Την τραγωδία του Μονάχου, που δημιουργούσε μιά συμπάθεια και παράλληλα ποτελούσε ένα πολύ ισχυρό συστατικό στοιχείο στη δημιουργία του προφίλ της ομάδας. Τώρα πια, βρήκε και η Λίβερπουλ το δικό της αντίστοιχο. Το Χίλσμπορο».
ΑΥΤOΣ Ο ΦIΛΟΣ, δεν παρακολουθεί ποδόσφαιρο -παρά μόνο για «επαγγελματικούς» λόγους- και πολύ περισσότερο, δεν έχει παρακολουθήσει παιχνίδι ποδοσφαίρου σε αγγλικό γήπεδο, ούτε φυσικά γνωρίζει την ιστορία και το ειδικό βάρος των ομάδων και των σχέσεών τους με την τοπική κοινωνία, στην Αγγλία. Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι αυτό που ονομάζουμε γενικά, ιστορία ομάδων, δεν είναι μόνο τα αγωνιστικά τους επιτεύγματα αλλά πρώτα από όλα, η διαλεκτική σχέση της ομαδας με τον τόπο και τους ανθρώπους του, οι οποίοι δημιούργησαν τις ομάδες.
Η ΘAΤΣΕΡ και το εργατικό Λίβερπουλ του μεγάλου λιμανιού, η σύγκρουσή τους με κορύφωση το Χίλσμπορο και όλα όσα ακολούθησαν με τα «πειραγμένα» αστυνομικά πορίσματα της έρευνας για την τραγωδία, δίνουν στο Χίλσμπορο ένα τελείως διαφορετικό χαρακτήρα από εκείνον της τραγωδίας του Μονάχου το 1958.
Στο Χίλσμπορο η Θάτσερ είδε μιά ακόμη εκδήλωση χουλιγκανισμού και όλη η προσπάθεια της κυβέρνησή της, ήταν να φορτώσει την ευθύνη για την τραγωδία στους οπαδούς. Βλέπετε, η λέξη οπαδός είχε φθάσει να θεωρείται συνώνυμο του χούλιγκαν, του ηλίθιου που χρησιμοποιεί το ποδόσφαιρο ως πρόσχημα για την άσκηση βίας. Και τις περισσότερες φορές, αυτός ο ηλίθιος δεν είχε καμία σχέση με το παιχνίδι και την ομάδα.
Η ΤΑYΤΙΣΗ του οπαδού με τον χούλιγκαν ήταν μία «πολιτική επιλογή» στην οποία κατέφυγε η κυβέρνηση Θάτσερ όταν -χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο και χωρίς γνώση των ιδιαιτεροτήτων του ποδοσφαίρου- θέλησε να προετοιμάσει τη μετάβαση από τον «οπαδό» στον «πελάτη» και τη μετατροπή του παιχνιδιού σε προϊόν.
Την επιλογή της Θάτσερ την υιοθέτησαν, με χαρακτηριστική ευκολία πάρα πολλές κυβερνήσεις, προετοιμάζοντας το πέρασμα σε μία εποχή όπου το ποδόσφαιρο από λαϊκό παιχνίδι, γίνεται προϊόν που κοστίζει και το οποίο δεν μπορούν να αγοράσουν όλοι.
ΕΠΙΛEΓΩ ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο του Τζέισον Κόουλεϊ «Το τελευταίο παιχνίδι», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ. Το συγκεκριμένο απόσπασμα αναφέρεται στην τραγωδία του Χίλσμπορο -από την οποία πέρασαν ήδη 25 χρόνια- και αποκαλύπτει πολλά για την ενοχοποίηση των οπαδών.
Οι νεκροί, ως «εργαλείο» «...ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ είχε ξεκινήσει με τον Πίτερ Μπίρντσλεϊ να έχει σουτ στο δοκάρι αρκετά νωρίς, όταν οι ποδοσφαιριστές των ομάδων συνειδητοποίησαν ότι κάτι πολύ σοβαρό συνέβαινε πίσω από το τέρμα της κερκίδας που βρισκόταν προς την πλευρά της οδού Λέπινγκς Λέιν. Ο τερματοφύλακας Μπρους Γκρόμπελαρ άκουσε φωνές να του φωνάζουν: «Πεθαίνουν άνθρωποι εδώ μέσα, Μπρους. Βοήθησέ μας».
ΣΤΙΣ ΤΡΕΙΣ και έξι λεπτά ο διαιτητής Ρέι Λιούις διέκοψε το παιχνίδι. Οι ποδοσφαιριστές πήραν εντολή να πάνε πίσω στα αποδυτήρια. Το παιχνίδι δεν θα ξανάρχιζε ποτέ. Ο επικεφαλής αστυνομικός διευθυντής Ντέιβιντ Ντάκενφιλντ αρνήθηκε να αναλάβει την ευθύνη για την απόφασή του να επιτρέψει το άνοιγμα της μοιραίας θύρας του γηπέδου.
Μέσα στο συγκεχυμένο κλίμα της διερεύνησης των αιτίων της τραγωδίας που αμέσως μετά το συμβάν, είπε στον Γκρέιαμ Κέλι, εκτελεστικό διευθυντή της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, ότι οι οπαδοί της Λίβερπουλ είχαν ανοίξει την συγκεκριμένη θύρα διά της βίας, επισπεύδοντας την καταστροφή. Μέσα σε λίγα λεπτά, έγραψε ο Φιλ Σκράτον, η εκδοχή του Ντάκενφιλντ για τα γεγονότα μεταδόθηκε σε όλο τον κόσμο.
Ο ΖΑΚ ΖΟΡΖ, πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ καταφέρθηκε εναντίον «ανθρώπων που είναι λυσσασμένοι για να μπουν στο γήπεδο, ό,τι και να γίνει, όποιος κι αν είναι ο κίνδυνος για τις ζωές των άλλων». Εκείνοι «ήταν θηρία που περίμεναν να ορμήσουν στην αρένα». Ετσι, όμως, μπορούσε κάποιος να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι οπαδοί της Λίβερπουλ ήταν υπεύθυνοι για τον θάνατο των δικών τους φίλων. Οι παραμορφωτικοί φακοί του χουλιγκανισμού παρέμεναν στη θέση τους.
ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Ο επικεφαλής αστυνομικός διευθυντής Ντέιβιντ Ντάκενφιλντ έχει από τότε υποχρεωθεί σε μια ταραγμένη συνταξιοδότηση, από τις οικογένειες των θυμάτων που εξακολουθούν να αγωνίζονται για να αποδείξουν την εγκληματική υπαιτιότητα για εκείνο που συνέβη. Αυτό που είναι γνωστό, αφορά στην προσπάθεια κάποιων, στις μέρες που ακολούθησαν την τραγωδία του Χίλσμπορο μέσα στην αστυνομική διεύθυνση του Σέφιλντ που -ενημερώνοντας τους δημοσιογράφους-προσπάθησαν να ρίξουν την ευθύνη στην υποτιθέμενη «μέθη» και «την απερισκεψία» των οπαδών της Λίβερπουλ. Ενας «υπαινιγμός» που μετέθετε την ευθύνη στη «βία και την ανευθυνότητα» των οπαδών αντί στον πανικό και την ανικανότητα της αστυνομίας. Για μια ακόμη φορά εκείνο που δεν λεγόταν ήταν ξεκάθαρο: κάτι πήγαινε σίγουρα στραβά με τη Λίβερπουλ και τους ανθρώπους της». Τώρα, γνωρίζουμε τις μεθοδεύσεις που ακολουθήθηκαν τότε και 25 χρονια μετά, το κυρίαρχο αίτημα των συγγενών των θυμάτων, είναι ένα. Δικαιοσύνη. Και αυτό, ξεπερνάει το μάρκετινγκ, την όποια ομάδα και τους οπαδούς της.

ΠΗΓΗ; SportDay

Ποδόσφαιρο SPORTS