Βεβαίως, εδώ υπάρχουν δυο ουσιώδεις διαφορές, η μία στον χρόνο και η άλλη στον... πόνο: η μεν Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ξεκληρίστηκε και συν τοις άλλοις το τραγικό αεροπορικό δυστύχημα του Μονάχου συνέβη στις 6 Φεβρουαρίου του 1958, ενώ στις 10 Ιουλίου του 1982 η εθνική Πολωνίας απλώς έπεσε σε μια χειμερία νάρκη από την οποία δεν ξύπνησε ποτέ!

Ε, διάολε, ελπίζω να συνεχίσει να κοιμάται, διότι ενδεχόμενο ξύπνημά της μπορεί να ρίξει σε ύπνο τη δική μας ομάδα κι άντε μετά να προλάβουμε να βάλουμε τα ξυπνητήρια για να εγερθούμε την Τρίτη κόντρα στην Τσεχία!

Εγραψα να εγερθούμε και με βάση τον συνειρμό των νωπών κιόλας (τηλεοπτικών) παραστάσεων, το μυαλό μου πηγαίνει στη Λιάνα, στη Δούρου και κυρίως στον Κασιδιάρη, με την ελπίδα ότι θα 'χει απομείνει ένα ποτήρι με νερό κάβα ώστε να το χρησιμοποιήσει ο Σάντος, εάν διαπιστώσει ότι τους παίκτες του τους πήρε ο ύπνος κι έγειραν!

Την κλείνω εδώ αυτήν την πολιτική παρένθεση και επιστρέφω στα ποδοσφαιρικά διατρέξαντα, που για την Πολωνία είναι καταγεγραμμένα σε δύο ορόσημα: πρώτα απ' όλα στις 6 Ιουλίου του 1974, όταν στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου νίκησε τη Βραζιλία με 1-0, κατέλαβε την τρίτη θέση στο Μουντιάλ, πίσω από τη Γερμανία και την Ολλανδία...

... και έκανε ένα σωρό αγαπητικούς σε ολόκληρο τον κόσμο!

Το εννοώ αυτό, διότι ήταν μόλις το δεύτερο Μουντιάλ, που (εμείς οι Ελληνες) βλέπαμε από την τηλεόραση, οι διεθνείς παραστάσεις και οι προσλαμβάνουσες μας ήταν λιγοστές και πράγματι εκείνη η πολωνική ομάδα έμοιαζε σαν ένα ξωτικό που βγήκε ξαφνικά από από τον πύργο, μπήκε σφήνα ανάμεσα στα φαβορί και πραγματικά δημιούργησε πολλούς φίλους ανά τον κόσμο...

Οκτώ χρόνια αργότερα το κισμέτ την οδήγησε και πάλι στην ίδια θέση: αυτή τη φορά στο Μουντιάλ του '82, όπου ξαναβγήκε τρίτη: στον ημιτελικό της Βαρκελώνης έφαγε δυο γκολ από τον Πάολο Ρόσι και ηττήθηκε με 2-0 από τη μετέπειτα πρωταθλήτρια κόσμου Ιταλία, ενώ στον μικρό τελικό νίκησε τη (μέλλουσα πρωταθλήτρια Ευρώπης) Γαλλία με 3-2...

Παρεμπιπτόντως τις δυο από τις τρεις σημαντικότερες επιτυχίες στην ιστορία τους οι Πολωνοί τις κατήγαγαν, ταμένοι λες από τη μαρτυρική ιστορία τους, στη χώρα η οποία τους έριξε στα τάρταρα στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου: επί γερμανικού εδάφους και μάλιστα στο Μόναχο στέφθηκαν χρυσοί ολυμπιονίκες το 1972, ενώ στο ίδιο γήπεδο κατέλαβαν την τρίτη θέση στο Μουντιάλ του 1974, διαθέτοντας μια εξαιρετική φουρνιά παικτών συν το προπονητικό «Greek connection»!

To γράφω αυτό διότι σε αυτήν την τριετία στον πάγκο της Πολωνίας βρίσκονταν μαζί ο (συχωρεμένος από τον Μάιο του 2006) Κάζιμιερτζ Γκόρσκι και ο αειθαλής Γιάτσεκ Γκμοχ...

Μετά την τρίτη θέση στο Μουντιάλ του '74, η σημερινή αντίπαλος της Ελλάδας κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976, τερμάτισε πέμπτη στο Μουντιάλ του 1978 (έχοντας τον Γκμοχ στον πάγκο) και τέσσερα χρόνια αργότερα, με προπονητή τον νυν γερουσιαστή της πολωνικής βουλής Αντονι Πιέχνιτσεκ, βγήκε πάλι τρίτη στο Μουντιάλ του '82 και κατέβηκε διακριτικά από την κεντρική σκηνή!

Από τότε -και με εξαίρεση άλλο ένα ασημένιο μετάλλιο στο ολυμπιακό τουρνουά του 1992- ούτε φωνή ούτε ακρόαση!

Η ομάδα του 1974 ήταν όντως εξαιρετική και θα μπορούσε να φτάσει έως την κορυφή, αλλά στον ημιτελικό με την οικοδέσποινα Γερμανία έπεσε στην περίπτωση του Γκερτ Μίλερ, που πέτυχε το μοναδικό γκολ και άφησε τον (πρώτο σκόρερ του Μουντιάλ) Λάτο, τον Ντέινα, τον Ζμούντα, τον Κάσπερτσακ, τον Σάρμαχ, τον Γκαντόχα και τον Τομασέφσκι εκτός νυμφώνος...

Προς επίρρωσιν του «Greek connection», για το οποίο έγραφα προηγουμένως και πέραν του Γκμοχ και του Γκόρσκι, στους ων ουκ έστιν αριθμός Πολωνούς που έχουν κάνει καριέρα στην Ελλάδα, συμπεριλαμβάνονται και τρεις παίκτες από εκείνη την ομάδα: ο Κμίετσικ έπαιξε από το 1983 έως το 1985 στη Λάρισα και την οδήγησε στην κατάκτηση του Κυπέλλου, ενώ ο Λάτο και ο Κάσπερτσακ κάθισαν με διαφορά 12 ετών στον πάγκο της Καβάλας!

Τον πιο χαρισματικό παίκτη και αρχηγό εκείνης της υπέροχης ομάδας του '74 τον ζήλεψε η κακιά μοίρα και τον πήρε γρήγορα κοντά της: ο Κάζιμιερτζ Ντέινα σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στο Σαν Ντιέγκο των ΗΠΑ, όπου συνέχιζε την καριέρα του την 1η Σεπτεμβρίου του 1989...

... και μάλιστα προχθές, με την ευκαιρία του Euro 2012, η τέφρα του μεταφέρθηκε στη Βαρσοβία, ενταφιάστηκε σε κοιμητήριο και τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα...

Κατόπιν όλων αυτών είναι προφανείς οι λόγοι για τους οποίους οι δείκτες του ρολογιού του πολωνικού ποδοσφαίρου έχουν κολλήσει εδώ και χρόνια...

Πηγή: Goal

Ποδόσφαιρο Διεθνή SPORTS