Και έχουν δίκιο. Την Ελλάδα του 2012 τη λυμαίνονται ουρακοτάγκοι, πολλοί από τους οποίους ταξιδεύουν αυτή την ώρα για την Κωνσταντινούπολη.

Παρατηρώ προσεκτικά τα βίντεο που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο με τη δράση των τραμπούκων που πλέον κυκλοφορούν με το κλειδί του Κοινοβουλίου στο χέρι και νιώθω ότι ορισμένοι θα εμφανιστούν στο «Σινάν Ερντέμ».

Δυστυχώς για όσους υπηρετούμε ακόμη το κουφάρι του ελληνικού αθλητισμού, τα γήπεδά μας εξελίχθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες σε φωλιά του φαιού φιδιού. Εάν οι εκλογές γίνονταν αυτό το Σαββατοκύριακο, το ακατονόμαστο κόμμα των χιτλερικών θα έχανε 1-2 χιλιάδες ψήφους.

Με ρώτησε ένας Αγγλος δημοσιογράφος, εάν η οικονομική κρίση επηρεάζει το ελληνικό μπάσκετ. Προσπάθησα να του εξηγήσω τα ανεξήγητα, ότι δηλαδή το μπάσκετ μας είναι σαν την υπόλοιπη ελληνική κοινωνία: εάν προοδεύει, το οφείλει αποκλειστικά στην τρέλα και την εργατικότητα ολίγων ρομαντικών. Και ότι αύριο ή μεθαύριο μπορεί να καταντήσει σαν το ελληνικό ποδόσφαιρο, άντρο υποκόσμου και εστία διαφθοράς. Πώς να δηλώσει κανείς αισιόδοξος, όταν βλέπει να χάσκει γκρεμός πίσω από τη λαμπερή πρασινοκόκκινη βιτρίνα;

«We enjoy it while it lasts», είπα στον φίλο μου: «Απολαμβάνουμε το θαύμα, όσο διαρκεί». Οπως και την Ελλάδα.

Κατά πάσα πιθανότητα, ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός θα προκριθούν απόψε στον τελικό της Ευρωλίγκας και η Ελλάδα θα γιορτάσει το 8ο ευρωπαϊκό της τρόπαιο, δύο ολόκληρα 48ωρα πριν το τζάμπολ του τελικού.

Ανάμεσα στους 5.000 Ελληνες που αναμένονται στο «Σινάν Ερντέμ» θα συγκαταλέγονται εκπρόσωποι των χειρότερων δειγμάτων της ελληνικής κοινωνίας.

Ο Γάλλος απεσταλμένος του Eurosport με βλέπει ντυμένο με μπλουζάκι που γράφει «Greece» και χαμογελά, όπως χαμογελάμε στον καθυστερημένο του χωριού. Ξέρω καλά τι σκέφτεται. Απορεί με ποιο θράσος καμαρώνω για την καταγωγή μου.

Κάνει λάθος, όμως. Δεν καμαρώνω. Προσπαθώ απλώς να υπενθυμίσω ότι δεν είμαστε όλοι οι Ελληνες ίδιοι με τα αποβράσματα των κερκίδων και του Κοινοβουλίου. Σε ορισμένους από εμάς, για παράδειγμα στον Σπανούλη, στον Διαμαντίδη, στον Πρίντεζη, στον Τσαρτσαρή, στον Παπανικολάου, στον Περπέρογλου και στους άλλους, αξίζει μία καλύτερη χώρα. Οχι μία πατρίδα που τους παγώνει το χαμόγελο.

Το μπάσκετ είναι, ίσως, το τελευταίο εξαγώγιμο προϊόν της χρεωκοπημένης Ελλάδας. Πιστεύω ότι οι εδώ απεσταλμένοι του θα κρατήσουν τη σημαία ψηλά, κολυμπώντας ενάντια στο ρεύμα της καταστροφής, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος. Οτι θα κάνουν πραγματικότητα το όνειρο ενός αμιγώς ελληνικού τελικού.

Και ότι, όταν τελειώσουν όλα, θα αφιερώσουν το κατόρθωμά τους στον πρώτο που αξίζει το γενναιόψυχο χειροκρότημα. Στον ίδιο τους τον εαυτό.

Πηγή: Sportday

Ευρωλίγκα Παναθηναϊκός Ολυμπιακός