Η Ρεάλ Μαδρίτης επικαλείται για άλλη μια φορά την αιώνια δεισιδαιμονία της

Είναι σύνηθες για μια ποδοσφαιρική ομάδα να χρειάζεται την καλύτερη συνολική της απόδοση για να κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Αυτό συνέβη με θρυλικές ομάδες όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Ματ Μπάσμπι, ο Άγιαξ του Κρόιφ, η Μπάγερν Μονάχου του Μπεκενμπάουερ, η Μίλαν του Σάκι, η Μπαρτσελόνα του Μέσι, η Ίντερ του Μουρίνιο και η Μάντσεστερ Σίτι του Γκουαρντιόλα.

Ακόμα και η Παρί Σεν Ζερμέν του Λουίς Ενρίκε, η νυν κάτοχος του τίτλου, έχουν καταφέρει αυτό το κατόρθωμα. Όλες τους κυριάρχησαν στα πρωταθλήματά τους και στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση, κάτι που έχει καταφέρει και η Ρεάλ Μαδρίτης, και πολύ πρόσφατα, κερδίζοντας το νταμπλ της La Liga-Champions League το 2022 και το 2024.

Αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η Ρεάλ Μαδρίτης είναι επίσης η μόνη ομάδα που μπορεί να διαχωρίσει τα εγχώρια δεινά της από τη δόξα στην ηπειρωτική χώρα. Αυτό έχει συμβεί πολύ συχνά για να αποφύγουν οι οπαδοί της Μαδρίτης να αισθάνονται αισιόδοξοι αυτή τη σεζόν, παρά τον ανώμαλο δρόμο (δύο τίτλους ήδη χαμένους και τον τρίτο, τη La Liga, στα σκαριά ), την απόλυση του Τσάμπι Αλόνσο τον Ιανουάριο και ήττες όπως αυτή του περασμένου Σαββάτου στη Μαγιόρκα, όπου η ομάδα έδωσε μια θλιβερή εμφάνιση.

Tίποτα από αυτά δεν είναι καινούργιο για τη Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία στη σύγχρονη εποχή του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (επίσης στην εποχή του Ντι Στέφανο, με μόνο δύο νταμπλ στα πρώτα πέντε Κύπελλα Πρωταθλητριών) έχει καταφέρει να διαπρέψει στην Ευρώπη παρά τις ομολογουμένως κακές σεζόν στο πρωτάθλημα.

Η στροφή του 21ου αιώνα ήταν ιδιαίτερα γεμάτη με τέτοιες καταστάσεις, όπως και στις αγωνιστικές περιόδους της Ρεάλ Μαδρίτης στο Champions League. Κέρδισαν τρεις τίτλους μεταξύ 1998 και 2002, έπειτα από τρεις καταστροφικές σεζόν. Στην έβδομη διοργάνωση, η ομάδα κινδύνευσε ακόμη και να χάσει την πρόκριση στο τουρνουά της επόμενης χρονιάς, μια μοίρα που απέφυγε δραματικά στον θρυλικό τελικό του Άμστερνταμ εναντίον της Γιουβέντους. Αν και αυτό το Ευρωπαϊκό Κύπελλο έβαλε τέλος σε μια 32χρονη «ξηρασία» χωρίς να σηκώσει το τρόπαιο, το χάος στα αποδυτήρια ήταν τέτοιο που μια εβδομάδα αργότερα ο Λορέντζο Σαντς αποφάσισε να απολύσει τον Γιουπ Χάινκες.

Η κατάσταση ήταν ακόμη πιο δραματική τη σεζόν 1999-2000, με την ομάδα, αυτή τη φορά πραγματικά, να χάνει την πρόκριση στο επόμενο Champions League μετά από μια καταστροφική σεζόν στο πρωτάθλημα. Ο τελικός του Σεν Ντενί ήταν ένα κρίσιμο σημείο για τη Ρεάλ Μαδρίτης εναντίον μιας ισχυρής Βαλένθια. Για να μετριάσει τους τραυματισμούς στην άμυνα, ο Βιθέντε ντελ Μπόσκε σχεδίασε ένα κεντρικό κέντρο τριών παικτών (Ελγκέρα-Καράνκα-Ιβάν Κάμπο) που κράτησε τη Ρεάλ στην επιφάνεια σε κρίσιμους αγώνες (εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στα προημιτελικά και της Μπάγερν Μονάχου στα ημιτελικά) πριν θριαμβεύσει άνετα με 3-0 στον τελικό του Παρισιού.

Το 9ο του Ντελ Μπόσκε

Το ένατο Ευρωπαϊκό Κύπελλο κατακτήθηκε επίσης υπό τον Ντελ Μπόσκε, σε μια ακόμη απίστευτα δύσκολη σεζόν στην Ισπανία, με μια τρίτη θέση στη La Liga και μια ήττα από τη Ντεπορτίβο στον τελικό του Copa del Rey, στην εκατονταετηρίδα της Ρεάλ Μαδρίτης. Ο σύλλογος, τώρα με τον Φλορεντίνο Πέρεθ ως πρόεδρο και μια ομάδα γεμάτη αστέρια, έσωσε τη σεζόν χάρη στο βολέ του Ζιντάν στη Γλασκώβη εναντίον της Μπάγερ Λεβερκούζεν.

Σε κάθε περίπτωση, η Ρεάλ Μαδρίτης σπάνια ήταν τόσο διπολική όσο αυτή του 2017-18 , κατά τη διάρκεια του αυτοκρατορικού κύκλου του Ζιντάν με τρεις συνεχόμενους τίτλους Champions League. Σε εκείνη την τελευταία σεζόν υπό τον Γάλλο μαέστρο, η Μαδρίτη τερμάτισε 17 βαθμούς πίσω από τους πρωταθλητές στη La Liga , αλλά κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών χάρη, πάνω απ' όλα, σε ένα αξέχαστο λάκτισμα με ποδήλατο του Μπέιλ στο Ολυμπιακό Στάδιο του Κιέβου εναντίον της Λίβερπουλ. Για άλλη μια φορά, η καλύτερη ομάδα της έλαμψε στην Ευρώπη...