Τα μυστικά μίας πολιτισμικής υπερδύναμης

 Εάν παρατηρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο, στο 68’ και το 95’ η ομάδα του Νάγκελσμαν κατάφερε πρόσφατα ν’ αναποδογυρίσει μία Ακτή Ελεφαντοστού που, αφού προηγήθηκε στο 30’ απείλησε την «Νασιονάλμανσαφτ» σε τουλάχιστον τρεις ακόμη περιπτώσεις θα θυμηθούμε ότι έπαιξαν καθοριστικό οι είσοδοι στον αγωνιστικό χώρο ποδοσφαιριστών στις φλέβες των οποίων κυλούν ελάχιστες έως μηδαμινές σταγόνες γερμανικού, που λέμε αίματος.

 Κατ’ αρχάς του σκόρερ, Ντενίζ Ουντάβ, κουρδικής και Σύριας καταγωγής στη συνέχεια του πρώτου ασίστμαν, Ναντιέμ Αμίρι, αφγανικής, αλλά και του δεύτερου, Φέλιξ Νμέτσα, νιγηριανής.

 Το θέμα δεν είναι «τι απέγιναν οι Γερμανοί (;)», γιατί ανέκαθεν αυτή ήταν η φιλοσοφία που ακολουθούσε η ποδοσφαιρική της Ομοσπονδία, χωρίς διακρίσεις, εθνικότητας, θρησκείας ή χρώματος δέρματος, παρά μόνο επενδύοντας στη λεγόμενη αξιοκρατία. Όποιος δηλαδή άξιζε, έπαιζε ανεξάρτητα από το τι αναγραφόταν στο διαβατήριό του.

 Ο πρώτος «ξένος» και μάλιστα μαύρος παίκτης που αγωνίστηκε ποτέ στην εθνική Γερμανίας υπήρξε ο (80χρονος σήμερα), Έρβιν Κόστεντε, γιος ενός Αμερικανού και μίας Γερμανίδας, προσωπική ανακάλυψη μάλιστα του μεγάλου Ότο Ρεχάγκελ που αφού τον προπόνησε στους Κίκερς Όφενμπαχ, στο τέλος της καριέρας του τον ζήτησε και στη Βέρντερ Βρέμης.

 Ήταν οι αρχές της δεκαετίας του ’70, ο Κόστεντε κατάφερε να παίξει τρεις φορές στην εθνική υπό τις οδηγίες του Χέλμουτ Σεν, κουβαλούσε όμως πολλά προσωπικά προβλήματα, πάνω απ’ όλα το κόμπλεξ κατωτερότητας του χρώματος του δέρματός του κι εκεί που υποτίθεται τον είχαν επιλέξει ως αντικαταστάτη του Γκερντ Μιούλερ, γιατί έβαζε κι εκείνος βουνά από γκολ, το’ ριξε στο ποτό και την κατάθλιψη ολοκληρώνοντας στην ουσία μόνος του μία ελπιδοφόρα καριέρα.

 Η εξέλιξη όμως, μίας από τις ισχυρότερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις του πλανήτη συνεχίστηκε σε βάθος χρόνου με τους διαφόρους, Μίροσλαβ Κλόζε και Λούκας Ποντόλσκι, αμφότεροι γεννημένοι στην Πολωνία. Τον Όλιβερ Νόιβίλ, με πατέρα από το ελβετικό Τιτσίνο και μητέρα από την Καλαβρία. Τον μισό- Γκανέζο Οντονκόρ, τα αδέλφια Μπόατενγκ, ο Ζερόμ που είχε αγωνιστεί στην εθνική Γερμανίας και ο Κέβιν, που μετά το μετάνιωσε και επέλεξε την Γκάνα.

 Ο Μεσούτ Οζίλ, κανονικότατος Τούρκος, αλλά γεννημένος στο Ρουρ, ο Σαμί Κεντίρα, μισός Τυνήσιος και μισός Γερμανός, ο Γκνάμπρι, επίσης μισός από την Ακτή Ελεφαντοστού, ο Λερόι Σανέ, μισός κι εκείνος από τη Σενεγάλη, ο Τζόναθαν Ταχ (Ακτή Ελεφαντοστού), ο Τόνι Ρούντιγκερ (με μισή καταγωγή από τη Σιέρα Λεόνε), ο Αμερικανός Ναθάνιελ Μπράουν, ο Σέρβος Αλεξάντερ Πάβλοβιτς ή ο Νιγηριανός, Τζαμάλ Μουσιάλα.

 Αυτή είναι η Γερμανία που θα προσπαθήσει να κατακτήσει το 5ο της Μουντιάλ. Μία ιδιαίτερη εθνική «multikulti», που επένδυσε πολλά στο υπάρχων δυναμικό που βρήκε μες στο ίδιο της το σπίτι προστατεύοντάς το, σαν κόρη οφθαλμού, με νύχια και με δόντια όπως όταν, προ 10ετίας ο βουλευτής του ακροδεξιού κόμματος Afd, Αλεξάντερ Γκάουλαντ δεν είχε διστάσει ν’ αποκαλέσει τον Μπόατενγκ «καλό παίκτη, αλλά οι Γερμανοί δεν θα τον ήθελαν ούτε για γείτονα»…