Γράφει ο Δημήτρης Δραγώγιας...

Ετσι αποκαλούν λόγω αρχιτεκτονικής τη Γρανάδα, την αρχαιότερη πόλη της Νικαράγουα, που ίδρυσε το 1524 ο Φρανσίσκο Φερνάντες ντε Κόρδομπα, όμως παρά την απαράμιλλη ομορφιά της τα οικονομικά δεν της επιτρέπουν να σταθεί στα πόδια της, πόσο μάλλον να στηρίξει τον αθλητισμό και δη το γυναικείο ποδόσφαιρο. Εκεί ακριβώς παρενέβη και η οργάνωση που ίδρυσε το 2006 στην Πενσιλβάνια ο Μπεν Γκουτσιάρντι, ένας λάτρης του ποδοσφαίρου που πίστεψε ότι ο χαρακτηρισμός του ως βασιλιά των σπορ είναι ακριβής αλλά δεν τελειώνει στις μαγικές τριπλές των αστέρων.

Ετσι, άνθρωποι του Ποδοσφαίρου Χωρίς Σύνορα ταξίδεψαν στη Γρανάδα και κατάφεραν με μία μπάλα, λιγοστούς πόρους, αλλά πολλή αγάπη να αλλάξουν τη ζωή των γυναικών της πόλης. Κλεισμένες στο σπίτι μέχρι πρότινος, χωρίς καμία επαγγελματική ευκαιρία μπροστά τους, οι νεαρές Νικαραγουανές είδαν την καθημερινότητά τους να μεταμορφώνεται και τον κόσμο τους να αλλάζει. Οι πρώτες απόφοιτες της ακαδημίας παραδόθηκαν με δόξα και τιμή πριν από έναν μήνα στην τοπική κοινωνία άλλες ως προπονήτριες, άλλες ως γυμνάστριες στα σχολεία, όμως όλες ως πρότυπα για τα νέα κορίτσια που έχουν πια στη διπλανή πόρτα μια γυναίκα σαν αυτές που κατάφερε μέσω της μαγικής ουσίας της μπάλας να γκρεμίσει τα τείχη.

«Αν αυτό συνέβη στη Νικαράγουα μπορεί να συμβεί οπουδήποτε; Και τελικά μπορεί το ποδόσφαιρο πραγματικά να αλλάξει την κοινωνία;», αναρωτιέται σε άρθρο του ο Αντι Γιάξλεϊ, ένας Αμερικανός καθηγητής που έχει βάλει στόχο της ζωής του να αποδείξει τις ευεργετικές επιδράσεις του αθλήματος που υπεραγαπά –και γιατί όχι;– να πείσει με στοιχεία ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Μόλις πριν από έναν μήνα, ο Γιάξλεϊ ταξίδεψε στο Γκιλγκίτ, ένα μικρό χωριό στα βάθη του Πακιστάν, για να βοηθήσει αλλά κυρίως να δει από κοντά ένα ακόμη θαύμα του ποδοσφαίρου. «Κοριτσίστικα γέλια ακούγονταν όταν τα ποδαράκια τους κλοτσούσαν την μπάλα. Ξαφνικά ένα σουτ περνά τους κώνους που ορίζουν το τέρμα και ενθουσιώδεις κραυγές ακούγονται καθώς τα κορίτσια τρέχουν να αγκαλιάσουν τη σκόρερ. Θα μπορούσα να περιγράφω ένα νορμάλ παιχνίδι γυναικείου ποδοσφαίρου οπουδήποτε στον προηγμένο πλανήτη, όμως δεν είναι έτσι», γράφει ο Αμερικανός για να μιλήσει λίγο αργότερα για το υπέροχο τοπίο όπου λαμβάνει χώρα αυτό το ξεχωριστό διπλό, ένα χωράφι σε μια γωνιά του Γκιλγκίτ, εκεί που τα Ιμαλάια ρίχνουν τη βαριά σκιά τους καθώς ο ήλιος δύει. Παρότι στο Πακιστάν το γυναικείο ποδόσφαιρο είναι αρκετά διαδεδομένο, αυτό ισχύει για τη νότια πλευρά του και όχι για το Γκιλγκίτ που βρίσκεται βαθιά στον Βορρά κοντά στα κινεζικά σύνορα και όπου οι γυναίκες προ γηπέδου δεν είχαν ποτέ στιγμή ξενοιασιάς.

Κι έπειτα ο Αμερικανός καθηγητής θυμάται την πρώτη φορά που πίστεψε ότι ίσως η δύναμη του ποδοσφαίρου να είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που νομίζουμε, όταν είδε τον Ρούμπιο Ρούμπιν, έναν 16χρονο να σκοράρει με τη φανέλα των Νέων των ΗΠΑ απέναντι στη Βραζιλία. Παιδί φτωχής οικογένειας ο Ρούμπιν, δεν θα μπορούσε ποτέ να στελεχώσει την εθνική εάν μια άλλη φιλανθρωπική οργάνωση που χρησιμοποιεί το ποδόσφαιρο για να βοηθήσει τους λιγότερο προνομιούχους δεν αναλάμβανε τη χρηματοδότησή του.

Τα παραδείγματα σε όλο τον κόσμο είναι πολλά. Και σίγουρα αξίζει να τους ρίξουν μια ματιά και οι Ελληνες. Αφενός για να σώσουν το ποδόσφαιρο, αφετέρου να δώσουν ελπίδα στην ίδια τη χώρα. Αλλωστε η κρίση έχει εκμηδενίσει την απόσταση των ελληνικών συνοικιών από τις φτωχογειτονιές του κάποτε Τρίτου Κόσμου...

Πηγή: Εξέδρα

Ποδόσφαιρο Διεθνή SPORTS