Η ζωή δίχως τον Κριστιάνο Ρονάλντο μπορεί, στη Ρεάλ, να είναι (κι όμως…) ωραία. Λίγο διαφορετική, ίσως. Πάλι ωραία, ωστόσο. Γεμάτη ενέργεια, αισιοδοξία, πειθαρχία, τάξη, σοβαρότητα, αλληλεγγύη, συντροφικότητα. Ένα μπλοκ. Ένα γκρουπ που νικά. Γιατί, στη Βαλένθια τη Μεγάλη Τετάρτη, δεν νίκησε ο Μπέιλ, ο Ισκο, ο Ντι Μαρία. Πρωτίστως, νίκησε το γκρουπ. Ενώ η ζωή με τον Μέσι δεν θα είναι, στη Μπαρτσελόνα, για πάντα ωραία. Τώρα, για παράδειγμα, είναι μυστηριώδης. Το μέγα μυστήριο είναι η μετάλλαξη. Η αποσύνδεση. Πώς μέσα σε μόλις 25 ημέρες, μεταξύ Μπερναμπέου και Μεστάγια, από τη μία ασίστ και τα τρία γκολ και τα φιλιά στο έμβλημα έφτασε το πράγμα σε κάτι που μοιάζει…υπαρξιακή κρίση!

Εκτιμώ ότι το 2-1 του Μεστάγια γεννήθηκε όταν έληξε το 4-3 του Μπερναμπέου. Είναι μια λογική συνέχεια, το ένα του άλλου. Υπό την εξής έννοια. Ότι ο νικητής δεν μπαίνει στη διαδικασία να βασανιστεί για ν’ αλλάξει κάτι. Η νίκη τον βεβαιώνει πως δεν χρειάζεται. Ο Τάτα Μαρτίνο πήγε στο Μεστάγια να παίξει «το ίδιο» όπως Μπερναμπέου. Ο Αντσελότι τσουρουφλίστηκε απ’ το 3-4. Αποδείχθηκε ότι του έκανε καλό. Αν και χρησιμοποίησε τους αναμενόμενους, επινόησε κόλπο. Για μια βραδυά (και μένει να φανεί, θα το δούμε εναντίον της Μπάγερν, εάν ήταν μονάχα για μια βραδυά…) έκανε τη Ρεάλ, περίπου Ατλέτικο. Στις μέρες μας, άλλωστε, να σε πουν Ατλέτικο είναι φιλοφρόνηση. Δεν είναι επίκριση.

Διάβασε περισσότερα στο gazzetta.gr
 

Ποδόσφαιρο SPORTS