Κι όμως είναι άνθρωπος…

Η ιστορία του ματς της Μπάγερν με τη Ρεάλ Μαδρίτης δικαίωσε αυτό το ιστορικό προηγούμενο. Ωστόσο ο Μουρίνιο έχει ένα μεγάλο άλλοθι: το ματς με την Μπάρτσα το περασμένο Σάββατο. Είναι φανερό ότι το «κλάσικο» έκανε τελικά μεγάλο κακό και στους δύο. Πρώτον φόρτωσε τους ποδοσφαιριστές με τεράστια κόπωση κι αυτό φάνηκε.

Και δεύτερον έμπλεξε πολύ τους προπονητές, αφού η μεν ήττα της Μπαρτσελόνα φόρτωσε τον Πεπ Γκουαρντιόλα με άγχος (υποχρεώνοντάς τον να κάνει τα εύκολα, δύσκολα…), η δε νίκη της Ρεαλ Μαδρίτης υποχρέωσε τον Μουρίνιο να ξαναποντάρει στους ίδιους πρωταγωνιστές. Ειδικά για τον Πορτογάλο ήταν αδύνατο να αφήσει στην άκρη τους ήρωες του «Καμπ Νόου», μολονότι οι περισσότεροι από δαύτους ήταν άδειοι από δυνάμεις. Παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, ο Μουρίνιο δεν είναι ο αλαζόνας που θέλει να νομίζουμε.

Κάμερα

Είναι εντυπωσιακό ότι αμέσως μετά το νικητήριο πέναλτι του Σβαϊνστάιγκερ, η κάμερα ψάχνει τον Πορτογάλο και στέκεται ελάχιστα στους Γερμανούς που πανηγυρίζουν- επιστρέφει σε αυτούς μόνο όταν τον βρίσκει. Για όποιον παρακολουθεί το ματς η τελευταία εικόνα δεν είναι κάποια κραυγή του καταπληκτικού Ρόμπεν ή οι σηκωμένες γροθιές του Χάινκες, αλλά το τρέξιμο του Μουρίνιο από τον πάγκο προς τα αποδυτήρια. Ο δε Πορτογάλος σαν να γνωρίζει ότι η κάμερα θα τον κεντράρει, φεύγει γρήγορα, αποχωρώντας από το παλκοσένικο για να κρύψει την πίκρα του: προηγουμένως ιπποτικά τους έχει χαιρετήσει όλους. Αλλά δεν θα άφηνε και τη γη να τον δει ηττημένο: αυτός άλλωστε δεν χάνει ποτέ.

Επιλογή

Ο Μουρίνιο παίζει τον ρόλο του μεγάλου αντιπαθητικού και πιθανότατα αυτή η επιλογή να είναι και το μυστικό της δουλειάς του: το να βρίσκεις συμβόλαια ποντάροντας στα καλά λόγια που λένε για τον χαρακτήρα σου, είναι εύκολο – είναι όμως σαφώς πιο ενδιαφέρον να μιλάει για σένα η δουλειά σου. Λένε ότι στο ποδόσφαιρο και τις μπίζνες δουλεύεις πάντα για το επόμενο αφεντικό σου – δηλαδή η όποια ικανότητα που δείχνεις, κεφαλαιοποιείται στην επόμενη δουλειά σου. Ο Μουρίνιο, προτάσσοντας τον χαρακτήρα του αντιπαθητικού, απαιτεί από τον επόμενο εργοδότη του να αξιολογήσει μόνο το τι κάνει και όχι το πώς συμπεριφέρεται: αν το σκεφτείτε είναι πανέξυπνο, καθώς όποιος τον προσλαμβάνει νομίζει πως γνωρίζει με ποιον έχει να κάνει, προετοιμάζεται να δει μπροστά του έναν σατράπη παλιάνθρωπο κι ο «Μου», συμπεριφερόμενος στο εργασιακό του περιβάλλον καλά, κερδίζει τον εργοδότη του πανεύκολα! Οχι τυχαία ο Αμπράμοβιτς, ο Ντα Κόστα, ο Μοράτι μιλούν για αυτόν με τα καλύτερα λόγια.

Σεβασμός

Ο Μουρίνιο είναι καλός ηθοποιός, αλλά εμένα δεν με ξεγελά: από την Μπάγερν αποκλείστηκε, γιατί μολονότι θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε το αντίθετο, έχει κι αυτός συναισθηματικές αγκυλώσεις – στην περιπέτεια αυτή τον νίκησε ο συναισθηματισμός που επιμελώς κρύβει. Τι έκανε ο Μουρίνιο; Κράτησε ίδια τα δέκα ενδέκατα της ενδεκάδας των ηρώων του «Καμπ Νόου», ζήτησε πρέσινγκ στην αρχή όσο υπήρχε βενζίνη για τρέξιμο, προσπάθησε (ανεπιτυχώς να προφυλάξει το αβαντάζ του 2-0 με μια οπισθοχώρηση), άργησε να βγάλει από το ματς κουρασμένα παλικάρια όπως ο Οζίλ, ο Ντι Μαρία, ο Μπενζεμά – μολονότι λύσεις είχε στον πάγκο. Ακόμα και στη διαδικασία των πέναλτι εμπιστεύτηκε τα παιδιά του: τον κατάκοπο Ρονάλντο, τον Ράμος που θεωρεί τον καλύτερο αμυντικό στον κόσμο, όπως λέει, το alter ego του στο γήπεδο Τσάμπι Αλόνσο. Ο «Μου» σεβάστηκε την ιεραρχία των ποδοσφαιριστών του υπερβολικά.

Πόνταρε

Η Ρεάλ για να προκριθεί χρειαζόταν ένα αλαζόνα που θα ξεκινούσε τον Γκρανέρο (γιατί είναι πιο φρέσκος από τον Κεντίρα), τον Κακά ή τον Σαχίν (γιατί ο Οζίλ δεν άντεχε και τρίτο ματς), τον Ιγκουαΐν (γιατί ο Μπενζεμά τα 'δωσε όλα στο «Καμπ Νόου»). Η Ρεάλ φέτος παίζει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας παντού και το κάνει (εξαιρουμένων των ματς με την Μπάρτσα) υποδειγματικά βασιζόμενη στο πρέσινγκ. Την Τετάρτη αποκλείστηκε, γιατί δεν μπορούσε να πρεσάρει: ο Ρόμπεν, ο Γουστάβο, ο Κρόος έκαναν στη μεσαία γραμμή ό,τι ήθελαν. Ο «Μου» πόνταρε στα παιδιά του: είναι άνθρωπος – ποιος θα το λεγε…