Σε σχέση με το μακρινό 1992, την τελευταία χρονιά που είχαν επιτρέψει στον εκκεντρικό Αμερικανό τενίστα, Αντρέ Αγκάσι να εμφανίζεται με τα έντονα φλούο, κίτρινα και φούξια σύνολά του και μ’ εξαίρεση το αυστηρό, ολόλευκο «dress code», λες και τίποτα δεν έχει αλλάξει στις γοητευτικές και αχανείς εγκαταστάσεις του φημισμένου «All England Lawn Tennis and Croquet Club».

 Τα πάντα γύρω σου, ασφαλώς και είναι πλέον σύγχρονα, καινούργια και μοντέρνα, αλλά παράλληλα έχεις την αίσθηση ότι ο χρόνος σταμάτησε στο 1877, χρονιά του πρώτου από τα 139 Ουίμπλεντον όλων των εποχών. Οι διοργανώσεις, βέβαια θα έπρεπε να ήταν δέκα περισσότερες, αλλά για αυτονόητους λόγους οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι έφεραν αναπόφευκτες ανακατατάξεις και στη μανιακή φιλοσοφία της διατήρησης τόσο του βρετανικού στυλ, όσο της παράδοσης.

 Το Ουίμπλεντον ήταν, είναι και θα παραμείνει το πλέον γοητευτικό από τα τέσσερα τουρνουά του Grand Slam. Το πλέον ατμοσφαιρικό και σικ, και παραδόξως όχι τόσο απαγορευτικά ακριβό όσο, ίσως θα σκέφτονταν οι περισσότεροι: μ’ ένα Ground Pass 33 λιρών μπορείς να παρακολουθήσεις, όσα παιχνίδια θέλεις από το 3ο, έως και το 18ο γήπεδο και μετά ν’ αράξεις ή και να ξαπλώσεις στον μυθικό και ομώνυμο λόφο «The Hill» όπου μέσω γιγαντοοθονών μπορείς επίσης να παρακολουθήσεις, σε απευθείας σύνδεση τα παιχνίδια που εξελίσσονται στο 1ο, το «Centre Court» και το 2ο γήπεδο.

 Με 33 λίρες δεν θα δεις από κοντά τα λεγόμενα αστέρια, ούτε τον Σίνερ, ούτε τον Τζόκοβιτς ή τη Σαμπαλένκα, αλλά δεν πειράζει, γιατί θα δεις το ίδιο τον Ατμάνε ή τον Χουρκάζ. Θα ζαλιστείς από τη, μοναδική μυρωδιά του γρασιδιού και αν δεν θέλεις να πληρώσεις άλλες 18 λίρες για μία σαλάτα κι έναν καφέ ή άλλες 3 για τις παραδοσιακές φράουλες με σαντιγί, συνεχίζεις το πικ- νικ σου στον λόφο με ό,τι φαγώσιμο έφερες από το σπίτι σου.

 Οπουδήποτε, γύρω σου θα δεις καταστήματα και βιτρίνες με τεννιστική, εννοείται θεματολογία, αλλά μπορείς να επισκεφτείς και το ομώνυμο μουσείο όπου φυλάσσεται η ρακέτα, ξύλινη και τετραγωνισμένη με την οποία ο μεγάλος Φρεντ Πέρι είχε θριαμβεύσει, προπολεμικά τρεις συνεχόμενες χρονιές. Το άγαλμα, αλλά και τον τάφο του ακριβώς έξω από το «Centre Court», τα 8 τρόπαια του ρέκορντμαν, Ρότζερ Φέντερερ ή τα 9 της ρεκόρ- γούμαν, Μαρτίνα Ναβρατίλοβα.

 Κάποια στιγμή το Ουίμπλεντον θα είναι καταδικασμένο να μεγαλώσει κι άλλο: αρκεί οι 30, όχι περισσότεροι μόνιμοι κάτοικοι συμφωνήσουν να παραχωρήσουν, αδρά τους χώρους που χρειάζονται για να χτιστούν στο διπλανό γήπεδο γκολφ 38 νέα γήπεδα, συν ένα ακόμη «Centre Court» των 8.000 θέσεων.

 Εκείνα που δεν θ’ αλλάξουν ποτέ είναι η μοναδική ατμόσφαιρα, τα χρώματα «trade- mark» του πράσινου και του μοβ, οι αχώριστες και παραδοσιακές φράουλες με σαντιγί, η εμπειρία του να μπορείς να διηγείσαι πως κι εγώ ήμουν εκεί, κι ας μην είδα (με συνολικά 54 λίρες ή 63.02 ευρώ) κανένα από τα μεγάλα αστέρια…                

Ουϊμπλεντον Άλλα Σπόρ