Ειδικά στο ποδόσφαιρο, όμως, οι συγκρίσεις μεγεθών είναι ατυχείς όταν μπαίνεις στον κόπο να συγκρίνεις τη φτωχή και γεμάτη από παθογένειες ελληνική πραγματικότητα με την αγγλική, για παράδειγμα. Είναι προφανές ότι δεν μπορείς να απαιτείς από τον Ολυμπιακό, λόγου χάρη, πρωταθλητή και ισχυρότερο οικονομικά σύλλογο στην χώρα, να κινηθεί με την ίδια οικονομική δυναμική της Στόουκ Σίτι.

Η αγγλική ομάδα εισπράττει από τα τηλεοπτικά δικαιώματα 7-9 φορές περισσότερα από τους Πειραιώτες και συνυπολογιζομένων των λοιπών εσόδων, μπορεί και περισσότερα να διαθέσει για μεταγραφές και καλύτερα συμβόλαια να προσφέρει. Στο αφελές ερώτημα, γιατί κάποιος ποδοσφαιριστής να επιλέξει τη Στόουκ από τον Ολυμπιακό, αν εξαιρέσουμε τα χρήματα, η απάντηση έχει να κάνει με τη «βιτρίνα». Εκεί θα τον δουν περισσότεροι πιθανοί μελλοντικοί εργοδότες από όσοι στον Ολυμπιακό.
 
Η «βιτρίνα» του Ολυμπιακού είναι τα 6 ματς του Τσάμπιονς Λιγκ και όσα -και αν- προκύψουν στο Γιουρόπα Λιγκ. Της Στόουκ είναι όλα τα ματς του πρωταθλήματος. Ενός πρωταθλήματος που βλέπουν πάνω από 190 χώρες στον κόσμο. Ετσι, λοιπόν, αν οι συγκρίσεις είναι ατυχείς ή αν χρησιμοποιούνται για να δείξουν την κατεύθυνση στην οποία πρέπει να κινηθούν στο μέλλον οι επαγγελματικές ομάδες, δεν απαγορεύουν την αντιγραφή ιδεών και την προσαρμογή τους στην ελληνική πραγματικότητα. Αυτό, όμως, έχει αποτέλεσμα μόνο αν πρώτα μελετάς τις επιπτώσεις, τα κέρδη και τις ζημιές και μετά προχωράς στην εφαρμογή.
 
Διάβαζα για τη συμφωνία που έκανε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με την DHL για τη χορηγία στις φόρμες προπόνησης, ύψους 50 εκατομμυρίων ευρώ. Η DHL είναι εδώ και 5 χρόνια -αν θυμάμαι καλά- παγκοσμίως ο χορηγός της Γιουνάιτεντ για τους εφοδιασμούς, τις μεταφορές ή logistics, που λένε και στο χωριό μου. Η νέα αυτή συμφωνία είναι επιπλέον της ήδη υπάρχουσας, αλλά αν το ποσοστό έκθεσης της Γιουνάιτεντ στα media, παγκοσμίως, δεν ήταν αυτό που είναι, η χορηγία δεν θα είχε λόγο να γίνει. Ακόμη κι αν μία ομάδα ελληνική θέλει να κάνει κάτι ανάλογο, πόσα χρήματα ελπίζει να κερδίσει, και για ποιον λόγο μια εταιρεία να προβεί σε μία τέτοια ενέργεια, για ένα λογότυπο που δεν θα δει κανείς ή που θα δουν ελάχιστοι;
 
 
Η Σούπερ Λίγκα και  το κάρο
 
Δεν αντιγράφονται όλα. Ακόμη κι αν αντιγράφονται, αν η μίμηση δεν είναι προσεγμένη, μπορεί να υπάρχουν πιο πολλές ζημιές από οφέλη. Ολοι καταλαβαίνουμε πως αυτή ειδικά την περίοδο, με την κακή οικονομική κατάσταση, οι ομάδες προσπαθούν να βρουν ιδέες για να μεγιστοποιήσουν τα έσοδά τους. Βέβαια όλο το προηγούμενο διάστημα είχαν βολευτεί με έσοδα που είχαν από τον ΟΠΑΠ και τα τηλεοπτικά δικαιώματα, κάποιες διαφημίσεις και χορηγίες, και ξόδευαν σαν να μην υπήρχε αύριο.

Το αύριο ήρθε. Μαζί του και ο περιορισμός της ροής εσόδων. Εκείνοι που μπορούν να πληρώσουν για το προϊόν είναι και λιγότεροι και διαθέτουν λιγότερα. Η λογική λέει ότι τώρα είναι ευκαιρία να ασχοληθείς με όλα εκείνα τα στοιχεία και τα ζητήματα που θα βελτιώσουν το περιβάλλον, την εικόνα, τη λειτουργία και τη γνησιότητα του προϊόντος «επαγγελματικό ποδόσφαιρο».
Αυτή η προσπάθεια, επί της ουσίας, είναι που θα βελτιώσει και την ποιότητα ενός προϊόντος για να γίνει πιο ελκυστικό. Και επειδή για κάθε «προϊόν» πρέπει να βρεθούν ιδέες και να υιοθετηθούν πρωτοβουλίες που θα το φέρουν κοντά στον κόσμο, λέω πως η πολιτεία είναι ανίκανη να βοηθήσει. Η νέα διοίκηση της ΕΠΟ θα δείξει αν μπορεί, αλλά δεν τρέφω ελπίδες. Οι ομάδες δεν έχουν τα ανακλαστικά. Αυτή που μπορεί να τραβήξει το κάρο είναι μόνο η Σούπερ Λίγκα. Και χρειάζεται χρόνο.
 
 
Παρεμβάσεις και δεοντολογία
 
Πολύ φοβάμαι ότι ο κ. Γιάννης Αλαφούζος μάλλον δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το ελληνικό ποδοσφαιρικό περιβάλλον. Μπορεί να νομίζει ότι ο ΠΑΟ είναι ένα είδος επιχείρησης της οποίας είναι ιδιοκτήτης και όλοι, φίλαθλοι, οπαδοί και δημοσιογράφοι, έχουν υπαλληλική σχέση με το «τριφύλλι» και πρέπει να ενεργούν όπως του αρέσει. Το γεγονός, ότι ο μόνος άξονας της ποδοσφαιρικής του πολιτικής μέχρι τώρα είναι να κατηγορεί μία «παράγκα» για τις δικές του αβλεψίες και τις αποτυχίες της ομάδας του, αποτελεί επιλογή του και δικαίωμά του. Εκείνο που δεν αποτελεί δικαίωμά του είναι να θέλει η άποψη των δημοσιογράφων για τον τρόπο που αγωνίζεται ο ΠΑΟ να συμφωνεί με τη δική του. Αφενός γιατί η ελευθερία της άποψης είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη και αφετέρου γιατί μπορεί οι δημοσιογράφοι να γνωρίζουν καλύτερα από εκείνον. Και μπορεί στις επιχειρήσεις του να θεωρεί ότι ξέρει περισσότερα, αλλά στο ποδόσφαιρο έχει πολλά να μάθει. 

Πηγή: Sportday

Ποδόσφαιρο Διεθνή SPORTS