Γιατί ο Ιραόλα ταιριάζει στη Λίβερπουλ

Η Λίβερπουλ φαίνεται πως βρίσκεται μπροστά σε αλλαγή εποχής, με τον Άντονι Ιραόλα να παρουσιάζεται ως ο βασικός υποψήφιος για να διαδεχθεί τον Άρνε Σλοτ στον πάγκο του Anfield. Και η επιλογή αυτή, όσο κι αν αρχικά μοιάζει τολμηρή, έχει απόλυτη ποδοσφαιρική λογική.

Ο Ισπανός τεχνικός αποχωρεί από την Μπόρνμουθ έχοντας αφήσει πίσω του ένα έργο πολύ μεγαλύτερο από τα κυβικά του συλλόγου. Σε τρεις σεζόν στη νότια ακτή της Αγγλίας, έσπασε διαδοχικά το ρεκόρ βαθμών της ομάδας στην Premier League, την οδήγησε στην καλύτερη θέση της ιστορίας της και τελικά της χάρισε την πρώτη ευρωπαϊκή έξοδο.

Το εντυπωσιακότερο, όμως, δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα. Είναι ο τρόπος. Η Μπόρνμουθ του Ιραόλα ήταν ομάδα έντασης, πίεσης, ταχύτητας και άμεσης επίθεσης. Ένα σύνολο που δεν περίμενε παθητικά, αλλά κυνηγούσε την μπάλα ψηλά, έπαιζε γρήγορα μπροστά και προσπαθούσε να χτυπήσει τον αντίπαλο τη στιγμή που αυτός ήταν πιο ανοργάνωτος.

Αυτή ακριβώς η φιλοσοφία μοιάζει να κουμπώνει με το DNA της Λίβερπουλ. Το Anfield δεν αγάπησε ποτέ το αργό, άνευρο ποδόσφαιρο κατοχής για την κατοχή. Αγάπησε την ένταση, το κάθετο παιχνίδι, το pressing, τη μετάβαση, το ποδόσφαιρο που σηκώνει το γήπεδο στο πόδι. Από την εποχή του Γιούργκεν Κλοπ, η Λίβερπουλ έμαθε να ζει μέσα από το κλέψιμο, την πίεση και την έκρηξη προς την αντίπαλη περιοχή.

Ο Ιραόλα δεν έρχεται να επιβάλει κάτι ξένο. Έρχεται να ξανακουμπώσει τη Λίβερπουλ σε μια λογική που της είναι οικεία.

Τα στοιχεία της Μπόρνμουθ είναι αποκαλυπτικά. Από τότε που ανέλαβε ο Ιραόλα, μόνο μία ομάδα στην Premier League είχε περισσότερα σουτ από γρήγορες επιθέσεις από την Μπόρνμουθ: η ίδια η Λίβερπουλ. Η ομάδα του Ισπανού είχε την ταχύτερη προώθηση επιθέσεων στο πρωτάθλημα, με μέσο ρυθμό μεταφοράς της μπάλας στα 1,95 μέτρα ανά δευτερόλεπτο, ενώ ήταν από τις ομάδες με τις λιγότερες πάσες ανά ακολουθία κατοχής. Με απλά λόγια: δεν κρατούσε την μπάλα για να την κρατά. Έπαιζε μπροστά.

Κεντρική ιδέα του Ιραόλα είναι ότι μετά την ανάκτηση της μπάλας, η πρώτη σκέψη πρέπει να είναι η κάθετη πάσα στον φορ. Ο ίδιος έχει εξηγήσει ότι η στιγμή αμέσως μετά το κλέψιμο είναι εκείνη όπου ο αντίπαλος είναι λιγότερο οργανωμένος και αφήνει τους καλύτερους χώρους. Αυτή η λογική ταιριάζει ιδανικά σε μια Λίβερπουλ που έχει μάθει να πληγώνει τον αντίπαλο στο transition.

Εξίσου σημαντικό είναι το κομμάτι της πίεσης. Η Μπόρνμουθ του Ιραόλα ήταν σταθερά ανάμεσα στις κορυφαίες ομάδες της Premier League σε high turnovers, δηλαδή σε ανακτήσεις μπάλας ψηλά στο γήπεδο. Ήταν πέμπτη σε συνολικές υψηλές ανακτήσεις, τρίτη σε high turnovers που κατέληξαν σε τελική προσπάθεια και τέταρτη σε high turnovers που κατέληξαν σε γκολ. Την ίδια περίοδο, η Λίβερπουλ ήταν η ομάδα με τα περισσότερα γκολ μετά από τέτοιες ανακτήσεις.

Εδώ βρίσκεται το τακτικό κλειδί. Ο Ιραόλα δεν χρειάζεται να χτίσει από το μηδέν. Στη Λίβερπουλ θα βρει ήδη μια ομάδα που ξέρει να πιέζει, ξέρει να κλέβει ψηλά και έχει παίκτες με φυσικά και τεχνικά χαρακτηριστικά για να παίξουν σε υψηλή ένταση.

Η επιτυχία του στην Μπόρνμουθ γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακή αν δει κανείς τις συνθήκες. Κάθε καλοκαίρι έχανε βασικούς παίκτες. Έφυγαν οι Χάουσεν, Κερκέζ, Ζαμπάρνι, αποχώρησε ο Κέπα, που είχε επιστρέψει στην Τσέλσι πριν καταλήξει στην Άρσεναλ, ενώ νωρίτερα είχε πουληθεί ο πρώτος σκόρερ Ντόμινικ Σολάνκε. Ακόμη και ο Αντουάν Σεμένιο, πρώτος σκόρερ της ομάδας σε εκείνη τη φάση, έφυγε για τη Μάντσεστερ Σίτι.

Κι όμως, η Μπόρνμουθ δεν κατέρρευσε. Αντίθετα, έγινε καλύτερη. Τελείωσε τη σεζόν με αήττητο σερί 18 αγώνων, το μεγαλύτερο οποιασδήποτε ομάδας στην Premier League εκείνη τη χρονιά, και έγινε η πρώτη ομάδα εκτός των παραδοσιακών μεγάλων που πέτυχε τέτοιο σερί μέσα σε μία σεζόν στην εποχή της Premier League.

Αυτό λέει πολλά για τον προπονητή. Ο Ιραόλα δεν εξαρτάται από έναν σταρ. Χτίζει μηχανισμό. Και αυτό είναι ακριβώς που χρειάζεται μια Λίβερπουλ η οποία καλείται να διαχειριστεί μεταβατική περίοδο, φθορά βασικών παικτών, ακριβές μεταγραφές που δεν έχουν ακόμη αποδώσει στο μάξιμουμ και την ανάγκη να ξαναβρεί καθαρή ταυτότητα.

Η περίπτωση των Αλεξάντερ Ίσακ και Φλόριαν Βιρτς είναι χαρακτηριστική. Αν η Λίβερπουλ έχει επενδύσει τόσο βαριά σε αυτούς, χρειάζεται έναν προπονητή που μπορεί να τους εντάξει σε λειτουργικό σύστημα. Ο Ιραόλα έδειξε στην Μπόρνμουθ ότι μπορεί να βελτιώνει παίκτες, να ανανεώνει το σύνολο και να κρατά υψηλή απόδοση ακόμη και μετά από σημαντικές απώλειες.

Βεβαίως, άλλο Μπόρνμουθ και άλλο Λίβερπουλ. Στο Anfield η πίεση είναι τεράστια, η απαίτηση άμεση και η ανοχή μικρότερη. Ο Ιραόλα θα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί αποδυτήρια με μεγάλα ονόματα, ευρωπαϊκή πίεση, media, υψηλότερες προσδοκίες και την καθημερινή υποχρέωση της νίκης.

Όμως ποδοσφαιρικά, η επιλογή βγάζει νόημα. Δεν είναι απλώς ένας προπονητής που έκανε καλή δουλειά σε μικρομεσαία ομάδα. Είναι ένας τεχνικός που εκπροσωπεί την κατεύθυνση προς την οποία κινείται το σύγχρονο ποδόσφαιρο: ένταση, άμεση επίθεση, pressing, ταχύτητα, επιθετική άμυνα και γρήγορη εκμετάλλευση των μεταβάσεων.

Ακόμη και ο Πεπ Γκουαρδιόλα είχε χαρακτηρίσει ομάδες όπως η Μπόρνμουθ, η Νιούκαστλ και η Μπράιτον ως δείγματα του σημερινού σύγχρονου ποδοσφαίρου. Η Λίβερπουλ, από τη φύση της, ανήκει σε αυτή την οικογένεια ποδοσφαιρικών ιδεών.

Γι’ αυτό ο Ιραόλα δεν μοιάζει με ρίσκο χωρίς βάση. Μοιάζει με προπονητή που μπορεί να επαναφέρει την ένταση, να αναζωογονήσει το πλάνο και να δώσει στη Λίβερπουλ μια νέα εκδοχή του ποδοσφαίρου που την έκανε μεγάλη στην εποχή Κλοπ.

Η αποστολή του, αν τελικά αναλάβει, θα είναι ξεκάθαρη! Όχι να αντιγράψει τον Κλοπ, αλλά να συνεχίσει το πνεύμα του με πιο σύγχρονα εργαλεία. Να ξανακάνει τη Λίβερπουλ ομάδα που πιέζει, τρέχει, πνίγει και χτυπά πριν ο αντίπαλος προλάβει να αναπνεύσει.

Και αν υπάρχει ένας προπονητής που απέδειξε στην Premier League ότι μπορεί να το κάνει αυτό με λιγότερα όπλα, τότε στη Λίβερπουλ θα έχει την ευκαιρία να δείξει τι μπορεί να κάνει με πραγματικό οπλοστάσιο.