Η Πόλη είναι δική μας!

Το γέρμα της σεζόν για τη φετινή Ευρωλίγκα, έτσι όπως διαμορφώνεται πάντα με το φάιναλ φορ, έχει κάτι παραπάνω από ελληνικό χρώμα. Δεν είναι πρώτη φορά που ο Παναθηναϊκός ή ο Ολυμπιακός έχουν βρεθεί, γευτεί και κατακτήσει το τρόπαιο της κατά τεκμήριο καλύτερης μπασκετικής διοργάνωσης της Ευρώπης.

Είναι η πρώτη φορά, όμως, που φτάνουν στο τέρμα (ή μάλλον ένα βήμα πριν από το τέρμα) τη στιγμή που άπαντες τους θεωρούσαν ξεγραμμένους από χέρι.

Δεν είναι της παρούσης να κάνουμε αξιολογική έρευνα για το αν οι δύο εκπρόσωποί μας έπαιξαν (μαζί με ΤΣΣΚΑ Μόσχας και Μπαρτσελόνα) το καλύτερο μπάσκετ έναντι άλλων για να βρίσκονται δικαίως στην Κωνσταντινούπολη. Δεν πηγαίνουν πάντα οι καλύτερες ομάδες σε ένα φάιναλ φορ. Πολλές φορές, δε, το κατακτάει και ομάδα που δεν σου γεμίζει το μάτι. Οταν φτάνεις στην πηγή (ή ακόμα καλύτερα, για να φτάσεις στην πηγή), άλλα πράγματα μετρούν και άλλα δεδομένα επενεργούν.

Φαίνεται πως τόσο ο ΠΑΟ όσο και ο Ολυμπιακός τα είχαν αυτά τα στοιχεία. Σε μια σεζόν που δεν διέθεταν την οικονομική δυνατότητα να κάνουν πολλαπλά μεταγραφικά «μπαμ» άλλων ετών. Παράδοξο; Κι όμως στον αθλητισμό, τελικώς, τίποτα δεν είναι παράδοξο. Μπορεί να συμβούν τα πάντα με την προϋπόθεση ότι για να προσεγγίσεις αυτό το «πάντα» πρέπει να έχεις δουλέψει μεθοδικά και ουσιαστικά.

Εν μέσω γενικευμένης κρίσης και δυσπραγίας το ελληνικό μπάσκετ (μέσω των δύο μέγιστων κεφαλών του) αποδεικνύει πως είναι εδώ, πως γνωρίζει τον δρόμο της επιτυχίας και ότι δεν τη συναρτά (την επιτυχία) με τη μεγάλη τσέπη και το βαθύ πορτοφόλι. Ορισμένα πράγματα μπορεί να γίνουν και χωρίς χρήματα. Επί παραδείγματι, να κατακτήσεις την Ευρωλίγκα εκεί που κανείς δεν σε υπολογίζει.

Δεν είναι, βέβαια, εύκολο το έργο που έχουν στην Πόλη. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από την πραγματικότητα. Οι Ρώσοι και οι Καταλανοί έχουν τον πρώτο λόγο, ας τον έχουν. Μέχρι να γίνει το τζάμπολ, ας έχουν στην κατοχή τους ό,τι αυτοί θέλουν. Τον γαμπρό, έτσι και αλλιώς, τον ξυρίζουν μέσα στο γήπεδο και όχι στις κουβέντες εκτός γηπέδου.

Με το καλό, λοιπόν, να πάρουμε την Πόλη (όχι κυριολεκτικά, για να μην παρεξηγηθούμε), με το καλό ένας από τους δύο να επιστρέψει στην Ελλάδα με τη βαρύτιμη κούπα. Με το καλό να δείξουμε προς όλους ότι υπάρχει κι άλλη... Ελλάδα που δεν ζει γλείφοντας πληγές και δεν μεμψιμοιρεί ασκόπως και αδιαλείπτως...

Πηγή: Goal