Καλά που υπάρχει και ποιότητα

Ο ΠΑΟΚ μπορεί να μην παίζει καλά (το παραδέχτηκε τώρα κι ο Δώνης), συνεχίζει όμως να κερδίζει ειδικά μέσα στην Τούμπα. Και κερδίζει, ως επί το πλείστον, γιατί έχει ατομική ποιότητα.

Σ΄ άλλα παιχνίδια τον «ξελάσπωσαν» ο Αθανασιάδης με τον Σαλπιγγίδη, γιατί ο δεύτερος κάνει από το τίποτα ασίστ, έχοντας την ατομική ενέργεια, κι ο πρώτος από το τίποτα κάνει γκολ. Από τους 28 βαθμούς, που έχει ο ΠΑΟΚ, σχεδόν τους μισούς τους έχει πάρει, με γκολ που προέρχονται αποκλειστικά από την ποιότητα των παικτών του. Κόντρα στον Λεβαδειακό, τον «ξελάσπωσε» ο Λίνο. Αυτός ο… υπερήλικας, που φέτος τον κράζουν πολλοί (όπως έκραζαν παλιότερα και τον Ίβιτς). Όπως κράζουν τον Λάζαρ, τον Φωτάκη, τον Σαλπιγγίδη κάποιες φορές, ίσως να κράζουν και τον Κλάους, όταν περάσουν 4-5 ματς χωρίς γκολ. Αρκετοί ποιοτικοί παίκτες, βγαίνουν… κάρτα στον φετινό ΠΑΟΚ. Το γιατί, δεν θα απασχολήσει εμάς.

Το παιχνίδι με τον Λεβαδειακό, ήταν το ματς του Λίνο. Σ΄ αυτό το χαμηλής στάθμης πρωτάθλημα, ο 35 στα 36, Βραζιλιάνος, μπορεί να είναι μια ομάδα μόνος του σ΄ ένα παιχνίδι. Ειδικά όταν έχει να αντιμετωπίσει στην πλευρά του τον πολλά υποσχόμενο κάποτε Μουλόπουλο, που τον φρέναραν πριν 2-3 χρόνια οι χιαστοί, και τον Ακόστα, που έβλεπε το Λίνο να περνά.

Ότι έκανε ο ΠΑΟΚ μέχρι το γκολ, το έκανε ως επί το πλείστον από την πλευρά του Βραζιλιάνου. Το γκολ, βέβαια, δεν ήρθε από μια απ΄ αυτές τις προϋποθέσεις, που δημιούργησε ο Λίνο, ήρθε από φάουλ, όταν Βραζιλιάνος έστειλε τη μπάλα να σκάσει μπροστά από τον Κυριακίδη.

Μετά το 70’, όταν το παιχνίδι άνοιξε, ο ΠΑΟΚ έφτιαξε κι άλλες ευκαιρίες. Μέχρι τότε, οι ευκαιρίες που είχε κανείς να σηκωθεί από την καρέκλα του, ήταν λιγοστές.

Μέχρι το γκολ, τα πράγματα ήταν δύσκολα. Και μάλιστα απέναντι σ΄ έναν κακό, σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια του, Λεβαδειακό.

Έχω γράψει κι άλλες φορές, ότι το πρόβλημα του ΠΑΟΚ είναι πως δεν μπορεί να δώσει τέμπο στο παιχνίδι του κι έτσι εγκλωβίζεται σ΄ ένα σετ παιχνίδι, στο οποίο χρειάζεται πολύ καλή κυκλοφορία, ιδέες και αυτοματισμούς, για να σπάσει οργανωμένες άμυνες. Κι αυτά προφανώς, δεν τα έχει. Δεν έχει την κίνηση στο χώρο, δεν έχει την κάθετη, δεν έχει το σουτ με καλές προϋποθέσεις κι όχι ως επιλογή ανάγκης.

Το γρήγορο τέμπο, λείπει γιατί ο ΠΑΟΚ περιμένει πολύ μέσα στο γήπεδο. Η μισή δουλειά στο ποδόσφαιρο, είναι η πίεση στην πρώτη πάσα του αντιπάλου. Να του μπλοκάρεις το παιχνίδι, να του κόψεις την πάσα και τις επιλογές, να τον οδηγήσεις στο λάθος, να τον βρεις ανοργάνωτο και να βγεις στο χώρο με παίκτη παραπάνω.

Όλοι μας θαυμάζουμε την Μπαρτσελόνα για το επιθετικό παιχνίδι της, αλλά δεν ξέρω πόσοι προσέχουμε το ότι ο εκάστοτε αντίπαλός της, φτύνει αίμα για να κρατήσει τη μπάλα πάνω από 10 δευτερόλεπτα.

Από το παιχνίδι του ΠΑΟΚ λείπει η συντεταγμένη και συγχρονισμένη πίεση στα 3/4 του γηπέδου, όταν ο αντίπαλος έχει τη μπάλα και προσπαθεί να οργανώσει το παιχνίδι του. Η πίεση είναι ατομική, ασκείται από μεμονωμένους παίκτες, ο αντίπαλος έχει το χρόνο να βρει πάντα τον ελεύθερο παίκτη, για να ανεβάσει το παιχνίδι. Κι όταν ο ΠΑΟΚ κερδίζει τη μπάλα, βρίσκει τουλάχιστο 8-9 παίκτες μπροστά του.

Αυτή η αδυναμία δεν είναι θέμα ποιότητας. Είναι πρωτίστως θέμα δουλειάς και εξάσκησης. Μέχρι ενός σημείου, η αδυναμία είναι λογική, από τη στιγμή, που ο Δώνης προσπαθεί να μάθει σε γέρικα σκυλιά καινούρια κόλπα, και να τους οδηγήσει στο να παίξουν, κάτι που δεν έχουν παίξει τουλάχιστο τα τελευταία 3-4 χρόνια.

Γι΄ αυτό ακριβώς, δεν είμαι βέβαιος, ότι 2-3 Κατσουράνηδες θα κάνουν τον ΠΑΟΚ να παίξει καλύτερα σε ένα μήνα (ή σε δύο, τρεις ή τέσσερις). Ίσως του δώσουν μεγαλύτερη ποιότητα, απ΄ αυτή που έχει, ώστε να βρίσκει πιο συχνά έναν Λίνο (σ΄ αυτό το πρωτάθλημα, πολλές φορές φτάνει και περισσεύει), όταν ο χρόνος θα περνά και θα αρχίζεις να κοιτάς το ρολόι ολοένα και πιο αμήχανα.

Υ.Γ. Το θεωρώ πολύ λογικό να μην μπορεί ο ΠΑΟΚ να βγάλει στους αγώνες αυτή την καλή εικόνα, που βγάζει στις προπονήσεις. Στους αγώνες υπάρχει και αντίπαλος.

Πηγή: paok24.com