Το χωριό -έτσι το λέγαμε εμείς-, εκτός από τόπος μόνιμης δικής μας κατοικίας, ήταν και "παραθεριστικό θέρετρο", όπως ισχυριζόταν ο δήμαρχος, ο Γιωργομάκος. "Που να μπεις εσύ στο φέρετρο", τον καταριότανε μουρμουρίζοντας η Δωροθέα η Ζαβή, πριν σταυροκοπηθεί και φτύσει τον κόρφο της. Τελικά μπήκε αυτή πρώτη, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία...

Στο θέρετρο (με θήτα κι όχι με ...φήτα) ...μπαίνανε κι οι δύο. Και ο Γιωργομάκος και η Δωροθέα η Ζαβή. Και άλλοι πολλοί, χωριανοί και θερινοί παραθεριστές που νοίκιαζαν επιπλωμένες γκαρσονιέρες με τη σεζόν. Εννοείται πως και ο Γιωργομάκος και η Δωροθέα η Ζαβή είχαν νοικάρηδες στις δικές τους γκαρσονιέρες, αλλά εκείνο το καλοκαίρι εμάς μας ενδιέφεραν οι νοικάρηδες του Πέτρου της Κουφής. Δηλαδή, δεν μας ενδιέφερε καθόλου ο Λάμπρος ο μανάβης, που είχε "μπουτίκ φρούτων" (έτσι την έλεγε!) στα Γιάννενα και νοίκιαζε το σπίτι για την οικογένεια και για νά ΄ρχεται κι αυτός καμιά Κυριακή να ρίχνει μια βουτιά.

Ο Λάμπρος δεν μας ένοιαζε, αλλά η οικογένειά του μας ένοιαζε. Και η γυναίκα του, η Πίτσα (που ήταν Πίτσα ...σπέσιαλ) και οι τρεις του κόρες, η μεγάλη η Πέπη (από το Παρθένα - σιγά μην ήταν) και οι δίδυμες, η Μαρία και Τίτσα (από το Παναγιώτα - τρέχα γύρευε υποκοριστικό).

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο gazzetta.gr

Ψυχαγωγία Ποδόσφαιρο SPORTS