Σκέφτηκε ακόμη και την αυτοκτονία ο Πολονάρα!

Στις 24 του μήνα κυκλοφορεί το βιβλίο του, με τίτλο Το δεύτερο ημίχρονό μου, μέσα από το οποίο αφηγείται με ωμό ρεαλισμό και συγκινητική ειλικρίνεια την προσωπική του διαδρομή, τον φόβο, τον πόνο, την αγωνία, αλλά και την ελπίδα.

Σε συνέντευξή του στην Corriere della Sera, αποκάλυψε τα ακραία συναισθήματα που του προκάλεσε η διπλή του αναμέτρηση με τον καρκίνο.

Αναλυτικά όσα είπε ο Ακίλε Πολονάρα:

«Αυτή τη στιγμή, βλέπω το μπάσκετ όχι ως επάγγελμα αλλά ως διασκέδαση. Και θα ήθελα να επιστρέψω στη διασκέδαση. Μου απομένει μια επέμβαση και μετά θα δούμε. Τη Δευτέρα, κλείνουν μια τρύπα στην καρδιά μου με ένα όργανο που ονομάζεται "ομπρέλα}. Μετά από όσα έχω περάσει, είναι παιχνιδάκι...

Σε πολλούς ανθρώπους, φαίνεται σαν να έχω κάνει... ποιος ξέρει τι, αλλά αν με ρωτήσετε τι έκανα, στην πραγματικότητα έπεσα σε κώμα και ξύπνησα. Δεν βλέπω τίποτα ηρωικό σε αυτό.

Στις αρχές Οκτωβρίου, έλαβα ένα email από την Ομοσπονδιακή Εισαγγελία Αντιντόπινγκ που μου έλεγε ότι τα επίπεδα HCG μου ήταν πολύ υψηλά και έπρεπε να αποδείξω αν προέρχονταν από το σώμα μου ή από ξένο σώμα. Σκέφτηκα: "μήπως είχα χρησιμοποιήσει κρέμες που δεν έπρεπε;"

Έλεγξα στο διαδίκτυο επειδή θυμόμουν ότι τα επίπεδα HCG ήταν για... έγκυες γυναίκες. Έτσι, πληκτρολόγησα: "HCG σε αθλητές" και προέκυψε η υπόθεση Acerbi. Καρκίνος των όρχεων!

Βάζοντας δύο και δύο μαζί, όλα ταίριαζαν. Ο κόσμος μου κατέρρευσε. Η λέξη "καρκίνος» είναι τρομακτική. Την συνδέεις αμέσως με μια άλλη λέξη: "θάνατος". Η δεύτερη σκέψη μου ήταν: "Τελείωσα με το μπάσκετ}. Αλλά όταν μου είπαν ότι με τις απαραίτητες θεραπείες, είχα 3% πιθανότητα υποτροπής, ηρέμησα.

Έκανα χημειοθεραπεία, υπέμεινα τη ναυτία και τότε... ήρθε το τρομερό χτύπημα. "Οξεία μυελογενής λευχαιμία"...

Τότε συνειδητοποίησα ότι ήταν κάτι πολύ πιο σοβαρό από αυτό που είχα ήδη περάσει. Σκέφτηκα: "Aρκετά, θα πεταχτώ από το παράθυρο του νοσοκομείου και θα τελειώσω με όλα" Ευτυχώς, η Έρικα ήταν εκεί: "Πρέπει να αντισταθείς για την οικογένειά σου, για τα παιδιά σου", είπε.

Ένιωθα σαν να με είχαν στριμώξει δέκα θηρία που σε κρατούσαν κάτω. Ήθελα να εξαφανιστώ. Αλλά μετά σκέφτηκα: "Δεν είναι δίκαιο για τα παιδιά μου να μεγαλώνουν χωρίς πατέρα ή να πιστεύουν ότι ο μπαμπάς τουλάχιστον δεν προσπάθησε".

Ήμουν πολύ θρησκευόμενος άνθρωπος, αλλά τώρα δεν είμαι πια. Προσευχόμουν κάθε βράδυ. Τώρα, ειλικρινά, δεν μπορώ. Ακόμα κι αν οι φίλοι μου μου λένε: "Έλα, έχεις ευλογηθεί, ίσως κάποιος εκεί πάνω σε βοήθησε". Αλλά, αν ο "κάποιος" ήταν που με... αρρώστησε; Γιατί εγώ;»