Σαν μονότονα επαναλαμβανόμενη διαφήμιση μιας φίρμας που βγάζει ψυγεία ή αυτοκίνητα. ‘Η σαν μαρκίζα επαρχιακού σκυλάδικου. Πρώτα, μες απ’ το σκοτάδι, σχηματίζεται το αστέρι. Ύστερα, δίπλα του, η ημισέληνος. Στο τέλος, το παραλληλόγραμμο που τα περικλείει. Η σημαία. Μένει λίγα δευτερόλεπτα έτσι, μετά η απεικόνιση χάνεται, κι έπειτα όλο πάλι απ’ την αρχή. Αστέρι, ημισέληνος, σημαία. Αντί να μετράς αυτοκίνητα, βλέπεις αυτό.

Μια υπενθύμιση, στον επισκέπτη απ’ την Ευρώπη αλλ’ όχι λιγότερο και στον μόνιμο κάτοικο, πού ευρίσκεται. Ακριβώς δίπλα στην Ειρωνεία. Ένα βήμα νότια της Πράσινης Γραμμής, πατάς έδαφος Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ένα βήμα βόρεια της Πράσινης Γραμμής, πατάς έδαφος σ’ ένα πράγμα που την υπόστασή του μόνον ο Τούρκος την αναγνωρίζει. Ο Τούρκος όμως, δηλοί η εμφανής απ’ οποιοδήποτε σημείο της πόλης «ρεκλάμα» στη βουνοπλαγιά, αγρυπνεί. Θα εξορύξεις φυσικό αέριο σε κάποιο οικόπεδο-12; Θα σου βγάλω τον στόλο, περιπολία. Τάχα, σε άσκηση. Στην ουσία, για θερμό επεισόδιο. Οι Κύπριοι το αναμένουν οσονούπω… με ενδιαφέρον.

Από δω, Ευρωπαϊκή Ενωση. Από κει, Τίποτα. Στο οποίο Τίποτα, όμως, τα έργα τουριστικής ανάπτυξης (ακολουθώντας τους ρυθμούς εκτόξευσης στην ανάπτυξη της Μητέρας-Πατρίδας βορείως) είναι γιγαντιαία. Κόβουν την ανάσα. Απίθανες ξενοδοχειακές μονάδες με, ελκυστικές για τον δυτικό, ελληνικές ονομασίες και παραστάσεις αρχαίου πολιτισμού, γαλάζια κι άσπρα σημαιάκια ανάμικτα με κόκκινες σημαίες, ένας αχταρμάς. Τα έργα, εκτός απ’ το να κόβουν την ανάσα, ξεπερνούν ακόμη και τους ντόπιους που καλούνται να τα λειτουργήσουν αλλά δεν ξέρουν, οι δόλιοι, πώς αυτό γίνεται. Δεν το έχουν, αυτό το θέμα. Δεν είναι οι επαγγελματίες, στην υποδοχή του τουρισμού. Θα υποδεχθούν τον τουρίστα με ανατολίτικους τεμενάδες, αλλά τα ποτήρια θα τους πέσουν απ’ τον δίσκο χάμω. ‘Η, καμιά φορά, επάνω στον τουρίστα.

Νότια, το νησί πήζει στον κόσμο. Στον κόσμο που δεν πήγε, αυτό το καλοκαίρι, Αίγυπτο και Τυνησία. Αλλά κόσμο που, ενώ έρχεται, έχει οργανωθεί πώς…δεν θα ξοδέψει. Δεν θα πάρει ταξί, δεν θα φάει έξω, πιθανόν θα φιλοξενηθεί σε σπίτι φίλων και θα πάει να ψωνίσει στο σούπερ-μάρκετ μετακινούμενος με τη δημόσια συγκοινωνία, δεν θα διασκεδάσει έξω. Οι δε πράκτορες που διακινούν τα γκρουπ, για να μειώσουν τα κόστη και να κάνουν τις τιμές των πακέτων ελκυστικές στους πελάτες, τους βγάζουν πλήρες «ημερήσιο πρόγραμμα» βάσει του οποίου όλα τα κάνουν…εσώκλειστοι στις μονάδες. Μέσα κολυμπάνε, μέσα τρώνε και πίνουν, μέσα ψυχαγωγούνται, όλη μέρα μέσα. Ο τζίρος έχει πέσει, 50% και πλέον. Το ζόρι ήρθε και εδώ. Ο,τι σώζεται, το σώζει ο Ρώσος ολιγάρχης. Οποιος έχει πολλά, και τα ‘χει αποκτήσει εύκολα και γρήγορα, αυτός σκορπάει.

Βόρεια, στα κατεχόμενα, 80% Τούρκοι, αλλά κι ένα 20% Δυτικοευρωπαίοι που σιγά-σιγά μαθαίνουν τον καινούργιο προορισμό, μπορούν να κάνουν διακοπές «μισοτιμής» σε σχέση με το τι θα πλήρωναν νότια. Με μια μικρή, οι Ευρωπαίοι, ταλαιπωρία. Οι πτήσεις τους θα προσγειωθούν μεν στο παλαιό στρατιωτικό αεροδρόμιο που πλέον έχει μετατραπεί σε πολιτικό, αλλά μόνον αφού πρώτα θα έχουν κάνει ένα ενδιάμεσο stop στην Τουρκία. Πάντα μέσω Τουρκίας. Ένα, αυτό. Κι ένα άλλο, ότι με πολύ καλές πιθανότητες το κρασί θα πέσει στο πουκάμισο ή στο φόρεμα…

Πηγή: Contra.gr
 

Ποδόσφαιρο Διεθνή SPORTS