Γράφει ο Ιάκωβος Φιλιππούσης...

Πέραν αυτού όμως για το σύνολο των πρασίνων, η χθεσινή πρόκριση είχε πολύπλευρη και μοναδική σημειολογία:

* Για τον Παύλο και τον Θανάση Γιαννακόπουλο είναι μια σπουδαία προσφορά , από τους παίκτες και τον προπονητή, στους οποίους επί σειρά ετών επένδυσαν (και πλήρωσαν) πολλά εκατομμύρια, καθώς η δική τους ομάδα, κορυφαία στα ευρωπαικά γήπεδα του μπάσκετ από το 1996 κι εντεύθεν, θα είναι παρούσα στην Πόλη, στην "αποχαιρετηστήρια" σεζόν τους στο ελληνικό μπάσκετ. Παρά όσα ακούω δεξιά κι αριστερά, επιμένω σε όσα σας έγραψα απο τον προηγούμενο Νοέμβριο: τον Παύλο πολύ δύσκολα θα τον ξαναδείτε σε γήπεδο, τον Θανάση ίσως κάμποσες φορές, τα πολλά εκατομμύρια της οικογένειας...ποτέ ξανά. Ότι κι αν γίνει στο ελληνικό πρωτάθλημα ή στην ευρωλίγκα, φέτος.

* Για τον Ομπράντοβιτς είναι νομίζω τουλάχιστον συγκλονιστικό να ξαναβρίσκεται, μετά από 20 ακριβώς χρόνια, στην Πόλη, όπου "σήκωσε" το πρώτο τρόπαιο της καριέρας του. Είναι εξίσου συγκινητικό, στην πόλη που ξεκίνησε μια απίθανη καριέρα δεκάδων τίτλων, να κλείνει (πιθανότατα) μια ανεπανάληπτη καριέρα 13 ετών στον Παναθηναικό.

* Ο Παναθηναικός πάει για 2η συνεχόμενη χρονιά σε φάιναλ φορ για πρώτη φορά. Πολύ περισσότερο ως κάτοχος τροπαίου και με μια δυσμενη παράδοση που τον θέλει μακριά από το κύπελλο όλες τις "ζυγές" χρονιές από το 2002 και μετά.

Αν συμπεριλάβω και τις μικρές προσωπικές ιστορίες των παικτών του Παναθηναικού, ασφαλώς θα χρειαστώ σελίδες ολόκληρες. Η ουσία είναι να σας μεταφέρουμε πόσο σπουδαίο ήταν για τον Παναθηναικό το χθεσινό...ροζ φύλλο αγώνα. Πόσο άλλαξε τη ζωή πολλών η χθεσινή πρόκριση, σε μια δύσκολη, μεταβατική σεζόν και με τον "άσπονδο" εχθρό να έχει...βγάλει ήδη τα εισιτήρια για την Πόλη.

Επίκειται ο ημιτελικός με την ΤΣΣΚΑ. Είναι εξαιρετικά νωρίς να μπούμε σε τεχνικές αναλύσεις.

Τα headlines ωστόσο δεν επιδέχονται αμφισβήτηση: οι Μοσχοβίτες αποτελούν το καλύτερο σύνολο της φετινής διοργάνωσης, με μόλις 2 ήττες όλη τη χρονιά στην Ευρώπη. Το μπασκετικό επίπεδο, το ταλέντο, τα αθλητικά προσόντα, η έφεση στο σκοράρισμα παικτών όπως ο Κιριλένκο, ο Τεόντοσιτς, ο Κρστιτς, ο Σβεντ, ο Κριάπα κλπ δεν αντιμετωπίζονται εύκολα, πολύ περισσότερο, όταν αυτή η ομάδα "διψά" για έναν ευρωπαικό τίτλο , τον οποίο μάλιστα οι πράσινοι της στέρησαν στους τελικούς του 2007 και του 2009!!!

Ο ημιτελικός θα μπορούσε να είναι κάλιστα ο τελικός, δηλαδή!

Απέναντι σ όλα αυτά, έχω να καταθέσω τα εξής για τον Παναθηναικό:

* Δεν είναι η ομάδα των προηγουμένων ετών σε ταλέντο, επιλογές και "βάθος" στον πάγκο κι αυτό το τόνισε ακόμα και χθες ο Ζοτς.
* Είναι όμως ο πρωταθλητής Ευρώπης και οι παίκτες του, παρά τη φημολογία για το μέλλον...όλων και την ηλικία μερικών, επιθυμούν να διατηρήσουν τον τίτλο τους.
* Καμία ομάδα στην Ευρώπη δεν ξέρει να παίξει με "την πλάτη στον τοίχο" και το...πιστόλι στον κρόταφο, τόσο καλά και κυρίως αποτελεσματικά.
* Υπάρχει μια πλειάδα παικτών, που ακόμα δεν έχει προσφέρει τα αναμενόμενα, και έχει μια τελευταία ευκαιρία -ομαδική και ατομική- να το πράξει στην Πόλη. Με Σατο, Λόγκαν, Σμιθ, Μάριτς "στα καλά τους", όλες οι ισορροπίες αλλάζουν, γιατί απλά οι πράσινοι αλλάζουν αγωνιστικό επίπεδο.
* Ο ημιτελικός δεν είναι σειρά αγώνων, αλλά ένα ματς 40΄, στο οποίο πολλά απρόοπτα μπορούν να συμβούν, η "ειδική" προετοιμασία μπορεί ν αποφέρει αποτέλεσμα και φυσικά η έκπληξη είναι μέσα στο πρόγραμμα. Θυμίζω τον πρόσφατο ημιτελικό, Παρτιζάν-Ολυμπιακού στο Παρίσι, το 2010, όταν οι ερυθρόλευκοι ("γκραν φαβορί", τότε), ισοφάρησαν με τρελό καλάθι του Τσιλντρες στη λήξη και νίκησαν στην παράταση.

Συνδέοντας, λοιπόν, όλα αυτά με όσα αντίστοιχα έγραψα την περασμένη εβδομάδα για το αντίστοιχο ημιτελικό παιχνίδι Μπαρτσελόνα-Ολυμπιακός, πιστεύω ότι κανείς δεν είναι "χαμένος από χέρι", όσο κι αν αυτή τη φορά (για πρώτη φορά κατ ουσίαν) οι ελληνικές ομάδες πάνε στο φάιναλ φορ ως αουτσάιντερ.

Πηγή: pamesports.gr

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός Ολυμπιακός