Μία πέτρα, βαθιά μες στην ψυχή. Αυτό ήταν που κάθε φορά κουβαλούσε ο Παναθηναϊκός, το γκρουπ, στο ευρωπαϊκό τουρ εφέτος. Είδα από κοντά, οκτώ αγώνες σε αυτό το τουρ. Τέσσερις στην Αθήνα, τέσσερις έξω. Μπορούσες να το νιώσεις.

Τον Σεπτέμβριο στη Βέρνη, κουβαλούσαν τους 2/9 πόντους από τα ματς με Λεβαδειακό/Κηφισιά/Ολυμπιακό και την αποπομπή του Ρούι Βιτόρια. Τον Νοέμβριο στο Μάλμε, αφού στο μεταξύ πάλι είχε αλλάξει ο προπονητής, το βαρίδι ήταν η ήττα στον Βόλο. Τον Δεκέμβριο με τη Βικτόρια, είχαν πίσω την ήττα με την ΑΕΚ και την ισοπαλία στη Λάρισα. Τον Ιανουάριο στη Βουδαπέστη, έπαιξαν μετά το ντόρτι στην ΑγιαΣοφιά. Με τη Ρόμα, έρχονταν από το μηδέν-μηδέν στο Περιστέρι. Τον Φεβρουάριο (ξανά) με τη Βικτόρια, είχε μεσολαβήσει ο αποκλεισμός από τον ΠΑΟΚ (με δύο ήττες) στο κύπελλο και η ισοπαλία με την ΑΕΛ.
     
Ενα τουρ, μονίμως κόντρα στο κύμα. Με επωδό, την περίοδο του φύγε εσύ έλα εσύ, "δεν υπάρχει καμία Ευρώπη", ας μείνουμε με 13-14 παίκτες σε αυτά τα παιγνίδια, τώρα έχουμε άλλη δουλειά να κάνουμε. Μόνον επικίνδυνα ανόητοι, εξωφρενικά ανιστόρητοι θα έλεγα, υπήρχε ποτέ περίπτωση να βάλουν στην ίδια φράση τις λέξεις "Παναθηναϊκός" και "δεν υπάρχει καμία Ευρώπη". Πράγματι με τη Ρόμα, το κατάφεραν. Εκείνο το βράδι ο Παναθηναϊκός είχε 11, και τον Ρενάτο Σάντσες. Οι υπόλοιποι στο Φύλλο Αγώνος, ήταν παιδιά της ακαδημίας.      

Διαβάστε τη συνέχεια στο sdna.gr
     

LIFE

Παναθηναϊκός