Αθλητικό Σαν Σήμερα: Η ημερομηνία έγραφε 27 Φεβρουαρίου 2000. Το παλιό Γουέμπλεϊ —το Γουέμπλεϊ των μύθων— φόρεσε ξανά τα καλά του για έναν τελικό League Cup που, στα χαρτιά, έμοιαζε ξεκάθαρος: Λέστερ απέναντι στη μεγάλη έκπληξη της διοργάνωσης, την Τράνμιρ Ρόβερς.

Στα αποδυτήρια, η Λέστερ ετοιμαζόταν για μια ακόμη «κούπα» στην εποχή που είχε μάθει να ζει με τους τελικούς. Η Τράνμιρ, αουτσάιντερ, κουβαλούσε το όνειρο μιας επαρχιακής ομάδας που έφτασε να διεκδικεί το ιερό δισκοπότηρο του αγγλικού ποδοσφαίρου. Στις κερκίδες, 74.313 θεατές περίμεναν το σφύριγμα.

Κι όμως, εκείνη τη μέρα η ιστορία δεν γράφτηκε μόνο από τους παίκτες.

Η παρουσία που «έσπασε» το κατεστημένο

Στη διαιτητική ομάδα υπήρχε κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί. Η Γουέντι Τομς (Wendy Toms) βρέθηκε στον τελικό και έγινε η πρώτη γυναίκα που ορίστηκε βοηθός διαιτητή, lineswoman,  σε τελικό ανδρικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Αγγλία.

Δεν ήταν «συμβολισμός για τα μάτια του κόσμου». Ήταν κόντρα στο τότε ένστικτο του συστήματος, κόντρα σε μια παράδοση που για δεκαετίες έλεγε —άτυπα αλλά καθαρά— ότι το ανδρικό ποδόσφαιρο είναι κλειστό κλαμπ. Εκείνη τη μέρα, η FA έδειξε ότι μπορεί να ανοίξει ρωγμή στο status quo.

Η στιγμή που έδωσε δρόμο σε άλλες

Η Τομς δεν έμεινε στη “μία εμφάνιση”. Η καριέρα της συνέχισε από Football League μέχρι Premier League και αργότερα βρέθηκε και στη λίστα της FIFA για διεθνείς αγώνες στο γυναικείο ποδόσφαιρο, πριν αποχωρήσει από το κορυφαίο επίπεδο το 2005.

Το ουσιαστικό είναι αυτό! Σε ένα άθλημα που λατρεύει την παράδοση, η Τομς απέδειξε ότι η επάρκεια δεν έχει φύλο. Και ότι μια «κανονικότητα» που παρουσιαζόταν ως αιώνια, στην πραγματικότητα ήταν απλώς… συνήθεια.

Ο τελικός που σφράγισε το παλιό Γουέμπλεϊ

Ο αγώνας έληξε 2-1 υπέρ της Λέστερ, σε αυτό που έμεινε στην ιστορία ως ο τελευταίος τελικός League Cup στο παλιό Γουέμπλεϊ.

Αλλά, για όσους βλέπουν πέρα από το σκορ, ο τίτλος εκείνης της ημέρας ήταν άλλος:

Μια γυναίκα “έτρεξε τη γραμμή” και άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού — χωρίς να χρειαστεί να φωνάξει.

Και κάπως έτσι, ακόμη κι αν πολλοί δεν θυμούνται το όνομά της, το ίδιο το ποδόσφαιρο ξέρει:
η 27η Φεβρουαρίου 2000 ήταν μια από εκείνες τις ημερομηνίες που δεν κάνουν θόρυβο — αλλά αφήνουν αποτύπωμα.

Μιλώντας στη Daily Mail το 2023, η Γουέντι Τομς εξέφρασε το προσωπικό της παράπονο. Εξήγησε, ότι συχνά ένιωσε «ξεχασμένη», γιατί εκείνη αναγκάστηκε να σπάει τοίχους σε κάθε κατηγορία για να γίνει αποδεκτή ως γυναίκα, σε ένα περιβάλλον που την περίμενε… άνδρα (την έγραφαν “Mr Toms” σε λίστες και προγράμματα), τη γύριζαν από γήπεδα ή τη μπέρδευαν με το catering, δεν υπήρχαν καν αποδυτήρια για εκείνη και άλλαζε σε αποθήκες με λάσπες και μία καρέκλα.

Περιγράφει ότι «κάθε παιχνίδι ήταν μάχη», ότι δέχτηκε παρενοχλητικά τηλεφωνήματα στο σπίτι («παράτα το», «δεν θα φτάσεις πουθενά»), ότι υπήρχε μέχρι και μέριμνα ασφαλείας στην Premier League “σε περίπτωση” επίθεσης επειδή ήταν γυναίκα, ενώ θυμάται και τα σεξιστικά σχόλια γύρω από την παρουσία της — ακόμη και από παίκτες.

Παρά τη σκληρή διαδρομή, λέει πως συνέχισε γιατί «έπρεπε να αλλάξουν τα πράγματα», σήμερα δουλεύει για τη νέα γενιά γυναικών διαιτητών και στηρίζει καμπάνια κατά της κακοποίησης των διαιτητών, υπογραμμίζοντας ότι μετά την COVID η κατάσταση έχει αγριέψει: «είμαστε άνθρωποι, οι παίκτες κάνουν δεκάδες λάθη και ξεχνιούνται, ο διαιτητής κάνει ένα και τον “τελειώνουν”», με τη βρισιά να εκτοξεύεται συχνά ακόμη και μπροστά σε παιδιά.