Εκτός κι αν ξαφνικά τα οικονομικά δεδομένα τις χώρας (άρα και των επιχειρηματιών) αλλάξουν. Δηλαδή εκτός κι αν αρχίσει να ξημερώνει από τη δύση.

Ακόμα κι αν η οικογένεια Γιαννακόπουλου παραμείνει στο τιμόνι της ΚΑΕ, η επένδυση θα είναι προσαρμοσμένη στην κρίση. Ακόμα κι αν ο Ομπράντοβιτς παραμείνει στο τιμόνι της ομάδας (κακώς άνοιξε τώρα εκ νέου αυτή η συζήτηση, αλλά ας ελπίσουμε ότι έγινε για να δώσει ο Ζοτς συγκινησιακό κίνητρο στην ομάδα του), το υλικό που θα διαχειριστεί δεν θα είναι το ιδανικό.

Κι η οικογένεια Αγγελόπουλου είναι παντελώς απίθανο να ακουμπήσει (λόγου χάριν) 2,4 εκατομμύρια στον Σπανούλη. Γενικώς είναι κατάχλωμο να γίνουν μεγάλες επενδύσεις σε... αστέρια. Εκτός κι αν υποθέσουμε ότι όλοι οι μεγάλοι παίκτες θα μείνουν για τη φανέλα. Είτε την πράσινη, είτε την κόκκινη. Μακάρι, αλλά δεν το πιστεύω.

Επομένως, το να ανταγωνιστούμε ξανά τις Ισπανικές, Ρωσικές, Τουρκικές (που φέτος έπαθαν μεγάλο κάζο, αλλά θα μάθουν), ακόμα και τις Ιταλικές ομάδες με τα τεράστια μπάτζετ ανάγεται μάλλον στη σφαίρα της φαντασίας. Τουλάχιστον σε τόσο μεγάλο βαθμό που να φτάσουν ξανά δύο ελληνικές ομάδες στην τελική τετράδα της Ευρωλίγκας.

Φοβούμαι ότι τα μεγαλεία μας θα αργήσουν πάρα πολύ να έρθουν ξανά. Εκτός κι αν λειτουργήσει και πάλι το μεγαλείο του ελληνικού αθλητισμού που καταφέρνει σε όλα τα επίπεδα να βάφει αυγά με... πορδές.

Ας μείνουμε όμως στο σήμερα, το οποίο επαναλαμβάνω ότι πρέπει να απολαύσουμε.

Ας παρακολουθήσουμε την μεγάλη μάχη του Παναθηναϊκού να υποτάξει την ΤΣΣΚΑ που έρχεται με τον αέρα του μεγάλου φαβορί. Στις δηλώσεις οι πράσινοι αποδέχθηκαν το ρόλο του αουτσάιντερ και ξεκαθάρισαν ότι θα κοιτάξουν να παίξουν τον αγώνα σε χαμηλό σκορ, άρα και ρυθμό. Ο Ομπράντοβιτς με τον Ιτούδη έχουν καταστρώσει το τέλειο σχέδιο. Το ζητούμενο είναι το σχέδιο να εκτελεστεί και να μην μείνει επί χάρτου. Για να γίνει αυτό πρέπει όλοι (από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, από τον Διαμαντίδη μέχρι τον... Πάρη) να υπερβούν εαυτούς για ακόμα μια φορά. Παλιά μου τέχνη κόσκινο.

Δεν λέω ότι ο Παναθηναϊκός θα κερδίσει στα σίγουρα. Λέω όμως ότι αυτή η οικογένεια είναι ικανή για όλα. Αυτή η ομάδα που 12 χρόνια δημιουργεί συνεχώς νέα δεδομένα στο μπάσκετ έχει τον τρόπο να μας εκπλήξει και πάλι. Και να μην το κάνει όμως δεν αλλάζει κάτι. Είναι η κορυφαία μπασκετική ομάδα όλων των εποχών. Κατά την άποψή μου. Δεν ζητώ ούτε να συμφωνήσετε, ούτε να μην... κράξετε.

Ελεύθερο το πεδίο στα comments. Παρακολουθώντας τη Δευτέρα (από ένα τραπέζι αρκετά κοντά τους) το δείπνο στη Νησιώτισσα, θαύμασα για ακόμα μια φορά αυτό που ο Καϊμακόγλου λέει ''φαμίλια του''. Δεν προδικάζω το αποτέλεσμα. Λέω όμως ότι τους έχω εμπιστοσύνη.

Ας απολαύσουμε για ακόμα μια φορά την τεράστια ορμή του Ολυμπιακού, το όμορφο μπάσκετ που έχει διδάξει ο Ίβκοβιτς και τα πιτσιρίκια που τόσο γουστάρω στην προσπάθεια να ανατρέψουν για ακόμα μια φορά τα δεδομένα και να ρίξουν στο καναβάτσο την Μπαρτσελόνα που διανύει περίοδο δαιμονισμένης φόρμας και παίζει στα κόκκινα. Δεν θα ξαναγράψω για την απραξία μας, διότι αυτό το θέμα το εξαντλήσαμε.

Είμαι περίεργος να δω σε τι βαθμό ετοιμότητας θα είναι ο Ναβάρο, διότι αν δεν είναι, τότε στην Μπάρτσα ''χάνεται ο έλεγχος'' (που έλεγε κι ο Κοτσώνης στον τελικό του '96). Στην προπόνηση πάντως συμμετείχε έστω και συντηρητικά. Αυτή η αναμέτρηση σίγουρα δεν είναι όπως η θριαμβευτική αντίστοιχη κόντρα του 1997 στον τελικό της Ρώμης, αλλά δεν είναι και η εκ των προτέρων χαμένη υπόθεση του 2010 στο Παρίσι. Νομίζω ότι σε αυτή την περίπτωση οι ερυθρόλευκοι (σε σχέση με την απόδοσή τους σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς) θα πρέπει να παίξουν καλό μπάσκετ για 40 λεπτά, χωρίς καμία κοιλιά, χωρίς να προσπαθήσουν να διαχειριστούν ούτε χρόνο, ούτε (ίσως) σκορ, ούτε καν τον ρυθμό τους.

Ο Ολυμπιακός πιστεύω ότι πρέπει να παίξει το μπάσκετ του που θα του δώσει ενέργεια από την άμυνα και αυτή η ενέργεια θα μεταφραστεί σε ρυθμό για την επίθεση. Χωρίς εκπτώσεις, χωρίς φρένο, χωρίς φόβο. Τί έχει να χάσει άλλωστε; Υπερπετυχημένος είναι ήδη. Ποιός πίστεψε σ' αυτή την εξαιρετική ομάδα; Ουδείς. Και ας μην βγει κάποιος να πει ''εγώ πίστεψα'', διότι ο Πινόκιο μπροστά του θα έχει γαλλική μυτούλα. Φυσικά, επαναλαμβάνω την πάγια θέση μου ότι εάν το ματσάκι πάει στη μάχη της σκακιέρας, τότε ξεκάθαρα ο Ίβκοβιτς θα διαλύσει τον Πασκουάλ που Κύριος οίδε γιατί τον έχουν επιλέξει να διαχειριστεί αυτή την ομάδα.

Το πιθανότερο σενάριο με βάση τα προγνωστικά είναι ότι οι αιώνιοι θα παίξουν νωρίς την Κυριακή. Δεν πιστεύω στα προγνωστικά. Πιστεύω πολύ στις ομάδες. Πιστεύω στην εμπειρία και στην δυναμική του συνόλου του Ομπράντοβιτς. Πιστεύω στο ''θέλω'' του Ολυμπιακού. Πιστεύω στην ικανότητα και οι δύο να διαχειριστούν ιδανικά τα παιχνίδια τους.

Ό,τι κι αν γίνει αυτό Φάιναλ Φορ θα το απολαύσω όπως κανένα. Ίσως γιατί σε δυο μέρες θα έχουν όλα τελειώσει για το όνειρο που αρχίσαμε να ζούμε το 1994 και κορυφώνεται αυτές τις ημέρες στην Κωνσταντινούπολη. Από του χρόνου ίσως όλα να έχουν αλλάξει. Ελπίζω αυτό το κείμενο να το διαβάζω του χρόνου τέτοιες ημέρες και να με φτύνω. Το ελληνικό μπάσκετ έχει τεράστιες αντοχές ικανές να αντιμετωπίσουν κάθε... κρίση.

Εδώ όμως (όπως σωστά επισήμανε με τον τρόπο του ο Βουγιούκας) δεν πρόκειται για το ελληνικό μπάσκετ, αλλά για δύο οικογένειες που δεν ξέρω κατά πόσο έχουν τις αντοχές να συνεχίσουν να αιμοραγούν εν μέσω κρίσης (ου μην και πλήρους οικονομικής κατάρρευσης) της ακυβέρνητης χώρας μας.

Ακυβερνησία, ημέρα τέταρτη: Το Φάιναλ Φορ μας κάνει να αισθανόμαστε ΔΥΝΑΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. Όπως παλιά.

Ας το ευχαριστηθούμε λοιπόν κι από Δευτέρα έχει ο Θεός. Ίσως και αυτή τη φορά ο Θεός του μπάσκετ είναι ΕΛΛΗΝΑΣ! Ίσως βοηθήσει Γιαννακόπουλους και Αγγελόπουλους να συνεχίσουν να λειτουργούν με βάση το... βίτσιο τους.

Ας φωτίσει και τον Ζοτς να μείνει μαζί μας!

ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΔΑ!

Τουλάχιστον όπως θα την θέλαμε...

Πηγή: pamesports.gr

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός