. Ο συνολικός διαφημιστικός τζίρος στις φανέλες των ομάδων της μεγάλης επαγγελματικής κατηγορίας, στις 6 μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές αγορές της Ευρώπης, για την τρέχουσα περίοδο ξεπέρασε κατά 22 εκατ. το φράγμα των 500 εκατ. ευρώ.  Επίδοση που σημειώθηκε μεσούσης της κρίσης. Τα μεγάλα κοινά που προσφέρει η τηλεόραση, η δυναμική του ποδοσφαίρου, η αύξηση των δαπανών των νοικοκυριών στην οικιακή διασκέδαση (συνδρομητική τηλεόραση, παιχνιδομηχανές κ.λπ.), η προτίμηση των επιχειρήσεων που έχουν να ξοδέψουν για διαφήμιση στο ποδόσφαιρο και η ιδιότητα του παιχνιδιού να λειτουργεί σαν πλατφόρμα διασύνδεσης διαφορετικών προϊόντων και υπηρεσιών, είναι μερικές από τις εξηγήσεις αυτού του παράδοξου φαινομένου.

Ολοι, πλέον, έχουν καταλάβει εδώ και καιρό ότι η τηλεόραση είναι το κλειδί που ανοίγει το θησαυροφυλάκιο. Και προσπαθούν, όσο το μπορούν, όλο και πιο πολλοί να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτό το κλειδί. Σε πρωταθλήματα που δεν ίσχυε η συλλογική διαπραγμάτευση των τηλεοπτικών διαιωμάτων, οι «μικροί», που ήταν και περισσότεροι, πιέζουν για αναλογικότερο μοίρασμα ώστε να εξασφαλίσουν περισσότερα έσοδα και να αντέξουν στην κρίση.

Συνέβη στην αρχή της χρονιάς στην Ισπανία, όπου Ρεάλ και Μπάρτσα είχαν ετησίως σχεδόν διπλάσια έσοδα από όσα όλες οι άλλες ομάδες μαζί και θα γίνει και στην Πορτογαλία, όπου η νέα δομή της Λίγκας θα έχει 18 ομάδες και θα πάει στη συλλογική διαπραγμάτευση. Αυτή η εξέλιξη δεν καλοφάνηκε στους τρεις «μεγάλους» Πόρτο, Μπενφίκα και Σπόρτινγκ, οι οποίοι υπολογίζεται ότι συγκεντρώνουν το μισό ποσό από τα συνολικά 75 εκατ. ευρώ που φθάνουν ετησίως τα τηλεοπτικά δικαιώματα. Τα πολλά χρήματα που μοιράζει η τηλεόραση, σε πολλούς έχουν διαμορφώσει μία λανθασμένη αντίληψη για την κερδοφορία που μπορεί να παρουσιάζουν οι ομάδες μίας λίγκας.
Δεν είναι, όμως, έτσι, αφού τα μεγάλα έσοδα αν δεν υπάρχει ισορροπημένη διαχείριση, δεν φέρνουν κέρδη. Απόδειξη γι' αυτό η σύγκριση της Μπουντεσλίγκα με την Πρέμιερ Λιγκ. Παρά το γεγονός ότι τα έσοδα των Γερμανών είναι σχεδόν το 1/2 από εκείνα των αγγλικών ομάδων, μάλιστα φτάνουν για το 2010/11, την τελευταία περίοδο που υπάρχουν τα πλήρη στοιχεία το 1,8 δισ. ευρώ, οι Γερμανοί είχαν υψηλότερα λειτουργικά κέρδη από τους Αγγλους. Τα λειτουργικά κέρδη της Μπουντεσλίγκα έφτασαν τα 184,8 εκατ. ευρώ, ενώ της Πρέμιερ έφτασαν τα 81,6 εκατ. ευρώ σημειώνοντας, μάλιστα, πτώση 19,2 εκατ. ευρώ σε σχέση με εκείνα της περασμένης χρονιάς.
 
Ιδέες  για χαράτσια
 
Τόσο στην τρόικα εξωτερικού όσο και την ομόλογή της, αυτήν της τρικομματικής κυβέρνησης που δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά στην υλοποίηση των εντολών που της δίνονται, δεν λείπουν οι ιδέες. Ιδέες για την εξεύρεση χρημάτων που θα μειώσουν τα ελλείμματα και που επιβαρύνουν κυρίως εκείνους που δεν έχουν, όπως μισθωτούς και συνταξιούχους.
 
Τελευταία ιδέα το χαρατσάκι των 50 ευρώ στους συμβολαιογράφους, που θα καταβάλουμε για κάθε ληξιαρχική πράξη από εδώ και πέρα. Ακόμη και για τις δηλώσεις θανάτου, όπου το ποσό θα επιβαρύνει το ταμείο του ασφαλισμένου που εγκαταλείπει τον μάταιο ετούτο κόσμο. Πώς θα τα καταφέρουν τα γονατισμένα ταμεία να ανταποκριθούν στο επιπλέον κόστος, είναι ζήτημα που δεν απασχολεί τους εμπνευστές τέτοιων ιδεών.
 
Βεβαία, κανείς δεν θυμάται ότι 3 χρόνια πριν, το 2009 το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης χρηματοδότησε με 42 εκατομμύρια ευρώ (ευτελές ποσό, μήπως;) την εταιρεία Κοινωνία της Πληροφορίας Α.Ε. ώστε να δημιουργήσει μία ηλεκτρονική υποδομή Εθνικού Ληξιαρχείου. Τι θα ήταν, δηλαδή, αυτό το «εθνικό ληξιαρχείο»; Οπως έγραφε το επίσημο σχέδιο θα ήταν ένα σύγχρονο και τεχνολογικά προηγμένο ληξιαρχείο όπου «θα καταγράφονται, θα μεταβάλλονται και θα παρακολουθούνται με σύγχρονο και συστηματικό τρόπο όλες οι νέες ληξιαρχικές πράξεις που δηλώνονται στα τοπικά Ληξιαρχεία, καθώς και η πλειοψηφία των υφιστάμενων ληξιαρχικών πράξεων των ληξιαρχείων της χώρας».
 
Τυφλοί και ανοιχτομάτες
 
Μάλιστα, εκείνο το σχέδιο -που δεν μάθαμε ακόμη τι έκανε τα 42 εκατ. που το ταΐσανε- είχε υψηλούς στόχους. Να δημιουργήσει ένα ενιαίο Μητρώο Πολιτών, το οποίο θα γινόταν βάση για μεγαλύτερη αξιοποίησή του από φορείς της Δημόσιας Διοίκησης (πράγμα που σημαίνει πως θα το χρησιμοποιούσαν και τα ασφαλιστικά ταμεία )– γιατί θα έδινε σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς τη δυνατότητα της «διαλειτουργικότητας». Να συνδέονται μεταξύ τους και με αυτή τη ΒΑΣΗ, να την τροφοδοτούν με δεδομένα και να δέχονται πληροφορές σε χρόνο μηδέν, με προφανές όφελος. Σε χρόνο και χρήμα. Σύγχρονα πράγματα, εποχή Διαδικτύου και ταφόπλακα στον αραμπά. Επειδή, όμως, το χαρατσάκι των 50 ευρώ συνιστά μερική ιδιωτικοποίηση μέρους μίας κρατικής λειτουργίας για την οποία είχαν δοθεί 42 εκατ. ευρώ, αφού καταφέραμε να βρούμε τους «μαϊμού» τυφλούς της Ζακύνθου, δεν μπορούμε να μάθουμε τι έγινε η δουλειά αυτή που προφανώς ανέλαβε κάποιος ανοιxτομάτης;

Πηγή: Sportday

Ποδόσφαιρο Διεθνή SPORTS