Έως όμως και το 3-3 με το οποίο η μικροσκοπική Βίκινγκ κατάφερε να τρομάξει ολόκληρη Μπάγερν Μονάχου. Άσχετα εάν, η νορβηγική πόλη Στάβανγκερ αποκαλείται «Oljebyen» η πρωτεύουσα του πετρελαίου.

 Δεν είναι, λοιπόν τυχαίο ότι στη συγκεκριμένη Πανεπιστημιούπολη, μόλις 150.000 ανθρώπων γιορτάζουν τα Χριστούγεννα στις 23 Δεκεμβρίου. Ήταν τέτοια μέρα του ’69 όταν στη Βόρεια Θάλασσα, 180χλμ. από το ομώνυμο λιμάνι ανακάλυπταν ατελείωτες ποσότητες «μαύρου χρυσού» που μετέτρεψαν σύντομα τη Νορβηγία σε παγκόσμια, οικονομική υπερδύναμη.

 Κατά μία έννοια, η περίπτωσή της θυμίζει ό,τι συνέβη, πάνω κάτω κάποια χρόνια νωρίτερα, την ίδια πάντως δεκαετία και στη Σαουδική Αραβία όταν τυχαίες γεωτρήσεις, αντί για νερό έλουσαν ξαφνικά τα πάντα με πετρέλαιο. Κι επίσης, ούτε είναι τυχαίο πως μετά τις χώρες της Μέσης Ανατολής, η Νορβηγία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός «μαύρου χρυσού», αλλά και φυσικού αερίου στον πλανήτη.  

 Ή ότι το νορβηγικό, βασιλευόμενο κράτος επενδύει μέρος του 1 τρις δολαρίων του δημόσιου ταμείου του για δωρεάν υγεία, παιδεία και κοινωνική ασφάλιση. Ενώ, αν και θα μπορούσε εξακολουθεί να θεωρεί τον αθλητισμό ημιερασιτεχνικό. Τι κάνουν τότε οι σύλλογοι; Εφευρίσκουν λύσεις. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, μάλιστα απόλυτα πρωτοποριακές, έως πετυχημένες.

 Δεν είναι, λοιπόν τυχαίο εάν φέτος η Νορβηγία κατάφερε να στείλει δύο ομάδες στη League Phase του Champions League: τη Μπόντο Γκλιμτ (1-0 τη Ντόρτμουντ) και τη Βίκινγκ που βραχυκύκλωσε, αλλά και τρόμαξε μ’ ένα εντυπωσιακό 3-3 ολόκληρη Μπάγερν Μονάχου.

 Κι ενώ η Μπόντο έφτασε πέρυσι μία ανάσα από τα ημιτελικά της διοργάνωσης, μάλιστα γελοιοποιώντας ολόκληρη Ίντερ, η Βίκινγκ Στάβανγκερ επέστρεψε στο παλιό Πρωταθλητριών ύστερα από σχεδόν τρεις δεκαετίες. Ούτε κι αυτό είναι όμως τυχαίο.

 Ο προγραμματισμός της ξεκινάει πολλά χρόνια νωρίτερα, από τις Ακαδημίες των πιτσιρικάδων που σε βάθος χρόνου τροφοδότησαν την 1η ομάδα με 10 από τους 26 ντόπιους παίκτες της, επίσης γεννημένους στο Στάβανγκερ, πάνω κάτω μισή ώρα από το Μπρίνε όπου, μετά το Μάντσεστερ μεγάλωσε κάποιος Έρλινγκ Χάλαντ. Ένας προγραμματισμός και μία επένδυση, οι καρποί των οποίων επιβραβεύτηκαν φέτος από την Ομοσπονδία με το βραβείο του καλύτερου φυτώριου, κάτι σαν «Νόμπελ», άσχετα εάν εκείνο δίνεται στο Όσλο, της μπάλας.

 Μία ακόμη, πιθανότατα και παγκόσμια καινοτομία είναι οι δύο προπονητές της ομάδας: ο Μόρτεν Γιένσεν, που έχει αναλάβει το κομμάτι της τακτικής και ο Μπιάρτε Λούντε Ααρσχάιμ που δουλεύει κυρίως το ψυχολογικό- σωματικό. Όσοι τους γνωρίζουν περιγράφουν δύο εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους, σε χαρακτήρα ή νοοτροπία, από την άλλη όμως είναι τόσο πολύ δεμένοι που, για το κοινό, καλό της ομάδας θα εμφανιστούν μαζί, στην οποιαδήποτε συνέντευξη Τύπου.

 Ενώ ένα ακόμη, κι επίσης βασικό συστατικό της επιτυχίας είναι η εφεύρεση, από  τρεις φοιτητές πολιτικής μηχανικής του «Fokus», μίας πλατφόρμας scouting που βασίζεται σε αλγόριθμους συγκεντρώνοντας τα στοιχεία και τα χαρακτηριστικά κάθε ποδοσφαιριστή του εξωτερικού, μελετώντας για την ώρα (και λόγω περιορισμένου budget) μόνο όσους αγωνίζονται σε Δανία και Ελβετία.

 Τίποτα δεν είναι τυχαίο εκεί, στον ευρωπαϊκό Βορρά: εκτός από την… τυχερή συγκυρία ν’ ανακαλύψουν μία θάλασσα από πετρέλαιο. Που αν κάποια στιγμή αποφασίσουν να επενδύσουν και στο ποδόσφαιρο, θα’ ναι πράγματι ένα σοβαρό πρόβλημα για τον οποιονδήποτε.         

Βίκινγκ Στάβανγκερ Νορβηγία Μπάγερν Μονάχου Champions League Διεθνή