Διαμαντίδης: «Με ήθελε ο Ολυμπιακός» – Η αποκάλυψη για Σάρας και ποιος του θυμίζει τον εαυτό του!

Μία συνέντευξη με πολλές ιστορίες από το παρελθόν, αλλά και αναφορές στον σημερινό Παναθηναϊκό, παραχώρησε στη Σερβία ο Δημήτρης Διαμαντίδης.

Ο παλαίμαχος αρχηγός των «πράσινων» γύρισε τον χρόνο πίσω, θυμήθηκε τα πρώτα του βήματα στην Καστοριά και στον Ηρακλή, ενώ μίλησε για τις αποφάσεις που σημάδεψαν την καριέρα του.

Ανάμεσα σε όσα ανέφερε, ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η αποκάλυψη για τον Ολυμπιακό, ο οποίος είχε εξετάσει την περίπτωσή του πριν από τη μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό το 2004.

Ο ίδιος εξήγησε γιατί επέλεξε τελικά το «τριφύλλι», ενώ αποκάλυψε ότι η σχέση του με την ομάδα έγινε πολύ δυνατή μέσα σε ελάχιστες ημέρες.

«Ο Ολυμπιακός ενδιαφέρθηκε, αλλά δεν έκανε πρόταση»

Ο Διαμαντίδης θυμήθηκε το καλοκαίρι που αποχώρησε από τον Ηρακλή, έπειτα από πέντε χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Το συμβόλαιό του είχε ολοκληρωθεί και πλέον έπρεπε να αποφασίσει ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα του.

Ο Παναθηναϊκός κινήθηκε αποφασιστικά για την απόκτησή του, με τον Φραγκίσκο Αλβέρτη να παίζει σημαντικό ρόλο στις συζητήσεις που προηγήθηκαν. «Υπήρχαν και άλλες προτάσεις, μεταξύ των οποίων και από τον Άρη. Ωστόσο, ο Παναθηναϊκός ήταν αυτός που μου έδειξε αμέσως πόσο πολύ με ήθελε», ανέφερε αρχικά.

Στη συνέχεια αποκάλυψε πως ενδιαφέρον είχε δείξει και ο Ολυμπιακός, χωρίς όμως να προχωρήσει η υπόθεση. «Και ο Ολυμπιακός είχε ενδιαφερθεί, αλλά δεν είχε προχωρήσει σε πρόταση επειδή υπήρχαν κάποια διοικητικά προβλήματα. Υπήρχε πρόταση από τον Άρη, αλλά όταν είπε ο Παναθηναϊκός ότι “σε θέλω”, αμέσως ήθελα να πάω εκεί».

Η επικοινωνία του με τον Αλβέρτη τον βοήθησε να καταλάβει τι θα συναντούσε στην Αθήνα. Ο Παναθηναϊκός πρωταγωνιστούσε ήδη στην Ευρώπη, είχε στον πάγκο του τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και διεκδικούσε κάθε χρόνο τίτλους.

Όσο για το πόσο γρήγορα δέθηκε με τον σύλλογο, η απάντησή του ήταν χαρακτηριστική. «Δεν χρειάστηκαν μερικά χρόνια. Θα έλεγα ότι χρειάστηκαν τρεις, τέσσερις ή πέντε ημέρες! Όταν γνώρισα τον προπονητή και τους συμπαίκτες μου, όταν άκουσα από τον προπονητή ότι με ήθελε στην ομάδα και ότι υπολόγιζε σε εμένα, αισθάνθηκα αμέσως πολύ όμορφα».

Η ιστορία με το «13» και το αίτημα του Γιασικεβίτσιους

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της καριέρας του Διαμαντίδη ήταν ο αριθμός 13 στη φανέλα του. Ένας αριθμός που συνδέθηκε τόσο έντονα με τον ίδιο, ώστε τελικά αποσύρθηκε από τον Παναθηναϊκό.

Η ιστορία πίσω από την επιλογή του, πάντως, δεν είχε κάτι ιδιαίτερα συμβολικό. «Όταν πήγα στον Ηρακλή κανείς δεν επέλεγε τη φανέλα με το νούμερο 13. Ήμουν νέος παίκτης και, όπως είναι φυσιολογικό, δεν μπορούσα να διαλέξω όποιον αριθμό ήθελα. Το μοναδικό διαθέσιμο νούμερο που δεν ήθελε κανείς ήταν το 13. Έτσι το πήρα και έμεινε μαζί μου σε όλη την πορεία μου», εξήγησε.

Μάλιστα, θυμήθηκε και ένα περιστατικό με τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, όταν ο Λιθουανός μετακόμισε στον Παναθηναϊκό. Ο «Σάρας» φορούσε επίσης το 13 στη Μακάμπι και στην εθνική Λιθουανίας, οπότε αποφάσισε να ρωτήσει τον Διαμαντίδη αν μπορούσε να του το παραχωρήσει.

«Μου είπε κάτι του τύπου: “Μήπως μπορείς να μου δώσεις το νούμερο 13;”. Κι εγώ του απάντησα: “Σάρας, αυτό είναι το δικό μου νούμερο πλέον!”».

Κάπως έτσι, ο αριθμός παρέμεινε στην πλάτη του Διαμαντίδη μέχρι το τέλος της καριέρας του. «Ο Ομπράντοβιτς ήταν ιδιοφυΐα – Μας έμαθε να σκεφτόμαστε την ομάδα»

Ο άλλοτε αρχηγός του Παναθηναϊκού μίλησε με ιδιαίτερη εκτίμηση για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, με τον οποίο συνεργάστηκε στα χρόνια των μεγάλων ευρωπαϊκών επιτυχιών.

Στάθηκε κυρίως στην ικανότητα του Σέρβου τεχνικού να αξιοποιεί παίκτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά και να βρίσκει τον τρόπο να τους χωρά όλους στο ίδιο αγωνιστικό πλάνο.

«Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ήταν πραγματικά ιδιοφυΐα. Μπορούσε να χρησιμοποιήσει και τους τρεις μας στην ίδια αρχική πεντάδα και να βρει τον τρόπο ώστε αυτό να λειτουργήσει», είπε, αναφερόμενος στη συνύπαρξή του με τον Βασίλη Σπανούλη και τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους.

Για τον Διαμαντίδη, πάντως, το σημαντικότερο δεν ήταν μόνο οι τακτικές ικανότητες του Ομπράντοβιτς, αλλά η νοοτροπία που κατάφερε να περάσει στους παίκτες του. «Θεωρώ ότι αυτό ήταν ένα από τα μεγαλύτερα προτερήματα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς: κατάφερε να κάνει όλους τους παίκτες να σκέφτονται πρώτα την ομάδα και όχι τον εαυτό τους. Στο τέλος, η επιτυχία είναι κοινή».

Μάλιστα, χρησιμοποίησε ως παράδειγμα την κατάκτηση της EuroLeague το 2007, τονίζοντας ότι εκείνο που μένει στην ιστορία δεν είναι οι ατομικές επιδόσεις, αλλά το αποτέλεσμα.

«Ούτε εγώ θυμάμαι πόσους πόντους πέτυχα στον τελικό. Όλοι, όμως, θυμόμαστε ότι ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το ευρωπαϊκό τρόπαιο το 2007. Και αυτό είναι το σημαντικό».

«Ο Χέιζ-Ντέιβις μου θυμίζει τον εαυτό μου»

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η απάντησή του όταν ρωτήθηκε ποιος από τους σημερινούς παίκτες της EuroLeague του θυμίζει τον τρόπο που αγωνιζόταν ο ίδιος.

Ο Διαμαντίδης δεν θέλησε να κάνει μια γενική σύγκριση με όλους τους παίκτες της διοργάνωσης, αλλά επέλεξε έναν από τον Παναθηναϊκό. «Αν περιοριστώ στον Παναθηναϊκό, θα έλεγα ότι ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις μου θυμίζει σε ορισμένα στοιχεία τον τρόπο με τον οποίο αγωνιζόμουν. Είναι σαφώς καλύτερος επιθετικός παίκτης από ό,τι ήμουν εγώ, αλλά μου αρέσει πολύ».

Εκείνο που ξεχωρίζει στον Αμερικανό είναι κυρίως η αντίληψη του παιχνιδιού και ο τρόπος με τον οποίο διαβάζει τις φάσεις πριν αυτές εξελιχθούν.

«Είναι πολύ έξυπνος παίκτης. Ξέρει πάντα τι θέλει να κάνει και αντιλαμβάνεται τι πρόκειται να συμβεί στο παιχνίδι πριν ακόμη εξελιχθεί η φάση. Βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από τους υπόλοιπους», πρόσθεσε.

Το τρίποντο στο Βελιγράδι και η απόφαση να σταματήσει

Από μια τόσο μεγάλη συνέντευξη δεν θα μπορούσε να λείπει η αναφορά στο Ευρωμπάσκετ του 2005 και στο ιστορικό τρίποντο απέναντι στη Γαλλία, που έστειλε την Εθνική Ελλάδας στον τελικό.

Ο Διαμαντίδης θυμήθηκε εκείνη τη στιγμή, αλλά προτίμησε να σταθεί περισσότερο στη συνολική επιτυχία της Εθνικής και στην κατάκτηση του τροπαίου. «Δεν μπορείς να ξεχάσεις μια τόσο σημαντική στιγμή, όπως η κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στο Βελιγράδι με την Εθνική ομάδα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη υπερηφάνεια για έναν αθλητή από το να φορά τη φανέλα της πατρίδας του».

Για το τρίποντο που έκρινε τον ημιτελικό, μάλιστα, παραδέχθηκε πως χρειάστηκε και τύχη. «Καταφέραμε να φτάσουμε σε εκείνο το τελευταίο σουτ, το οποίο ήταν και τυχερό. Αλλά έτσι είναι η ζωή. Κάποιες φορές είσαι τυχερός και κάποιες άλλες όχι».

Ο Διαμαντίδης μίλησε και για την απόφασή του να αποσυρθεί το 2016, εξηγώντας πως η μετάβαση στη ζωή χωρίς το επαγγελματικό μπάσκετ δεν ήταν εύκολη.

Η οικογένειά του, ωστόσο, έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. «Εκείνη την εποχή είχα ήδη αποκτήσει μια κόρη, η οποία ήταν ακόμη μικρή. Αυτό σε κάνει να σκέφτεσαι λίγο διαφορετικά. Δεν ήταν εύκολη η μετάβαση στη νέα πραγματικότητα, αλλά σταδιακά βρήκα τα πατήματά μου».

Η επιστροφή στον Παναθηναϊκό και ο κοινός στόχος

Κλείνοντας, ο Διαμαντίδης αναφέρθηκε στην παρουσία του στον Παναθηναϊκό μαζί με ανθρώπους με τους οποίους είχε συνδεθεί στα χρόνια της αγωνιστικής του καριέρας.

Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης, ο Μάικ Μπατίστ και ο ίδιος βρίσκονται πλέον σε διαφορετικούς ρόλους, όμως, όπως εξήγησε, η επιθυμία τους παραμένει ίδια: να βλέπουν τον Παναθηναϊκό να πρωταγωνιστεί και να κατακτά τίτλους.

«Αισθάνομαι πολύ χαρούμενος που, έπειτα από τόσα χρόνια, είμαστε και πάλι μαζί, έστω και από διαφορετικές θέσεις. Όλοι θέλουμε να πετύχει ο Παναθηναϊκός, να κερδίζει παιχνίδια και να κατακτά τίτλους».

Και αυτή ίσως είναι η φράση που περιγράφει καλύτερα τη σχέση του Διαμαντίδη με τον Παναθηναϊκό. Μια σχέση που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2004, εξελίχθηκε σε μια από τις πιο επιτυχημένες συνεργασίες στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ και συνεχίζεται, πλέον, έξω από τις τέσσερις γραμμές του παρκέ.