τη μία έχουμε έναν Βγενόπουλο του 11% (με τα λάθη του στο παρελθόν, τα οποία έχω καταγράψει σε παλαιότερο κείμενο) να προσπαθεί και να δίνει χρήματα για να σωθεί οικονομικά σε πρώτη βάση η ομάδα και να ζητάει ένα ξεκαθάρισμα στο θέμα του γηπέδου (Προσοχή! Όχι μόνο ανάληψη ευθυνών για τη ΓΗΠΕΛ αλλά και για την ΠΑΕ…). Από την άλλη έναν Γιάννη Βαρδινογιάννη του 56% να προχωρά σε παράλογες κινήσεις, οι οποίες ερμηνεύονται ως απολύτως λογικές και απλές…

*Παράλογο 1ο: Ο «Τζίγκερ» συνεχίζει να μην ρίχνει φως στην υπόθεση του γηπέδου, τονίζοντας συνεχώς τη φράση «παίρνω τη ΓΗΠΕΛ και φεύγω, τι άλλο θέλετε». Όλα καλά κι όλα ωραία, αλλά τι ακριβώς γίνεται με τις ευθύνες της ΠΑΕ για τη διπλή ανάπλαση; Τι θα ζητήσει ο καλός φίλος Βωβός σε περίπτωση που το έργο δεν περπατήσει; Τι θα κάνει ο Ακτωρας; Πόσα θα δώσει η ομάδα και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ γιατί είναι τόσο μπλεγμένη η κατάσταση μ’ αυτή την περίφημη διπλή ανάπλαση που «ταλαιπωρεί» εδώ και περίπου 4 χρόνια τον σύλλογο; Γιατί, άραγε, όταν στη ΓΣ η συζήτηση έφτασε σ’ αυτό το «καυτό» θέμα, οι εμπλεκόμενοι, την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια; Καμιά απάντηση, φυσικά, δεν θα πάρουμε…

*Παράλογο 2ο: Είναι μεγαλομέτοχος, αλλά πρώτα τονίζει ότι θα συμπεριφέρεται ως κάτοχος του 30%. Μετά αποφασίζει να απενεργοποιήσει τις μετοχές του (!), να μην ασχολείται με την ΠΑΕ, αλλά να διαρρέει προς τα έξω το «εγώ τα έλεγα εδώ και καιρό για τα οικονομικά». Απόλυτο δικαίωμά του είναι να μην ασχολείται, πια, με την ομάδα ή την εταιρεία (όπως θέλετε πείτε το). Σ’ αυτό δεν τίθεται θέμα συζήτησης. Από την άλλη, όμως, είναι το λιγότερο παράλογες οι κινήσεις του, οι κατά καιρούς τοποθετήσεις του, οι «διαρροές», αλλά και η μυστικοπάθεια, σε ορισμένες περιπτώσεις.

*Παράλογο 3ο: Μυστικοπάθεια; Α, ναι! Αναφέρομαι τον καιρό εκείνο που ο απίθανος Τσάκας αλώνιζε, πείθοντας κάποιους ότι φέρνει τον σωτήρα εξ Αραβίας και περίμενε να υπογραφτούν τα MoU. Τότε, λοιπόν, ο μεγαλομέτοχος της ομάδας δεν τοποθετήθηκε, παρά μόνο έδωσε δυο – τρεις θέσεις μέσω «κύκλων», γεμάτες γενικότητες του στυλ «σε πρώτη φάση όλα φαίνονται καθαρά και περιμένουμε». Τσιμουδιά, λοιπόν, τη στιγμή που στην κόντρα με τον Βγενόπουλο, οι ανακοινώσεις έπεφταν βροχή…

Για να φτάσουμε, λοιπόν, στην κατάληξη, η ουσία είναι μια. Σ’ ένα μαγαζί, αυτός που παίρνει τις τελικές αποφάσεις και έχει τη βασική ευθύνη είναι ένας: Ο μεγαλομέτοχος. Ο Γιάννης Βαρδινογιάννης, δηλαδή, μια και έχει ακόμη πάνω του αυτό το «φορτίο». Όλα τα υπόλοιπα είναι είτε για παίζουμε κρυφτούλι, είτε για να κάνουμε επικοινωνιακά τρικ, είτε γιατί τραγουδάμε το «ζήτω τα παράλογα». Και απ’ ότι φαίνεται στον Παναθηναϊκό, τη στιγμή που μιλάμε, βασιλεύουν τα παράλογα…

Αν αυτή η τακτική δεν αλλάξει, αν δεν μπει, επιτέλους, στο μυαλό πολλών η λογική, τότε ο κατήφορος για το «τριφύλλι» δεν θα έχει τελειωμό. Και τότε η ιστορία θα γράψει ότι οι πολυμετοχικές κόντρες, οι εγωισμοί των μελών της και τα παράλογα του μεγαλομετόχου, οδήγησαν την ομάδα στο απόλυτο μηδέν…

Πηγή: sday.gr

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός