Το να λειτουργείς ως Προμηθέας...

Είναι η πίεση του αποτελέσματος που υποβάλλει τα σώματα στη διαδικασία της υπερπήδησης των πεπερασμένων ανθρωπίνων ορίων; Ή μήπως είναι μόνο μια καμπή στη ζωή ενός ανθρώπου, από αυτές που μόνο η ειμαρμένη μπορεί να γράψει;

Ο Πιερμάριο Μοροζίνι είχε -θεωρητικά πάντα, καθώς δεν έχουμε την πλήρη εικόνα των αιτιών του θανάτου του- την τύχη να ζει σε μια χώρα που η έννοια της ιατρικής πρόληψης δεν είναι κενό γράμμα. Αν ζούσε στην Ελλάδα θα υποθέταμε, βάσιμα, πως ουδέποτε του ζητήθηκε να περάσει από ενδελεχείς ιατρικές εξετάσεις. Οτι σπάνια υποβαλλόταν σε εξετάσεις για να διαπιστωθεί η "ικανότητά" του για να παίζει στο... κόκκινο.

Κι όμως η γείτονα Ιταλία είναι αυτό που λέμε "παράδειγμα προς μίμηση" για τον τρόπο που αντιμετωπίζει τον αθλητή πρώτα ως άνθρωπο και στη συνέχεια ως κομμάτι ενός μηχανισμού που κόβει... εισιτήρια και φέρνει χρήματα στο ταμείο της ομάδας. Η πεποίθηση ότι οι "μακαρονάδες" κάνουν καλή δουλειά σε αυτόν τον τομέα και εδραία πρέπει να είναι και έχει πάτημα στην πραγματικότητα.

Μόλις χθες ο Αγγλος καθηγητής και υπεύθυνος του ιδρύματος Καρδιολογίας της Βρετανίας Πίτερ Βάισμπεργκ, μιλώντας στο Assosiated Press" με αφορμή τον αδόκητο θάνατο του Μοροζίνι, αναφέρει πως "η Ιταλία αποτελεί το πρότυπο σε αυτά τα θέματα. Δύσκολα μπορώ να φανταστώ να υπάρχει αθλητής, αυτού του επιπέδου, στην Ιταλία, που να μην έχει εξεταστεί σοβαρά. Στην Αγγλία, δυστυχώς, δεν έχουμε καν αυτή την ευελιξία επί του θέματος. Δεν κάνουμε ολοκληρωμένους ελέγχους στους παίκτες".

Φανταστείτε, ούτε καν στην Αγγλία που πρόσφατα συγκλονίστηκε (όπως και ολόκληρη η υφήλιος) με την περίπτωση του Μουάμπα. Αν, λοιπόν, στο Νησί έχουν μείνει πίσω στον τομέα της πρόληψης και επιθυμούν να προσεγγίσουν τα στάνταρ της Ιταλίας, είναι εύκολα κατανοητό τι μπορεί να συμβαίνει σε περιφερειακές χώρες. Φερ' ειπείν στην Ελλάδα.

Εύλογο το ερώτημα: πώς συνέβη τότε αυτό το τραγικό με τον Ιταλό παίκτη; Ο Αγγλος καθηγητής με μπόλικο φλέγμα απαντάει: "είναι από αυτά τα πράγματα που συμβαίνουν σπάνια. Κι όμως συμβαίνουν".

Ναι, κι όμως συμβαίνουν. Στην Ιταλία, παρά ταύτα, υπάρχουν φωνές που αντιτείνουν πως οι κρατικές δαπάνες για την πρόληψη οφείλουν να αυξηθούν κι άλλο. Η έννοια του κοινωνικού κράτους μπαίνει ξανά σε πρώτη γραμμή. Δεν είναι μόνο η εκλεκτή χορεία των επαγγελματιών παικτών που ενδιαφέρει τους γιατρούς και την κοινή γνώμη, αλλά και η πλειάδα των ερασιτεχνών που καθημερινά αθλείται και ουσιαστικά κινδυνεύει από την άγνοια.

Στην Ελλάδα, έτσι κι αλλιώς, το δίκτυο περίθαλψης νοσεί εδώ και χρόνια. Δεν κομίζουμε γλαύκα με το να σημειώνουμε κάτι που είναι έτσι και αλλιώς προφανές. Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, να ανθεί (ως μια ευχάριστη εξαίρεση σε βαθμό παραδοξολογίας) ο τομέας της αθλητικής πρόβλεψης.

Ως κλασικοί Επιμηθείς θα ασχοληθούμε με το θέμα εάν και εφόσον μας... αγγίξει το τραγικό. Τότε, όμως, θα είναι αργά για δάκρυα. Πολλώ δε μάλλον όταν γνωρίζουμε εκ των προτέρων πως οι όποιες καταγγελίες και εξαγγελίες θα περιοριστούν σε ένα παράθυρο κάποιου δελτίου ειδήσεων και θα εξαφανιστούν αυτοστιγμεί, όταν η πλημμυρίδα μιας άλλης είδησης σαρώσει την επιφάνεια της ειδησιογραφίας.

Το να επιθυμείς και να επιδιώκεις το αποτέλεσμα σε αθλητικό επίπεδο είναι αποδεκτό και εν πολλοίς θεμιτό. Ζούμε σε μια ανταγωνιστική κοινωνία που ο πρώτος είναι... πρώτος και ο δεύτερος τίποτα. Ετσι και αλλιώς ο επαγγελματικός αθλητισμός στηρίζεται στην κατίσχυση του ενός έναντι του άλλου. Εχει έντονο το στοιχείο της ανταγωνιστικότητας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως ο αθλητής είναι ένας μελλοθάνατος που παλεύει στην αρένα μέχρι να ξοδέψει και την τελευταία ρανίδα του... λαδιού του.

Ακόμα περισσότερο, δεν μπορούμε να αγνοούμε παραδειγματικά μια πραγματικότητα που υπάρχει γύρω μας: χιλιάδες παιδιά ανά την Ελλάδα αθλούνται επί του παρόντος ερασιτεχνικά (με όνειρο κάποια από αυτά να γίνουν οι αυριανοί επαγγελματίες) και ουσιαστικά δεν τους παρέχουμε κανένα εχέγγυο ασφάλειας. Ολη αυτή η ιστορία είναι μια ωρολογιακή βόμβα που κάποια στιγμή ενδέχεται να σκάσει. Ελπίζουμε και ευχόμαστε ποτέ, αλλά στη ζωή καλό είναι να λειτουργείς ως Προμηθέας. Μην ξεχνάμε πως ήταν Ελληνας...

Πηγή: Goal