Εν Τούτω Νίκα!

Για κάθε Βενιζέλο που κραδαίνει το μνημόνιο και εύχεται να μας λυπηθεί ο θεός της Ελλάδας θα υπάρχει ένας Ομπράντοβιτς για να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις και να μην έχει ανάγκη από εξωτερικούς δανεισμούς, από κυβερνήσεις ενότητας ή ειδικού σκοπού και από κάθε λογής θαύματα…

Για κάθε Τσίπρα που λένε ότι σήκωσε ψηλά τον αμανέ από την απροσδόκητη δεύτερη θέση του ΣΥΡΙΖΑ θα υπάρχει ένας (κατά πολύ γηραιότερος, άρα και σοφότερος) Ιβκοβιτς για να επιβεβαιώνει κιόλας πως η γριά κότα έχει το ζουμί, ειδικώς μάλιστα όταν αυτή την εποχή γεννούν και τα… κοκόρια της!

Για κάθε Σαμαρά που από (βέβαιος) πρωθυπουργός εν αναμονή είδε τη Νέα Δημοκρατία να μένει κάτω από το 19% και επέστρεψε στο πι και φι την πρώτη διερευνητική εντολή θα υπάρχει ένας Καζλάουσκας, ο οποίος επίσης δεν θα ήθελε να δει την ομάδα του από καθαρόαιμο άλογο γκανιάν να καταντάει (το μουλάρι) ο Αστραχάν!

Και τέλος (αφού ζητήσω συγγνώμη διότι παρακάμπτω τον Καμμένο και την Παπαρήγα) για κάθε Μιχαλολιάκο που αφήνει ένα από τα παλικάρια του να προστάζει «εγέρθητι» θα υπάρχει ένας Πασκουάλ, ο οποίος ελπίζει ότι μετά την καταχνιά θα σηκωθεί όρθιος και θα απολαύσει μια δική του «Χρυσή Αυγή»!

Α, για να μην το ξεχάσω: αυτή η καταχνιά είναι διπλή, διότι δεδομένου ότι η Μπαρτσελόνα εκφράζει απολύτως το μοντέλο του «ενιαίου και αδιαίρετου συλλόγου», από εκεί που τα `χε χύμα μετά την περσινή κατραπακιά από τον Παναθηναϊκό στην Ευρωλίγκα, της ήρθαν και τσουβαλάτα με το φετινό σοκ από την Τσέλσι στο Champions League, οπότε δεν την ξεπλένει ούτε ο Βόσπορος!

Εδώ ήρθαμε, που λένε και στο σινεμά: στις όχθες του Βοσπόρου, στην παλιά (βυζαντινή) Βασιλεύουσα, όπου μετά είκοσι έτη θα αναγορευθεί ξανά μια μπασκετική βασιλεύουσα! Παρεμπιπτόντως, το 1992 που η Πόλη υπήρξε οικοδέσποινα του φάιναλ φορ το αποτέλεσμα υπήρξε τόσο σοκαριστικό όσο οι κυριακάτικες ελληνικές εκλογές, απλώς τότε ο πρωτάρης Ζέλικο πήρε την εξουσία και μάλιστα με διαφορά μίας μονάδας (71-70) και έβαλε τα θεμέλια μιας πρώτης κυβέρνησης, η οποία επέπρωτο να εξελιχθεί σε δικτατορία!

Παρεμπιπτόντως, εάν ο Ομπράντοβιτς είναι ο δικτάτωρ της Ευρωλίγκα (με οκτώ προσωπικούς τίτλους, όσους έχει ολόκληρη η «βασίλισσα» Ρεάλ), τότε η Ελλάδα συνιστά ένα χουντικό καθεστώς!

Το εννοώ αυτό διότι από καταβολής των φάιναλ φορ και από του (οικουμενικού, εκείνα τα χρόνια) Αρεως άρξασθαι η χώρα, που τώρα υποφέρει από το μνημόνιο, δεν έχει μονάχα αυτοδυναμία, αλλά παρουσιάζεται και πανίσχυρη στις διεθνείς αγορές: προς τεκμηρίωσιν τούτου σημειώνω ότι με οχήματα τον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό, την ΑΕΚ, τον Αρη και τον ΠΑΟΚ η Ελλάδα βρίσκεται στο Νο 1 της λίστας σε τρόπαια (7), σε νίκες (25) και σε ποσοστό επιτυχίας στους 42 αγώνες (59,5%) και είναι δεύτερη σε συμμετοχές, με 23 έναντι 24 της Ισπανίας…

Pas mal για μια πατρίδα που έχει καταντήσει Ψωροκώσταινα από οικονομικής πλευράς, αλλά τουλάχιστον μπορεί ακόμη να κρατά στα λιπόσαρκα χέρια της και να κραδαίνει με υπερηφάνεια το μπασκετικό λάβαρο: ένα λάβαρο που μάλιστα φέρει γραμμένη με χρυσά γράμματα μια φράση η οποία ταιριάζει γάντι στη βυζαντινή σημειολογία…

Εν Τούτω Νίκα!

Ως γνωστόν, αυτήν την παρότρυνση (υποστήριξε ότι) είδε δίκην οραμάτος στον ουρανό χαραγμένη πάνω σε έναν σταυρό ο Μέγας Κωνσταντίνος και πήρε θάρρος και έμπνευση για να κατανικήσει τον Μαξέντιο και τον Λικίνιο και να υλοποιήσει τα όνειρά του…

…οπότε θα `δινα ό,τι έχω και δεν έχω για να μπορούσα να τρυπώσω απόψε στα δωμάτια του Ζέλικο και του «Ντούντα», που μάλιστα βρίσκονται στο ίδιο ξενοδοχείο, για να μοιραστώ όχι μονάχα τα όνειρά τους, αλλά και τα σχέδιά τους για τους δυο ημιτελικούς, κόντρα στα φαβορί!

Ναι, είναι μία από τις λίγες φορές που οι δυο ημιτελικοί έχουν δεδηλωμένα φαβορί όπως επίσης και ολόκληρη η διοργάνωση έχει προαναγγελθεί από την αρχή ως μια υπόθεση της ΤΣΣΚΑ, αλλά κάτι τέτοια ακούει (όχι τόσο ο Γιόνας όσο) ο «Ντούντα» και σηκώνονται τα μαλλιά του κάγκελο!

Το γράφω αυτό διότι το 2005 η ΤΣΣΚΑ ήταν οικοδέσποινα του φάιναλ φορ, είχε γνωρίσει μια ήττα σε 54 αγώνες της σεζόν, αλλά τζίφος: στον ημιτελικό την πάτησε από την Ταού και στον αγώνα για την τρίτη θέση, αν και προηγήθηκε με είκοσι πόντους στο ημίχρονο, ηττήθηκε στην παράταση από τον Παναθηναϊκό!

Ο τελικός της Μακάμπι (χοροστατούντος του Σάρας και με τον Κόμματο σε θέση δεξιού ψάλτη) με την Ταού διεξήχθη ανήμερα της 60ής επετείου από τη λήξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά, διάβολε, και οι ημιτελικοί έχουν την ημερολογιακή χάρη τους, η οποία μάλιστα έρχεται σαν παραγγελιά…

…καθότι στις 11 Μαΐου του 330 μετά Χριστόν ο Μέγας Κωνσταντίνος εγκαινίασε την πόλη που έχτισε πάνω στο Βυζάντιο και μετέφερε εκεί την έδρα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας!

Αυτή η πόλη ονομάστηκε Νέα Ρώμη, αλλά διαιωνίζεται ως Κωνσταντινούπολη, έστω κι αν μετά την άλωση λέγεται, πλέον, Ιστανμπούλ…

Το 1992 που ο Ομπράντοβιτς στέφθηκε αυτοκράτωρ του Βυζαντίου είχε ακόμη μαύρα και πλούσια μαλλιά, που πλέον άσπρισαν και αραίωσαν, ενώ στην πρώτη σειρά της εξέδρας του «Αμπντί Ιπεκτσί» κάθονταν οι δυο μέντορές του: ο συχωρεμένος ο προφέσορ Ατσα Νίκολιτς και ο Ντούσαν Ιβκοβιτς, πάνω στους οποίους (και στον παρακαθήμενο Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς) όρμησε για να πανηγυρίσει μόλις έβαλε εκείνο το απίθανο τρίποντο ο Τζόρτζεβιτς…

Μετά είκοσι έτη, που λέει και το βιβλίο (ως συνέχεια των «Τριών Σωματοφυλάκων») του Αλεξάνδρου Δουμά, οι δυο αδελφοποιτοί, οι οποίοι στο μεταξύ έγιναν και κουμπάροι, μοιράζονται ένα όνειρο, αλλά όχι κι έναν ημιτελικό: για πρώτη φορά στα χρονικά και μετά από τρεις «εμφύλιους» σπαραγμούς (Τελ Αβίβ/1994, Σαραγόσα/1995, Βερολίνο/2009), ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός δεν θα βρεθούν ενώπιος ενωπίω στους ημιτελικούς και ελπίζουν ότι το σερί των αναμετρήσεων στις κοινές παρουσίες τους δεν θα διακοπεί αύριο…

…αλλά, διάβολε, δεν θα περιοριστεί κιόλας στον τελικό της παρηγοριάς!

Ο «Ντούντα» ακολούθησε τον δρόμο της επιτυχίας του «Ζοτς» το 1997 στην (παλιά, όχι στη νέα) Ρώμη, αλλά κι οι αντίπαλοί τους δεν πάνε πίσω, μάλιστα είναι η πρώτη φορά στα 25 φάιναλ φορ που και οι τέσσερις προπονητές έχουν διατελέσει πρωταθλητές Ευρώπης: οκτώ στέμματα έχει ο Ομπράντοβιτς (Παναθηναϊκός 5, Παρτιζάν Βελιγραδίου 1, Χουβενδούδ Μπανταλόνα 1, Ρεάλ Μαδρίτης 1) κι από ένα ο Ιβκοβιτς (Ολυμπιακός), ο Καζλάουσκας (Ζαλγκίρις/1999) και ο Πασκουάλ (Μπαρτσελόνα/2010)…

…μάλιστα πλην του «Ντούντα» όλοι οι άλλοι κάποτε χρειάστηκε να υπερκεράσουν τον Ολυμπιακό: ο Ζέλικο στους τελικούς του 1994 και του 1995 και στον ημιτελικό του 2009, ο Γιόνας στον ημιτελικό του 1999 και ο Τσάβι στον τελικό του 2010.

Αυτό είναι ένα απωθημένο που φαντάζομαι πως βασανίζει για τα καλά τον Γιώργο Πρίντεζη, τον οποίο ξεχωρίζω από τους συμπαίκτες του, διότι είναι ο παλιότερος και ο πιο αυθεντικός γαύρος στην τωρινή ομάδα του Ολυμπιακού!

Κι ενώ στην Ελλάδα το σπουδαιότερο μήνυμα των κυριακάτικων εκλογών ήταν ασφαλώς το τέλος του δικομματισμού, στις κάλπες που στήνονται σήμερα και την Κυριακή στο «Σινάν Ερντέμ» διακυβεύεται το τέλος του Παναθηναϊκού!

Αυτή βεβαίως είναι μια μεγάλη κουβέντα: μεγάλη, υπερβολική και ασφαλώς άκαιρη, μολονότι ο Ομπράντοβιτς προσπαθεί διαρκώς τον τελευταίο καιρό να την κάνει επίκαιρη, πιέζοντας για να πάρει μια απάντηση σε ό,τι αφορά το μέλλον…

…αλλά ουκ αν λάβοις, Ζέλικο, παρά του μη έχοντος (να τη δώσει)!

Σε κάθε περίπτωση η κορυφαία ευρωπαϊκή ομάδα της τελευταίας εικοσαετίας υπερασπίζεται τα σκήπτρα της Βαρκελώνης, την ιστορία ή μάλλον τη… μυθολογία της κι αν το πεπρωμένο της όντως γράφει ότι αυτή είναι η πενταήμερη εκδρομή της αποφοίτησης, τότε κοντά σε όλα τα άλλα κίνητρα προστίθεται και η υστεροφημία.

Δεδομένου μάλιστα ότι η φετινή σεζόν δεν ήταν πολλά υποσχόμενη αλλά μπορεί να καταλήξει στο πρώτο (μετά από εκείνο της Μακάμπι το 2004 και το 2005) repeat , τότε ο Ομπράντοβιτς θα έχει το δικαίωμα να επαναλάβει την αποφθεγματική ατάκα που άρθρωσε το 1995 ο Ρούντι Τομζάνοβιτς μετά το δεύτερο σερί πρωτάθλημα των Χιούστον Ρόκετς…

«Don't ever underestimate the heart of a champion», που σε απλά ελληνικά σημαίνει «μην υποτιμάτε ποτέ την καρδιά ενός πρωταθλητή»: την καρδιά και διάφορα άλλα ζωτικά όργανα!

Στην αντίπερα όχθη, ο Ολυμπιακός (υπήρξε, ωστόσο) δεν είναι τώρα πρωταθλητής, ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρώπη, αλλά θέλει να γίνει και έχει σκυλιάσει για να γίνει!

Γελώ τώρα που το γράφω, αλλά επειδή ο Ολυμπιακός είναι μια άπειρη ομάδα με μεγάλη δίψα, φρεσκάδα, ενέργεια, ταχύτητα και ακόρεστη φιλοδοξία, η δική της αποστολή στην Κωνσταντινούπολη, σε αντιδιαστολή με την (ενδεχομένως) τελευταία πενταήμερη εκδρομή του Παναθηναϊκού, μοιάζει σαν μια συναυλία, την οποία η νεανική αλλά πολλά υποσχόμενη χορωδία του «Ντούντα» θα ανοίξει με ένα μεγάλο σουξέ του Τζιμ Μόρισον και των Doors…

Το «We want the world and we want it now», που πάλι σε απλά ελληνικά σημαίνει «Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα»!

Πηγή: Goal