Η λέξη "ανάπτυξη" έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας, πολιτική ή αθλητική. Για αναπτυξιακή πολιτική κάνουν λόγο οι κυβερνώντες, το αναπτυξιακό ήταν πάντα σημείο αναφοράς για την ομοσπονδία του μπάσκετ (κι όχι μόνο). Εγώ για μπάσκετ γράφω, οπότε με το αναπτυξιακό της ΕΟΚ θα ασχοληθώ.

Εδώ και χρόνια κάθε εθνική επιτυχία συνδυάζεται (εντέχνως) με το αναπτυξιακό πρόγραμμα. Αν είναι κανείς… αφοριστικός, θα υποστηρίξει (και δεν θα έχει κατ' ανάγκη άδικο) πως η έννοια του αναπτυξιακού ακυρώθηκε από τη στιγμή που τα 4/5 της χρυσής ομάδας του 2005 (Διαμαντίδης, Παπαλουκάς, Χατζηβρέττας, Ντικούδης) δεν είχαν παίξει σε καμία "μικρή" Εθνική.

Από μόνο του το γεγονός ότι οι δύο κορυφαίοι παίκτες του ελληνικού μπάσκετ, στη μετά Γκάλη εποχή (Παπαλουκάς και Διαμαντίδης) δεν πέρασαν από τις μικρές Εθνικές, δείχνει ότι το… σημάδι μόνο αλάνθαστο δεν ήταν.

Από το 2005, όμως, έχουν περάσει εννέα χρόνια κι όσο κι αν η παραμονή των ίδιων και των ίδιων ανθρώπων, στις καρέκλες της ΕΟΚ, κάνει τον χρόνο να μοιάζει σταματημένο, η γη εξακολουθεί να γυρίζει. Το καλοκαίρι του 2014 μοιάζει με εφιάλτη για τις "μικρές" γυναικείες ομάδες (τρεις παρουσίες με ισάριθμους υποβιβασμούς), η πίεση για επιτυχία στις αντίστοιχες ομάδες των αγοριών απέφερε ένα… θερμό επεισόδιο και τίποτα περισσότερο.

Αίφνης γίνεται προσπάθεια να πειστούμε ότι το αναπτυξιακό λειτουργεί, επειδή ο Κώστας Παπανικολάου βρέθηκε στο ΝΒΑ. Είναι κι αυτή μια ανάγνωση, αλλά η αλήθεια είναι πως όταν επί χρόνια έχεις εγκαταλείψει την ανάπτυξη, εγκαταλείποντας τα σωματεία που είναι τα κύτταρα του αθλήματος, τα αποτελέσματα δεν μπορεί (και δεν πρέπει) να είναι θετικά.

Για να τα λέμε (και να τα γράφουμε) όλα, όταν πληρώνονται για την ανάπτυξη άνθρωποι που δεν έχουν ασχοληθεί με το αντικείμενο, άνθρωποι που δεν έχουν "αναπτυξιακή προϊστορία" και εχέγγυα για το αποτέλεσμα, τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να έχει αρνητικό πρόσημο.

Η ανάπτυξη δεν μπορεί να προσωποποιηθεί, δεν μπορεί να έχει ονοματεπώνυμο, είναι μια διαρκής διαδικασία, που απαιτεί μεθοδολογία, σωστές επιλογές, υπομονή. Κι η ανάπτυξη είναι σημείο αναφοράς για το άθλημα που έχει φέρει τις μεγαλύτερες επιτυχίες στη χώρα.

Αν ήταν κάθε έθνος που εκπροσωπείται από έναν παίκτη στο ΝΒΑ, ή που έχει μια εθνική επιτυχία να παρουσιάσει, να ήταν συνώνυμο ορθής αναπτυξιακής πολιτικής, τότε θα χάναμε την μπάλα, βαφτίζοντας προηγμένες μπασκετικά χώρες, κάποιες που αν πετάξεις μια μπάλα μπάσκετ στον δρόμο θα εκκενωθούν δύο τετράγωνα, υπό τον φόβο έκρηξης, αφού θα την περάσουν για βόμβα.

Το ζήτημα είναι τί κάνουμε εμείς κι όχι τί συμβαίνει αλλού. Με ανθρώπους που είδαν όντας παράγοντες (ή "αναπτυξιακοί προπονητές") την ταινία "ο κύκλος των χαμένων ποιητών" (καλό παράδεισο να έχεις "… captain my captain"), δεν μπορεί παρά να κλείσει ο κύκλος των χαμένων ταλέντων. Εκτός κι αν κλείσει πρώτα ο κύκλος των ξεχασμένων στις ύπατες διοικητικές θέσεις παραγόντων.

Αν και περιττό, προς άρση κάθε παρεξήγησης, αναφέρομαι στον παραγοντικό κι όχι -προς Θεού- στον βιολογικό κύκλο. Σαν τα ψηλά βουνά να ζήσουν… 

SPORTS