Ήταν ένα έργο τέχνης. Ένα έργο τέχνης μικρού μήκους, μόλις 57 δευτερολέπτων. 

Ένα μονόπρακτο σε μία άδεια αρένα με καταπράσινα καθίσματα.

Εκείνος, με το αριστερό χέρι μπανταρισμένο, λαβωμένος, τραυματισμένος, μόνος, απόλυτα μόνος.

Μόνος απέναντι σε όλους. 

Όπως πάντοτε.     

Κι όταν η κάμερα άρχισε να απομακρύνεται, να απομακρύνεται, να απομακρύνεται, ώστε να δείξει την ασημαντότητα της ανθρώπινης ύπαρξης στο χαοτικό σύμπαν, η ατμοσφαιρική μουσική αντικαταστάθηκε από ένα ακαταλαβίστικο βουητό. 

Μία χάβρα Ιουδαίων.

Προσεκτικά επιλεγμένες δημοσιογραφικές φράσεις κριτικής προς το πρόσωπο του σε διάφορες γλώσσες, στα αγγλικά, τα τουρκικά, τα ελληνικά,  μονταρισμένες με τέτοιο τρόπο, ώστε να παράγουν θόρυβο και τίποτα άλλο.

Διαβάστε τη συνέχεια στο sdna.gr

LIFE

Παναθηναϊκός