Aνάλυση Τσάρλυ: Μολυσμένοι από τις παρενέργειες του ελληνικού ποδοσφαίρου

Δεν χωρά, γιατί άνοιξε βεντέτα. Και όταν υπάρχει βεντέτα είναι θέμα χρόνου να έρθει το τέλος.

Το γνωρίζεις καλά, απλώς δεν ξέρεις πότε θα συμβεί. Είναι θέμα χρόνου να γίνει κάτι τόσο σκληρό που δεν βρίσκω τη δύναμη καν να το γράψω. Οσοι νομίζετε πως διψάτε για αίμα, δεν ξέρω πώς θα νιώσετε όταν το δείτε να συμβαίνει. Είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι τότε θα καταλάβετε τι κάνατε. Πόσο αρρωστημένα σκεφτόσασταν όποτε περιμένατε να πάρετε την εκδίκησή σας.

Το επόμενο Σάββατο έχουμε τελικό. Δεν ξέρω αν θα γίνει εκεί το κακό, του χρόνου στο «Καραϊσκάκης» ή στην Τούμπα. Αν θα τύχει να το τραβήξουν οι κάμερες και να πάρει έκταση λόγω τις δύναμης της εικόνας ή θα έρθει στον δρόμο, όπως του Φιλόπουλου. Ντρέπομαι που το γράφω, αλλά στη φράση «είμαστε τυχεροί που δεν θρηνήσαμε θύματα» αρχίζω να δαγκώνομαι. Είμαστε; Το σίγουρο είναι πως τα περιμένουμε. Η κατάσταση είναι χειρότερη από κάθε άλλη φορά.

Ο αγώνας στην Τούμπα είναι ό,τι χειρότερο έχω δει. Αν βιαστήκατε να σκεφτείτε «όχι Τσάρλυ, ήταν χειρότερα στη Ριζούπολη, στο ''Καραϊσκάκης'', στον τελικό Κυπέλου ΑΕΚ-Ατρόμητος, στα επεισόδια με τον Ευθυμιάδη» το τεστ βγήκε θετικό. Είστε και εσείς άρρωστοι. Είστε καλά ντυμένοι, μορφωμένοι, με καλή πιθανότατα δουλειά, αλλά μολυσμένοι από τις παρενέργειες που αφήνει το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Το κακό είναι πως για πρώτη φορά, σε τόσο ένταση τουλάχιστον, μεγάλη ευθύνη έχουν και οι ποδοσφαιριστές. Εγινε ό,τι χειρότερο μπορούσε να συμβεί. Αθλητές που θα έπρεπε να αποτελούν πρότυπα, λειτούργησαν σαν κοινοί αλήτες του δρόμου.

Σε κάθε σφύριγμα έβρισκαν ευκαιρία για να τσακωθούν και αυτήν τη φορά δεν είναι θύματα, αλλά συνένοχοι. Το χειρότερο είναι πως γίνονται αρεστοί. Ποδοσφαιριστές που πληρώνονται αδρά και είναι υπέρβαροι, που δεν έχουν την παραμικρή βελτίωση γίνονται αγαπητοί επειδή τσακώνονται. Στην ουσία βρίσκουν έναν εύκολο τρόπο να κοροϊδέψουν. Σταματάνε τον ρυθμό, τρέχουν όσο αντέχουν και επιβιώνουν. Αντί να γίνουν αντικείμενο χλευασμού παίρνουν και χειροκρότημα.

Το ερχόμενο Σάββατο έχουμε τον τελικό, δυστυχώς όμως στο επίκεντρο δεν είναι το ποδόσφαιρο. Πιθανότατα στις μέρες που ζούμε η κατάσταση να εξυπηρετεί. Αλλωστε, οι πάντες καταλάβαιναν τι θα συμβεί και το άφησαν να γίνει. Δεν νομίζω να υπήρξε κάποιος που δεν κατάλαβε πως αν σκοράρει ο Ολυμπιακός θα υπήρχε μαζική εισβολή, άφησαν όμως να διεξαχθεί το παιχνίδι και παρότι δεν παιζόταν ποδόσφαιρο να ολοκληρωθεί. Οπως και στη Ριζούπολη, υπήρξε ένα φανερό σχέδιο που το άφησαν να εξελιχθεί και τώρα περιμένουμε ποιο θα είναι το επόμενο.

Και όμως, υπάρχει και η φωτεινή πλευρά...

Ακόμα και στη χώρα μας όμως μπορεί να υπάρξει και η όμορφη πλευρά. Ενα σύνολο ποδοσφαιριστών, που, ξεκινώντας η χρονιά, ελάχιστοι πίστευαν πως είναι σε θέση να εκπροσωπήσει τον Παναθηναϊκό, κατάφερε να κερδίσει την εκτίμηση όσων παρακολουθούν με πραγματικό ενδιαφέρον το άθλημα. Ανεξάρτητα από τι πιστεύει ο καθένας για την πραγματική ποιότητα ή το ταβάνι των ποδοσφαιριστών του Αναστασίου, είναι δεδομένο πως αυτά τα παιδιά δούλεψαν και βελτιώθηκαν.

Η χαρακτηριστική δήλωση του προπονητή του ΟΦΗ «Ηταν σαν μηχανές και εμείς σαν ποδήλατα...» καταδεικνύει το πόσο ωφέλιμη και αποδοτική είναι η δουλειά που κάνουν καθημερινά. Οι παίκτες του Αναστασίου μπορούν, παρότι βρισκόμαστε κοντά στο τέλος της σεζόν, να παίζουν σε υψηλή ένταση και να επικρατούν στο physical game. Στη δημιουργία δεν υπάρχουν ποιοτικοί χαφ στο επίπεδο του Στοχ ή του Νάτχο, αλλά το ρόστερ είναι γεμάτο από ποδοσφαιριστές που μπορούν να πιάσουν το μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους.

Βλέποντάς τους να αγωνίζονται είναι φανερό πως δουλεύουν καθημερινά σε μεγαλύτερη ένταση από τους αντιπάλους τους. Η εικόνα τους μου φέρνει στο μυαλό μία σκέψη που ουσιαστικά αναδείκνυε τη φιλοσοφία του γνωστού προπονητή πόλο Γιάννη Γιαννουρή. Οταν ήταν προπονητής της Βουλιαγμένης φημιζόταν για τις πολύ σκληρές προπονήσεις. Οπως ο ίδιος έλεγε στους παίκτες του όταν του έκαναν παράπονα, ο Ολυμπιακός μπορεί να αγοράσει παίκτες από όλη την Ελλάδα εμείς μόνο από τη Βουλιαγμένη, πρέπει κάτι να κάνουμε καλύτερα, οπότε κολυμπάμε περισσότερο.

Στον Παναθηναϊκό δουλεύουν περισσότερο και τα αποτελέσματα φαίνονται στο γήπεδο.

Πηγή: Goal