Του Γιώργου Βλαντή, ρεπόρτερ Ολυμπιακού στην εφημερίδα «Live Sport»

Ξαφνικά και εν έτη 2017 μάθαμε ότι ένας ποδοσφαιριστής μπορεί να κάνει τα πάντα για να πάρει νίκες, τίτλους και (ακόμα περισσότερα) χρήματα. Να φτάσει να «κοροϊδέψει» έναν διαιτητή ή τους αντιπάλους του. Μάλιστα, μέχρι εκεί μπορεί να φτάσει, αλλά πού να το φανταστεί κανείς!

Άλλωστε, στο ποδόσφαιρο που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στα ελληνικά γήπεδα και όχι μόνο, αυτοί που αγωνίζονται μπαίνουν με κρυφό καημό να χάσουν, παρακαλάνε τους διαιτητές να μην δείξουν κάρτα στον αντίπαλο, δεν πέφτουν ποτέ στο χορτάρι παρά μόνο αν τους χτυπήσει κεραυνός και συμπεριφέρονται σύμφωνα με κάθε λέξη του savoir vivre.

«Ομορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος», που θα έλεγε ο αείμνηστος, Χρόνης Εξαρχάκος, σε κάποια από τις αξέχαστες κωμωδίες του.

Εντάξει, σαφώς και είναι χρήσιμη για πολλούς λόγους η προπαγάνδα, αλλά φτάνει πια, ως εδώ! Δεν θα πάρουμε άλλο κύριοι τιμητές των πάντων, που ψάχνετε ελεύθερο σύννεφο για να το καβαλήσετε και να πέσετε. Εχουμε δει και άλλους να «βουτάνε» και όχι, δεν ανήκαν όλοι στον Ολυμπιακό, ούτε άρχισαν όλα τα στραβά και τα παράλογα να συμβαίνουν από το 1997 και μετά. Είχαμε και πιο πριν ζωή και μάτια για να βλέπουμε.

Απλά ο Αλεξανδρής ήταν ο πρώτος που παραδέχθηκε δημόσια αυτό που οι περισσότεροι συνάδελφοί του λένε στα «μουλωχτά», σε πηγαδάκια με συμπαίκτες τους, δημοσιογράφους ή διοικητικούς παράγοντες.

Και πρέπει να «σταυρωθεί» γι’ αυτό. Γιατί χαλάει την πιάτσα.

Σε ανθρώπινο επίπεδο, δεν μπορώ να κρίνω τον Αλέξη Αλεξαδρή για τις λεπτομέρειες των όσων είπε. Δεν ξέρω αν... κλέβει μέχρι και το γιο του στα επιτραπέζια παιχνίδια για να τον νικήσει, αν και είναι πολύ πιθανό να το κάνει.

Ξέρω πολλούς, ανάμεσα στους οποίους κι εγώ, που όταν μαζευόμαστε με φιλικά πρόσωπα προσπαθεί να «κλέψει» ο ένας τον άλλο στην παντομίμα, το «Θανάση» και τη... μονόπολυ. Δεν είναι και τόσο κακό, πέφτει πολύ γέλιο και όλοι ξεφεύγουμε από τη ρουτίνα και την καθημερινότητα, που επιβάλει να είμαστε «καθώς πρέπει».

Οπότε, μάλλον θα ήταν προτιμότερο να κρίνουμε κάποιον από την ουσία των λεγομένων του. Από τις βαθύτερες έννοιες, που βγάζει. Από αυτές, μπορώ να υποθέσω, αν όχι να είμαι σχεδόν βέβαιος, ότι ο Αλεξανδρής θα έκανε τα πάντα για να βοηθήσει τον γιο του σε μια δύσκολη στιγμή. Για να τον κάνει winner, ξεχωριστό και μαχητή της ζωής. Όπως φαντάζομαι ότι κάνει και με τα παιδιά στα οποία μαθαίνει τα μυστικά του ποδοσφαίρου σε επίπεδο ακαδημιών.
Αλλά και σε αθλητικό επίπεδο, όσοι έχουν γαλουχηθεί στην ιδέα και σε όλα όσα πρεσβεύει ο Ολυμπιακός δεν θα μπορούσαν να έχουν διαφορετική οπτική των πραγμάτων.

Ναι κύριοι, Ολυμπιακός σημαίνει «πρωτάθλημα πάση θυσία» όπως είπε κάποια στιγμή αρχές του 2015 σε παίκτες και προπονητή ο Βαγγέλης Μαρινάκης, αλλά και «ψύχωση για το πρωτάθλημα», όπως είχε διαμηνύσει στον Κάτανετς ο Σωκράτης Κόκκαλης.

Αυτός είναι ο ερυθρόλευκος οργανισμός, έτσι λειτουργεί από τη μέρα που ιδρύθηκε και σε όποιον αρέσει. Και μάλλον αρέσει σε πολλούς, γιατί είναι ο λαοφιλέστερος σύλλογος της χώρας και ο πιο επιτυχημένος, βάσει τίτλων και διακρίσεων.

Και όχι, δεν έφτασε τόσο ψηλά κλέβοντας τον ιδρώτα των άλλων, ίσα-ίσα τον ιδρώτα των δικών του (εξαιρετικών στην πλειονότητά τους) παικτών έκλεβαν άλλοι επί μια 9ετία και γελούσαν εις βάρος τους.

«Εμείς έχουμε ομάδα-μοντέλο και στον Πειραιά έχουν ομάδα... μπ/έλο», κοκορευόταν διεθνής Ελληνας ποδοσφαιριστής στα μέσα της 10ετίας του ’90. Αυτή η... συνθήκη άλλαξε δια παντός τα τελευταία 20 χρόνια και άλλαξε επειδή στο τιμόνι του Ολυμπιακού ηγήθηκαν πρόεδροι σαν τον Κόκκαλη, τον Μαρινάκη και τον Κουντούρη, τη φανέλα του φόρεσαν ποδοσφαιριστές και αθλητές σαν τον Αλεξανδρή, τον Τζόρτζεβιτς, τον Γεωργάτο και τον Σπανούλη και στον πάγκο του κάθισαν προπονητές σαν τον Γιάννη Ιωαννίδη.

Που δεν κρύφτηκαν ποτέ στα δύσκολα, που τα έβαλαν με θεούς και δαίμονες, που έπεσαν μια φορά και σηκώθηκαν χίλιες. Κανείς τους όμως δεν συμβιβάστηκε με την ήττα και το μάτι τους πάντα «γυάλιζε» για τίτλους και μεγάλες νίκες.

Οσον αφορά αυτόν καθ’ αυτόν τον Αλέξη Αλεξανδρή και το πόσο τιμά τον Ολυμπιακό που τον είχε στις τάξεις του, θα έλεγε κανείς πως εκείνο που σίγουρα μένει είναι πως το να κερδίσεις ένα πέναλτι ή ένα υπέρ σου σφύριγμα είναι μια στιγμή, αλλά το να πάρεις 10 πρωταθλήματα (7 σερί με τους Ερυθρόλευκους και 3 σερί με την ΑΕΚ!!!) είναι σίγουρα μια σπάνια και αξιοζήλευτη καριέρα...