Το αιώνιο… διπλό παιχνίδι του «Djoker»

 Ελάχιστη, λοιπόν η διαφορά. Ανέκαθεν ο «Djoker» έπραττε «και τα δύο». Και η ρακέτα ήταν το κατάλληλο όπλο για να κάνει πολιτική, αλλά και η πολιτική του είχε ανοίξει διάπλατα τις πόρτες του κόσμου του τένις. Μόνο που τώρα, από την Αθήνα, αποστασιοποιημένος από τη «Μαμά Σερβία» κάθε του μήνυμα αποκτά ακόμη μεγαλύτερες βαρύτητα και σημασία.

 Πλεονασμός, βέβαια ν’ αναφέρουμε πως στα 38 του και για το υψηλό τένις που πρόσφερε επί μία 20ετία, ο Τζόκοβιτς παίζει ακόμη, αποκλειστικά και μόνο για τον εαυτό του. Για να τον νικήσει και να τον ξεπεράσει. Για ν’ αναμετρηθεί με την Ιστορία. Για να παραμείνει η παράμετρος αναφοράς αυτού του αθλήματος. Για να πανηγυρίσει, επιτέλους το 25ο Grand Slam καριέρας το οποίο, στη Μελβούρνη άγγιξε και ονειρεύτηκε, αλλά στον τελικό με τον Αλκαράθ του έφυγε από τα χέρια πάνω στο καλύτερο.

 Όλα αυτά εννοούνται. Ακόμη όμως και από την ίδια την Ιστορία, στο μυαλό, την καρδιά και τον ορίζοντά του, ο απώτερός του στόχος θα ήταν η ύψιστη τιμή να είναι σημαιοφόρος της Σερβίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2028, στο Λος Άντζελες. Μία πράξη, συμβολική για πολλούς, για τον ίδιο όμως, που ως παιδί γεννήθηκε κάτω από τις αμερικανικές βόμβες, ιερή γιατί μέσα σ’ εκείνη τη σημαία ακόμη διατηρούνται οι ρίζες και η υπερηφάνεια ενός σπουδαίου αθλητή που ήρθε από το πουθενά κατακτώντας τον Κόσμο.

 Η αλήθεια είναι ότι, εδώ και 1.5 χρόνο οι σχέσεις του Τζόκοβιτς με τη σερβική Κυβέρνηση περνούν τη χειρότερή τους φάση. Ο Νόβακ την κατηγόρησε συχνά για διαφθορά και κατάχρηση εξουσίας κι ένας από τους λόγους που μετέφερε το Atp 250 του Βελιγραδίου, πρώτα στην ισπανική Χιχόν και πέρυσι στην Αθήνα ήταν για να στείλει «urbi et orbi», στην πόλη και τον Κόσμο ένα σαφές μήνυμα δυσαρέσκειας, αλλά ταυτόχρονα και ισχύος.

 Από την άλλη όμως, για τη Σερβία ο Τζόκοβιτς παραμένει ο εθνικός τους ήρωας. Ο πρεσβευτής της στον Κόσμο. Ο πλέον κατάλληλος και ταλαντούχος εκπρόσωπος. Μία μόνιμη και σταθερή αναφορά όπως ακριβώς θα ήταν και ένας, αναγνωρίσιμος πολιτικός ηγέτης.

 Με τη διαφορά ότι, ο ίδιος ούτε εξημερώνεται, ούτε δαμάζεται από λέξεις ή πολιτικά παιχνίδια: τα λέει έξω από τα δόντια, όπως ακριβώς τα σκέφτεται χωρίς να υπολογίσει τις όποιες συνέπειες. Με αποτέλεσμα κάποιοι, στα υψηλά κλιμάκια του σερβικού συστήματος να εκμεταλλευτούν τις όποιες επιθέσεις του καλλιεργώντας ένα τέτοιο κλίμα προπαγάνδας που κατάφεραν, εν μέρει να τον κάνουν να περάσει από την πλευρά του «προδότη».

 Ο Τζόκοβιτς βέβαια, το κατάλαβε και μέσω μικροφώνου, από τη Μελβούρνη άρπαξε την ευκαιρία για ν’ απευθύνει στον σερβικό λαό το εξής μήνυμα: «Να μάθετε να αντέξετε και να έχετε υπομονή, γιατί αργά ή γρήγορα η αλήθεια και η δικαιοσύνη πάντα θριαμβεύουν».

 Ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα που λέει πολλά για τη δυναμική, την επιρροή και την οντότητα που αντιπροσωπεύει ο ίδιος στην πατρίδα του. Κι ακόμη και στην περίπτωση που, τελικά δεν τον επιλέξουν σημαιοφόρο στο Λος Άντζελες, δεν θα θέλει και πολύ να συγκεντρώσει όσους τον λατρεύουν, και όσους ο ίδιος βοηθάει χρόνια και ενισχύει οικονομικά ανακοινώνοντάς τους, για παράδειγμα πως «κατεβαίνω στην επόμενες, προεδρικές εκλογές». Εκεί να δούμε πόσοι θα τρέξουν (ευφημισμός, γιατί θα είναι όλοι) να ψηφίσουν τον υποτιθέμενο «προδότη»…