ΠΑΟΚ και ας μην ηρεμήσω ποτέ

Ενοχλήθηκαν που έγραψα πως οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα πλην του 5-0 αποτελεί αποτυχία, όμως δεν έχουν την διανοητική ικανότητα να αντιληφθούν πως αυτό δεν έχει ως στόχο την μείωση της ομάδας που οι ίδιοι μείωσαν με τα καραγκιοζλίκια τους, αλλά να ορίσει το επίπεδο απαίτησης που υπάρχει από εμένα προσωπικά – πιστεύω και από τον κόσμο μας – για το σκορ του αυριανού αγώνα.
Τέσσερα γκολ τους βάζουμε συχνά, δεν υπάρχει κάτι που να ξεφεύγει από μία ευθεία γραμμή που έχουμε σιχαθεί. Και κακά τα ψέματα, η ήττα στο Καραϊσκάκη δεν ξεπερνιέται ούτε με πέντε, ούτε με δέκα γκολ σε μία ομάδα που είναι για λύπηση.
Για λύπηση επίσης, διαφορετικής υφής, είναι και η δικιά μας ομάδα. Ένας οργανισμός που καταγράψαμε εδώ και καιρό πως μπάζει. Ένας ΠΑΟΚ που όσο περνάει ο καιρός δεν βελτιώνεται αλλά βγάζει τα κουσούρια της κακής του δομής.
Η υπόθεση Χακόμπο είναι άλλη μία περίπτωση που η έλλειψη επένδυσης στο αγωνιστικό τμήμα σε αναγκάζει να παίρνεις ρίσκο. Που να βρεις καλύτερο τερματοφύλακα από τον Χακόμπο αναρωτιέται κάποιος με 200 χιλιάρικα; Δεν θα βρεις, αλλά για να κάνει αυτός 200 χιλιάρικα κάποιο κουσούρι θα έχει. Θα μαλώνει πχ μόνος του με τα δοκάρια από την αρχή του αγώνα. Φέτος δεν ήταν και καλός τερματοφύλακας, πολλά τα λάθη.
Όμως αλήθεια, ποιος είναι καλός φέτος; Είχε ο Στοχ κάποιες στιγμές, παλιά, ο Τζιόλης με τον Λάζαρ ξεκίνησαν καλά, αν εξαιρεθούν οι Κίτσιου και Βίτορ οι υπόλοιποι είχαν μεγάλες διακυμάνσεις. Σαλπιγγίδης, Λούκας, Κατσουράνης, Λίνο, μία ευθεία γραμμή. Κάποιες πινελιές του Βούκιτς, Σκόνδρας και Τζαβέλλας είναι δεν είναι στην ομάδα.
Αυτό σίγουρα έχει λόγο που συμβαίνει. Όμως οι ποδοσφαιρικοί λόγοι βρίσκονται και προχωράς, με τους διοικητικούς τι να κάνεις; Όταν ο ηγέτης σου συνήθως απουσιάζει.
Ο Σαββίδης ήρθε στη Χάιφα, ανακοίνωσε πριμ στην ομάδα, 100 χιλιάδες το κεφάλι. Όλοι όσοι διαβάζετε το κείμενο, έχετε στο μυαλό σας πως το πριμ πώρωσε τους παίκτες. Αλήθεια είδατε κανέναν πωρωμένο; Μήπως το πριμ λειτούργησε ανάποδα;
Η ομιλία πριν τον αγώνα, για την μεγάλη ευκαιρία να τσακιστεί η αυτοκρατορία του Ολυμπιακού. Και να φανταστείς κανείς πως είναι ένας από τους χειρότερους Ολυμπιακούς που έχω δει εγώ. Τα υποτυπώδη να κάναμε από τη μέρα που ήρθε ο Σαββίδης θα τον είχαμε καβαλήσει ακόμη κι ας είχε την ΚΕΔ, ακόμη και ας είχε πάρει το Χαμόγελο του Παιδιού.
Η ουσία είναι πως σε επίπεδο οργάνωσης ο Σαββίδης και δεν το έχει και λειτουργεί εις βάρος του. Μάζεψε τους παίκτες να τους μιλήσει στο Skype. Παράγγελναν να φάνε στον 4ο όροφο. Τελικά έφυγαν άπραγοι, με την αίσθηση πως τους κορόιδεψαν.
Μπορεί και ο Σαββίδης να αισθάνθηκε σε κάποια φάση πως τον κορόιδεψαν οι παίκτες, δεν τους βγάζω λάδι. Η ομάδα είναι ένα γκρουπ πύργος της Βαβέλ, ο καθένας το κοντό και το μακρύ του. Άλλοι οι διεθνείς, άλλοι οι ξένοι, αλλά τα δικά μας παιδιά. Ένα γκρουπ που μάλλον δεν ελέγχεται τη δεδομένη χρονική στιγμή. Ο Στέφενς πάντως αντέδρασε και ο Χακόμπο ήταν ο πρώτος που έδωσε πάτημα. Θα ακολουθήσουν κι άλλοι απλά αυτό μπορεί να ισορροπήσει μία κατάσταση για λίγο. Πραγματική εξέλιξη δεν φέρνουν αυτές οι πρακτικές.
Ο Στέφενς έχει χτυπητές αδυναμίες, οι παίκτες έχουν χτυπητές αδυναμίες κυρίως σε επίπεδο μεταξύ τους χημείας, η διοίκηση δεν έχει χτυπητές. Έχει φανερές που την εκθέτουν. Για παράδειγμα, υπάρχει ένας Τσιστιακόφ που ασχολείται με το αγωνιστικό έχοντας την εμπειρία της Ανζί που διαλύθηκε και ο Βρύζας που έχει τρέξει ένα αγωνιστικό πρότζεκτ στον ΠΑΟΚ, είναι αυτός που τρέχει στη Λίγκα και την ΕΠΟ, έχοντας αποδειχτεί ανεπαρκής.
Ο Ζαγοράκης αποστασιοποιημένος βολικά απ όλους και απ όλα, είναι σύμβουλος επιχειρήσεων Σαββίδη, κάτι το οποίο μου βγάζει μία απέχθεια τη στιγμή που γνωρίζω πως αυτό δεν το έχει.
Η επιβεβαίωση του πόσο έχουν βολευτεί οι δυο τους σε μία κατάσταση όχι και τόσο καλή για τον ΠΑΟΚ είναι πως τα αποδυτήρια της εποχής τους ήταν τα καλύτερα στον ΠΑΟΚ, ενώ τα αποδυτήρια της εποχής Σαββίδη στην οποία συμμετέχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι τα χειρότερα.
Με λίγα λόγια, δεν συμβάλλουν με κανέναν τρόπο στην δημιουργία δομών της ομάδας και για αυτό δεν φταίει ούτε ο προπονητής, ούτε οι παίκτες.
Αύριο θα πάω στο γήπεδο να κάνω μετάδοση για τον αγώνα ΠΑΟΚ – Άρης. Θα πρέπει να έχω μία ένταση στη μετάδοση ως επαγγελματίας που είμαι. Ίσως μου δώσουν και βραβείο υποκριτικής. Κανείς δεν ξέρει.
Αν είχα αυτή την ευτυχία να ήμουν αποκλειστικά οπαδός, θα έπαιρνα μισό κιλό μαύρα σπόρια, θα είχα αγωνία μέχρι το 4-0 και θα πανηγύριζα το πέμπτο. Μέχρι τότε, κανένας δεν θα με άκουγε από τους γύρω μου. Αυτή θα ήταν μία μορφή διαμαρτυρίας για αυτή την παρωδία που βιώνουμε σε όλα τα επίπεδα τελευταία. Η απουσία από το γήπεδο, δεν ανήκει σε καμία οπαδική λογική.
Και για να μη ξεχνιόμαστε, δεν είναι μόνο το Καραϊσκάκη ή κάποια άλλα που αναφέρω. Είναι η υπόθεση Δώνη, είναι η ανακοίνωση της Λίγκας που μας εκμεταλλεύτηκε, είναι το γκαλά που κλήθηκε ο Γιάννης Ιωαννίδης, είναι διάφορα μεταγραφικά ζητήματα, είναι πολλά οργανωτικά.
Κλείνοντας, θα γράψω απλά πάνω σε κάτι που μου είπε ένας φίλος. Πως αυτός είναι ο Σαββίδης και θα πρέπει να κάνουμε υπομονή. Αν κάνουμε υπομονή και δεν πιέσουμε καταστάσεις, θα έχει το τέλος του Μπατατούδη. Είναι μία εποχή καρμπόν, με κάποιες διαφορές που ουσιαστικά δε λένε τίποτα.
Καλή επιτυχία στην ομάδα αύριο. Ότι και να συμβαίνει δεν παύει να είναι η ομάδα μας…