Τo ελληνικό μπάσκετ είναι πάντα εδώ. Οι ξένοι δεν μπορούν να το χωνέψουν. Για την ακρίβεια δεν δύνανται να καταλάβουν πώς επί μονίμου βάσεως μια ελληνική ομάδα θα βρει τον τρόπο να κάνει ανατροπή που μοιάζει αδιανόητη. Στο ποδόσφαιρο, ως γνωστόν, ο Γκάρι Λίνεκερ έχει πει ότι είναι άθλημα που παίζουν 11 εναντίον 11 και στο τέλος νικούν οι Γερμανοί.

Στο μπάσκετ είναι 5 εναντίον 5 και στο τέλος νικούν οι Ελληνες. Κι αν η ΤΣΣΚΑ γλίτωσε χάρη στη διαιτησία από τα νύχια του Παναθηναϊκού, δεν ξέφυγε από τα δόντια του Ολυμπιακού. Τα ίδια είχε πάθει η Γαλλία στον ημιτελικό του 2005 από την Εθνική ομάδα, που στη συνέχεια «εκτέλεσε» τόσους και τόσους, με επικές επιστροφές στα τελευταία λεπτά. Η Σλοβενία στον προημιτελικό του 2007 ακόμη δεν έχει καταλάβει πώς έχασε από το +14 από τη «γαλανόλευκη».

Η πίστη στο αδύνατο είναι σήμα κατατεθέν για κάθε Ελληνα αθλητή. Τόσες και τόσες φορές δεν τα έχουμε καταφέρει; Η ΤΣΣΚΑ θα βλέπει για καιρό φαντάσματα, όπως τόσοι άλλοι που υποτίμησαν ελληνική ομάδα. Δεν είναι εθνικιστικό αυτό. Δεν υπάρχει τέτοια διάθεση. Είναι απλά χαρακτηριστικό μας. Κατά βάση στο μπάσκετ. Με τέτοιο ελιξήριο δεν μπολιάστηκε και η Εθνική στο Εuro 2004; «Iμποσίμπιλε», κραύγαζε ο Ιταλός σπίκερ με τη λήξη του τελικού. «Αδύνατον», δηλαδή. Αδύνατον; Οχι δα! Τους Ελληνες τους ρωτήσατε;

Πηγή: Sportday

Ευρωλίγκα Ολυμπιακός