Το αγγλικό ποδόσφαιρο. Ο Κόουλι, που είχε ξεκινήσει τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία σαν αθλητικός ρεπόρτερ και διετέλεσε διευθυντής του αθλητικού ένθετου της εφημερίδας «Observer», ήταν ο ιδανικός άνθρωπος για να απαντήσει στις απορίες μου.
 
Εκείνο που με ενδιέφερε περισσότερο να καταλάβω ήταν ο τρόπος με τον οποίο προσέγγιζαν το παιχνίδι οι άνθρωποι οι οποίοι διοικούν τις ομάδες. Εθισμένος στην ελληνική παραγοντική συμπεριφορά, δεν κατανοούσα τον λόγο που δεν «έκαναν παιχνίδι» οι πρόεδροι και οι μεγαλοπαράγοντες. Στην πορεία των συζητήσεων έγινε σαφές ότι τα πρόσωπα έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, όταν δεν υπάρχει ένα θεσμικό πλαίσιο, ένα σύνολο κανόνων στο οποίο όλοι έχουν συμφωνήσει και το τηρούν και το οποίο υποστηρίζουν μηχανισμοί ελέγχου.
Ενα, επίσης, σημαντικό στοιχείο που κατάλαβα, ήταν ότι οι παράγοντες στην Αγγλία έχουν ξεχωρίσει την αθλητική και την εμπορική δραστηριότητα της ομάδας, αφήνοντας τους ειδικούς να ασχοληθούν με αυτές. «Στο αγγλικό ποδόσφαιρο», μου είχε πει ο Κόουλι, «οι ποδοσφαιριστές παίζουν, οι παράγοντες διοικούν και οι μάνατζερ κινούν το χρήμα». Φυσικά σε οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα διακινούνται χρήματα -και στο αγγλικό ποδόσφαιρο είναι πολλά- και φαινόμενα καταχρήσεων υπάρχουν, και απληστία και οικονομική εγκληματικότητα.
 
Ομως εκεί και οι νόμοι ισχύουν και οι ποινές επιβάλλονται, αλλά αυτό είναι μία άλλη κουβέντα. Στην πραγματικότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου και των παραγόντων του, βλέπουμε όλοι σήμερα την αντίληψή τους για την οικονομική διαχείριση και τον τρόπο που αντιλαμβάνονται την εκμετάλλευση των εμπορικών δυνατοτήτων του προϊόντος «ποδόσφαιρο». Πριν από λίγο καιρό η Nova, που έχει τα δικαιώματα της Super League, έκανε μία προσφορά στην ετήσια συνδρομή, με τον όρο να αγοράσουν τους αποκωδικοποιητές από τα εμπορικά καταστήματα των ομάδων. Τις λεγόμενες «μπουτίκ». Μόνο που τέτοιο πράγμα δεν έχουν όλες οι ομάδες της Super League. Οπως και πολλά άλλα, από τα οποία το κυριότερο είναι η κουλτούρα διοίκησης.

Ανθρωποι που νομίζουν ότι «γνωρίζουν» τι είναι η ποδοσφαιρική επιχειρηματικότητα και δεν έχουν πάει ούτε μία βόλτα στο μουσείο της Ρεάλ ή της Μπάρτσα, άνθρωποι που δεν έχουν κάτσει στην κερκίδα ενός αγγλικού γηπέδου για να δουν ένα παιχνίδι της Πρέμιερ Λιγκ, που δεν μιλούν ούτε καν αγγλικά για να κάνουν δύο ερωτήσεις και να καταλάβουν, έστω, μισή απάντηση.
 
 
Ενα σχέδιο: η αρπαχτή
 
O τρόπος που αντιλαμβάνονται την ποδοσφαιρική δραστηριότητα οι Ελληνες παράγοντες φαίνεται και από τις παρεμβάσεις του κράτους -από το οποίο ζητούν διαρκώς να ρυθμίζει ή να χαρίζει χρέη-, αλλά και από την αναδιάρθρωση των κατηγοριών.
 
Αντί οι ίδιες οι ομάδες, δηλαδή οι άνθρωποι που τις διοικούν, να επιδιώξουν την εξυγίανση και τη δημιουργία ανταγωνιστικών πρωταθλημάτων και ομάδων, γεμίζουν τις κατηγορίες με ομάδες για να μοιραστούν τις περιορισμένες χορηγίες και τα χρήματα της τηλεόρασης. Και μάλιστα αυτό συμβαίνει σε μία εποχή οικονομικής κρίσης, την ώρα που οι φίλαθλοι εγκαταλείπουν τα γήπεδα απογοητευμένοι από την ποιότητα του ποδοσφαίρου. Τόσο κοντόφθαλμη στάση, εκτός του ότι δεν ενισχύει τίποτε, μακροπρόθεσμα δεν θα σώσει όλους όσους το επιδιώκουν.
 
Η αντίληψη, ότι οι χορηγίες του ΟΠΑΠ και τα χρήματα της Nova είναι η σωτηρία των ομάδων, διαμορφώνει ένα παθητικό και επιδοτούμενο ποδόσφαιρο που νοιάζεται μόνο για να τα αρπάξει. Οσο οι αντιλήψεις και το μοντέλο λειτουργίας δεν αλλάζουν, οι ομάδες θα είναι μηχανές παραγωγής χρεών και ουσιαστικά δεν θα αντιπροσωπεύουν κανένα. Αντί να επιδιωχθεί η μείωση των μεγεθών, η ενοποιήσεις, οι συνθέσεις, η διαφάνεια, η αναδιοργάνωση και ο εκσυγχρονισμός των κανόνων, ξεχειλώνουμε τις κατηγορίες.
 
Αντί τα περιορισμένα χρήματα να μοιραστούν σε λιγότερες ομάδες που θα είναι πιο ισχυρές και καλύτερα οργανωμένες, μεγαλώνει ο αριθμός των δικαιούχων και έτσι τα χρήματα πέφτουν σε ένα πηγάδι χωρίς πάτο. Αυτή η αντίληψη που υπερασπίζονται ξεπερασμένοι παράγοντες θα είναι η ταφόπλακα του ελληνικού ποδοσφαίρου.
 
 
Μαντίλι στην Ευρώπη
 
Φέτος βλέπουμε τα αγωνιστικά αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης και της έλλειψης της ανταγωνιστικότητας του πρωταθλήματος. Ο Ολυμπιακός στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ παλεύει για την τρίτη θέση ώστε να συνεχίσει στο Γιουρόπα Λιγκ, και ο ΠΑΟ εκτός πρόκρισης από τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Ετσι, χωρίς να έχουμε ομάδες που να συγκεντρώνουν βαθμούς, ο πρωταθλητής θα χάσει το οικονομικό πλεονέκτημα της απευθείας πρόκρισης στους ομίλους και οι υπόλοιποι θα έχουν ακόμη δυσκολότερες κληρώσεις. Και επειδή η ελληνική ποδοσφαιρική αγορά είναι περιορισμένων δυνατοτήτων, και τα έσοδα θα μειωθούν και οι ομάδες-ναυάγια θα πληθύνουν. Το ελληνικό ποδόσφαιρο, αν δεν αλλάξουμε τώρα την αντίληψη που θέλει πολλά μαγαζάκια για να υπάρχουν παράγοντες, πολύ σύντομα θα μοιάζει με εκείνες τις πόλεις-φαντάσματα στα «φαρ ουέστ». Και οι ελληνικές ομάδες θα παίζουν τον ρόλο του σάκου του μποξ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Πηγή: Goal

Ποδόσφαιρο Διεθνή SPORTS