Το... “μικρό σπίτι στο λιβάδι”, μπουρδέλο

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο όμως, αφού δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, κατάφερε και μετέτρεψε την αδυναμία του σε δύναμη.

Εξηγούμαι: Αφού δε μπόρεσε να πάρει όσα ο κόσμος του ανέκαθεν ένιωθε ότι του άρμοζαν, το προσφυγικό DNA του ΠΑΟΚ, με την προσαρμοστικότητα και την μεγάλη καρδιά, σφυρηλατημένο από μέγιστες, αληθινές τραγωδίες σαν τον Ξεριζωμό, αφομοίωσε ευκολότερα απώλειες μεγέθους... ποδοσφαιρικού, παράγοντας απλώς στην... χώνεψη, μια δικαιολογημένη, αν και καμιά φορά πολύ ενοχλητική... γκρίνια. Έστω κι έτσι όμως, συνέχισε να αυξάνει την διεισδυτικότητά του στον φίλαθλο πληθυσμό μέσα στο πέρασμα δεκαετιών ανομβρίας τίτλων, φτιάχνοντας ιδεολογία στην απορρόφηση των ηττών, που οι αφοσιωμένοι πιστοί του, μεταδίδουν με ευλάβεια στις επόμενες γενιές.

Θα συνέλθει;
Με λίγα λόγια θέλω να πω, αν αποκλειστεί ο ΠΑΟΚ, ξέρει πώς να συνέρχεται. Άλλος ένας χαμένος τίτλος. Ο καλομαθημένος Ολυμπιακός όμως, ξέρει; Ο φετινός Ολυμπιακός που μέχρι πριν ενάμιση μήνα είχε ξεχάσει την ήττα και τώρα δεν προλαβαίνει να τις μετράει, πόσες μπορεί να διαχειριστεί χωρίς σοβαρούς κλυδωνισμούς; Ο πρόεδρος πούλησε από το καλοκαίρι μέχρι τώρα μια εντεκάδα ακριβά και την αντικατέστησε φτηνά και αναποτελεσματικά. Όσο υπήρχε το όνειρο της πρόκρισης στα προημιτελικά του Champions League, η κριτική ήταν τύπου... εσωτερικού κόσμου. Τώρα που το όνειρο τσακίστηκε στα βράχια, οι πρώτες φωνούλες ελαφριάς κριτικής άρχισαν να κελαηδούν. Αν αποκλειστεί ο Ολυμπιακός από τον ΠΑΟΚ, πως θα λειτουργήσει στην κριτική υψηλών τόνων, από τους ήδη δυσαρεστημένους πελάτες και τον Τύπο “του”, που θα σπεύσει να τον εγκαταλείψει γράφοντας σιγά σιγά, αυτό που το κοινό του θα απαιτεί;

Ο ΠΑΟΚ κυρίες και κύριοι, δεν έχει σκοπό να χάσει και δεν πιστεύω πως θα χάσει την πρόκριση. Αλλά και πάλι, τόσες και τόσες φορές που έχασε τα τελευταία χρόνια και... επιβιώσαμε, με ακόμα μια δηλαδή τί θα πάθουμε; Θα... ξεσκίσουμε άλλη μια φορά διαλέγοντας ο καθένας όποιον τον βολεύει, από τους Βρύζα, Τσιαστιακόφ και ΓΧ και θα ηρεμήσουμε. Ο Ολυμπιακός όμως, που έχει... χλιδάτο και ατσαλάκωτο “προσωπικό”, θα ανταπεξέλθει; Εδώ σε θέλω κάβουρα... Γι αυτό κι εκτιμώ πως είναι κάτι παραπάνω από μια πρόκριση στον τελικό και κάτι παραπάνω κι από έναν τίτλο κι ένα τρόπαιο και κάτι παραπάνω από μια επικράτηση ουσίας και γοήτρου επί του μεγάλου αντιπάλου.

Δεν είναι μόνο το κύπελλο λοιπόν κι ας μην του περισσεύουν. Ο ΠΑΟΚ επιβάλλεται να δημιουργεί και να εκμεταλλεύεται κρίσεις στον Ολυμπιακό. Κρίσεις που δημιουργούν τέτοιες ήττες. Από αυτές που αποφεύγει συχνά, χάρις και στο προφυλαγμένο (από όλες τις μπάντες) περιβάλλον που έχει στήσει. Τότε θα έχει την ευκαιρία να τον καταστήσει ευάλωτο και να χτυπήσει, προοδεύοντας παράλληλα ο ίδιος ο ΠΑΟΚ. Είναι δηλαδή και η εμφύτευση του πανίσχυρου ζιζανίου της αρνητικής κριτικής, στο ποδοσφαιρικό... “Σπίτι στο Λιβάδι” του Πειραιά. Εκεί που μέχρι προχθές η οικογενειακή ευτυχία έσκαγε αερόστατο... “Καληνύχτα μαμά, καληνύχτα μπαμπά, καληνύχτα Λώρα, καληνύχτα Τζον μπόι!” Η ποδοσφαιρική οικογένεια... Γουόλτονς, που μονιασμένη και χωρίς να απειλείται από κανέναν, βάδιζε στο δρόμο της βαρετής και αδιέξοδης κυριαρχίας της, βάζοντας πλώρη μέχρι και για την δημαρχεία του Πειραιά.

Τώρα όμως μπαίνεις στο μυαλό τους, τους στερείς έναν τίτλο, τους ρίχνεις στην γκρίνια και τους προετοιμάζεις για όσα έρχονται.

Και να τα “αλλιώς ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό” να γίνονται εκκωφαντικά.

Και να μετατρέπεται το “μικρό σπίτι στο λιβάδι”, σε μπουρδέλο...

Πηγή: fatgames.gr