Αυτό το γράφω διότι τα στοιχεία δείχνουν πως η Άρσεναλ αν συνεχίσει την ίδια πορεία και την επόμενη πενταετία, είναι πολύ πιθανόν να διπλασιάσει την αξία της. Ομως τα στοιχεία έξι μήνες πριν από την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς έδειχναν ότι επρόκειτο για τράπεζα που είχε αξιολογηθεί με άριστα. Αν η περίπτωση της Άρσεναλ είναι μία από τις δύο περιπτώσεις που αξίζει να τις μελετήσει κάποιος για να δει τον τρόπο που λειτουργεί ο ποδοσφαιρικός καπιταλισμός, η άλλη είναι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Η Γιουνάιτεντ δεν είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο και είναι ιδιοκτησία της οικογένειας Γκλέιζερ, Αμερικανών πολυεκατομμυριούχων.

Οι Γκλέιζερ έχουν διαφορετική αντίληψη για την οικονομία του καπιταλισμού. Από τη «μετρημένη» αγγλική αντίληψη επιλέγουν την αμερικανική αντίληψη της οικονομικής λεηλασίας. Στόχος τους είναι να κρατήσουν στον έλεγχό τους μία εταιρεία όσο τους εξυπηρετεί (είτε για φορολογικούς λόγους, είτε γιατί παράγει κέρδη που καρπώνονται οι ίδιοι, είτε για άλλους λόγους που βαφτίζονται και «λογιστική πρακτική», οι οποίοι μπορεί να είναι από φοροδιαφυγή μέχρι ξέπλυμα «μαύρου χρήματος») και όταν πάψει να το κάνει, να την πουλήσουν σε τιμή μεγαλύτερη από εκείνη που την αγόρασαν. Κάτι σαν τον «Γκέκο» - Μάικλ Ντάγκλας στην ταινία «Wall Street» του Ολιβερ Στόουν ή τον Ντάνι ντε Βίτο στην ταινία «Με τα λεφτά των άλλων», που υποδύονταν χρηματιστές, οι οποίοι ανάμεσα στα άλλα αγόραζαν εταιρείες, τις έσπαγαν σε κομμάτια και τις πουλούσαν ή τις διέλυαν, με μεγάλο κέρδος.

Οι Γκλέιζερ απέκτησαν τον έλεγχο της Γιουνάιτεντ το 2005 μέσω μιας εταιρείας που ελέγχουν, της Red Football LLC, με έδρα την αμερικανική πολιτεία του Ντελαγουέρ, που θεωρείται ένας «φορολογικός παράδεισος» στις ΗΠΑ. Για να ολοκληρωθεί η εξαγορά της Γιουνάιτεντ το 2005, η εταιρεία Red Football πήρε ένα δάνειο 525 εκατομμυρίων στερλινών, το οποίο φορτώθηκε στην ομάδα, στην επιχείρηση Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, δηλαδή.

Σήμερα, επτά χρόνια μετά την εξαγορά, η Γιουνάιτεντ οφείλει ακόμη 423 εκατομμύρια στερλίνες, ενώ όλο αυτό το χρονικό διάστημα η ομάδα έχει πληρώσει σε δόσεις και προμήθειες στις τράπεζες 500 εκατ. στερλίνες. Τσίλικη αριθμητική, έτσι; Δανείζομαι 525, επτά χρόνια μετά έχω πληρώσει γι' αυτό το δάνειο 500 και χρωστώ ακόμη 423.
 
Με τα λεφτά των άλλων

Kάτι ανάλογο πήγαν να κάνουν και οι Χικς και Τζίλετ στη Λίβερπουλ, δεν τους βγήκε το μεγάλο κόλπο με το καινούριο γήπεδο, φόρτωσαν την ομάδα χρέη, η εταιρεία που είχαν δημιουργήσει και είχε έδρα τις ΗΠΑ πτώχευσε και οι «κόκκινοι» έπιασαν πάτο. Αν μάλιστα δεν βρισκόταν ένας άλλος Αμερικανός να αγοράσει τη χρεωμένη ομάδα, ποντάροντας στη μεγάλη της φήμη, η Λίβερπουλ θα μπορούσε να γίνει η επόμενη Λιντς Γιουνάιτεντ.

Η Γιουνάιτεντ, από την εποχή της εξαγοράς της από τους Γκλέιζερ, βρίσκεται συνεχώς σε μία από τις 3 πρώτες θέσεις του καταλόγου της Deloitte με τις 20 ομάδες με τα μεγαλύτερα έσοδα. Βέβαια από την 1η θέση έπεσε, αλλά θεωρείται η πιο ακριβή αθλητική επιχείρηση του κόσμου, καθώς σύμφωνα με την αξιολόγηση του περιοδικού «Forbes», η αξία της αποτιμάται στα 1,930 δισ. δολάρια. Από τους Γκλέιζερ μάθαμε δύο βασικά πράγματα. Πως μια υγιής επιχείρηση –με τους περιορισμούς που θέτει ο όρος στο σημερινό οικονομικό περιβάλλον– μπορεί να παράγει κέρδη και να συντηρεί ένα παρασιτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και πως ο ιδιοκτήτης αυτής της επιχείρησης δεν χρειάζεται να ανησυχεί για το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας. Θα χρεοκοπήσει η εταιρεία, αλλά δεν θα χρωστά ο ιδιοκτήτης.

Η πλήξη δεν είναι χαρακτηριστικό των οικονομικών κινήσεων της οικογένειας Γκλέιζερ και αυτό το καταλάβαμε από πρόπερσι, όταν μέλος της οικογένειας πήρε από το ταμείο της ομάδας πενταετές άτοκο δάνειο 10 εκατομμυρίων στερλινών.
 
Το μεγάλο κόλπο
 
Kαι τώρα οι Γκλέιζερ ετοιμάζονται για το μεγάλο κόλπο. Να βάλουν άλλους να πληρώσουν το χρέος κι αυτοί να συνεχίσουν να διοικούν, να εισπράττουν χωρίς κινδύνους και να μην υποχρεούνται σε κανενός είδους λογοδοσία. Με ένα έγγραφο 231 σελίδων ανακοινώνουν την πρόθεση και την επιθυμία τους να εισάγουν την εταιρεία Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Η εταιρεία Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που σκοπεύει να εισαχθεί στο χρηματιστήριο της αμερικανικής μεγαλούπολης, έχει έδρα τον γνωστό «φορολογικό παράδεισο» των νησιών Καϊμάν. Μάλιστα στο έγγραφο, που είναι ένας οδικός χάρτης περιήγησης σε «φορολογικούς παραδείσους», προβλέπεται ότι οι νέοι επενδυτές θα έχουν το δικαίωμα αγοράς μετοχών τάξης Α, που έχουν δέκα φορές λιγότερα δικαιώματα ψήφου στις συνελεύσεις των μετόχων, από όσες οι μετοχές τάξης Β, που εκδίδουν οι Γκλέιζερ στους εαυτούς τους. Για μερίσματα στους μετόχους, ούτε κουβέντα φυσικά. Ετσι είναι ο παραγωγικός καπιταλισμός, κουτά. Ολο ευκαιρίες. Και αν τυχόν πτωχεύσει η ομάς-επιχείρηση, θα τη «φάει» ο Καϊμάν αμάσητη.

Πηγή: Sportday

Ποδόσφαιρο Διεθνή SPORTS