Αριστερά ο Στιβ Μπουλντ στο πλευρό του Αρσέν Βενγκέρ

Επί των ημερών του (1986-'95) η τροπαιοθήκη του συλλόγου εμπλουτίστηκε με δύο πρωταθλήματα (1989, 1991), ένα Κύπελλο (1993), ένα Σούπερ Καπ (1991), δύο Λιγκ Καπ (1987, 1993) και πάνω απ' όλα το Κυπελλούχων του 1994. Επιτυχημένο τον λες σίγουρα. Και όμως παρά τα τόσα πανηγύρια, το όνομα του Τζορτζ Γκρέιαμ παρέμεινε για έναν αρνητικό λόγο στην ιστορία. «Boring, boring Arsenal», τραγουδούσαν οι αντίπαλοι και τιτλοφορούσαν οι εφημερίδες. Ακόμα και οι ίδιοι οι φίλοι των Κανονιέρηδων το αποδέχτηκαν και θυμούνται με αυτό τον απαξιωτικό τρόπο εκείνη την περίοδο.

Δεν χρειάζεται και καμία ιδιαίτερη φαντασία (για το βαρετό παιχνίδι της) για να καταλάβει κανείς τον λόγο που ονομάστηκε έτσι εκείνη η ομάδα του Σκοτσέζου κόουτς. Από τον Μάιο του '95 έως και τον Οκτώβριο του '96, όταν και ανέλαβε ο Αρσέν Βενγκέρ μεσολάβησαν τρεις υπηρεσιακοί προπονητές (Χιούστον, Ρίοχ Ράις). Σε αυτό το διάστημα κανείς δεν ήξερε ποια θα είναι η Αρσεναλ της επόμενης μέρας. Ωσπου πήγε ο Αλσατός και την εξέλιξε σε μηχανή παραγωγής γκολ, με ότι αρνητικό αυτό συνεπαγόταν για την άμυνα της.

Διαβάστε αναλυτικά στο gazzetta.gr

Ποδόσφαιρο Διεθνή SPORTS