Ολυμπιακός: Η άλλη όψη του Σμαΐλοβιτς, ο Τουφάκης και ο Σιπιόνι

Ας αρχίσουμε από τα αυτονόητα. Σε ματς όπως αυτό του Ολυμπιακού με τη Μαρκό για το Κύπελλο Ελλάδας είναι περίπου αυτονόητο ότι δεν θα υπάρχει χημεία αφού οι 11άδες που επιλέγονται σε τέτοια ματς κατά 99,9% δεν έχουν αγωνιστεί ξανά μαζί ούτε σε... προπόνηση. Άρα η υψηλή ομαδική απόδοση μοιάζει περίπου ανέφικτη. 

Ωστόσο, ειδικά σε τέτοια ματς, κρίνονται περισσότερο ατομικά οι παίκτες. Περισσότερο απ' όλα κρίνεται ο χαρακτήρας τους. Όσοι παίζουν λίγο ή καθόλου σε πρωτάθλημα και Ευρώπη και ο προπονητής τους χρησιμοποιεί για ξεκούραση των βασικών καλούνται να (από)δείξουν ότι δικαιούνται κάτι παραπάνω. Ότι δεν έχουν απογοητευτεί, δεν έχουν εγκαταλείψει την προσπάθεια. Ότι διαθέτουν υπομονή και επιμονή, πέρα από αξία και ζητούν την προσοχή και τη -σημαντικότερη- ευκαιρία από τον προπονητή. 

Στον αντίποδα, όσοι από τους λεγόμενους βασικούς παίζουν σε τέτοια ματς (δεν γίνεται να μείνουν όλοι εκτός), επίσης περνούν τεστ χαρακτήρα. Εκείνοι καλούνται να δείξουν ότι δεν υποτιμούν αυτά τα ματς. Τα αντιμετωπίζουν όλα με την ίδια σοβαρότητα και τον επαγγελματισμό που -πρέπει να- διέπει ποδοσφαιριστές του μεγαλύτερου ελληνικού αθλητικού brand. Αφού τα διευκρινίσαμε αυτά, πάμε να μιλήσουμε πιο αναλυτικά για όσα είδαμε, και δεν είδαμε, στο 2-0 του Ολυμπιακού στο Μαρκόπουλο.

Ο Πόποβιτς που ήταν βασικός στην αρχή της σεζόν κάτω από τα δοκάρια αλλά έχασε τη θέση του από τον πολύπειρο Ορτέγκα έδειξε να μην τον έχει πάρει από κάτω. Στο 24' ήταν και τυχερός αφού ο Ελ Αραμπί έστειλε τη μπάλα πάνω του σε ένα τετ-α-τετ (σ.σ.: και λίγο πλάγια αριστερά στη μικρή περιοχή) ενώ αντιθέτως στο 55' έκανε απόκρουση για highlights (με το δεξί χέρι) σε τετ-α-τετ του Νεκούλ, φάση στην οποία ωστόσο χρειάστηκε και η συνδρομή του Κάρμο (με το κεφάλι σε κόρνερ πριν η μπάλα περάσει τη γραμμή) για να μην παραβιαστεί η ερυθρόλευκη εστία.

Εντελώς αντίθετη ήταν η εικόνα των δύο στόπερ. Ο έμπειρος Κάρμο, με το τόσο λαμπερό παρελθόν στον Ολυμπιακό, πήρε πιο σοβαρά το ματς (αν μη τι άλλο ήταν πιο συγκεντρωμένος) σε σχέση με τον παρτενέρ του, τον Σμαϊλοβιτς. Δεν ήταν μόνο ότι έσωσε γκολ στο 55' ο Ανγκολέζος. Ούτε ότι σκόραρε το 2ο γκολ με κεφαλιά στο 71' μετά από κόρνερ - ασίστ του Πουέρτα. Η γενικότερη παρουσία του ήταν σοβαρή. Θέλησε να δείξει στον προπονητή ότι μπορεί πάντα να τον υπολογίζει.

Αντιθέτως ο Σμαΐλοβιτς, ελάχιστα 24ωρα μετά την αποθέωση του προπονητή προς το πρόσωπό του (σ.σ.: στη συνέντευξη Τύπου του ματς με την Καλαμάτα), έδειξε το άλλο πρόσωπο. Το όχι άξιο επαίνων. Νωρίτερα σταθήκαμε στις δύο σπουδαίες ευκαιρίες της Μαρκό στο ματς. Και οι δύο προήλθαν από μεγάλα λάθη του γεννημένου στη Σουηδία διεθνούς Βόσνιου στόπερ. Στο 24' επιχείρησε μια ρισκαδόρικη πάσα λίγο εκτός της περιοχής του με συνέπεια να την κλέψει αντίπαλος και να βγάλει τετ-α-τετ τον Ελ Αραμπί. Στο 55' ήταν εκείνος που δεν τραβήχτηκε εγκαίρως (σε φάση από γέμισμα του τερματοφύλακα της Μαρκό προς παίκτη έξω αριστερά) και κράτησε onside τον Νεκούλ στο τετ-α-τετ με τον τερματοφύλακα του Ολυμπιακού.

Όσον αφορά στους ακραίους μπακ, Μπρούνο και Σάλιακα, αμφότεροι αντιμετώπισαν με σοβαρότητα την αναμέτρηση. Ο Αφρικανός δεν είχε και καμιά σπουδαία απόδοση αλλά αδιάφορος δεν ήταν, κάθε άλλο. Το αυτό ισχύει και για τον Σάλιακα ο οποίος άνοιξε και το σκορ με υπέροχο δυνατό ευθύβολο δεξί σουτ εκτός περιοχής στο 15' μετά από στρώσιμο της μπάλας από τον Φίλη. Η κακή στιγμή του Έλληνα δεξιού μπακ στο ματς ήταν εκείνη του 55'. Μετά το βολέ του τερματοφύλακα της Μαρκό, πιάστηκε εκτός θέσης, να βρίσκεται πολύ εσωτερικά, με συνέπεια ο έξω αριστερά του Μαρκόπουλου να υποδεχθεί με άνεση τη μπάλα και να τροφοδοτήσει ανενόχλητος τον Νεκούλ για το τετ-α-τετ με τον Πόποβιτς.

Σοβαροί ήταν και οι δύο κεντρικοί χαφ, Έσε και Πουέρτα με τον δεύτερο να είναι πιο «μέσα» στο ματς, εν τέλει είχε και μια ασίστ στο ενεργητικό του με το κόρνερ στον 2-0 του Κάρμο. 

Ματς απ' αυτά που μπορείς να χάσεις εντυπώσεις ήταν και για τον Ζέλσον. Δεν είχαν καλά καλά συμπληρωθεί 10 λεπτά αγώνα και ο Αλγουαθίλ φώναζε στον εξτρέμ του Ολυμπιακού να παίζει πιο γρήγορα (αυτή ήταν και γενική οδηγία, όχι μόνο στον Ζέλσον) και, κυρίως, να μην εγκαταλείπει τη θέση του... Δύσκολα θα βρει κάτι αξιόλογο να κρατήσει στο ματς από πλευράς του Πορτογάλου με τις ρίζες από το Πράσινο Ακρωτήρι. Τον πλέον άχαρο ρόλο στο ματς είχε ο Μουαντιλμαντζί στην επίθεση αφού ουσιαστικά δεν τροφοδοτήθηκε και έμεινε να κάνει κινήσεις δεξιά και αριστερά μπας και μετατρέψει σε κάτι, το τίποτα.

Όσον αφορά στους δύο νεαρούς της 11άδας, Φίλη και Τουφάκη, για τον πρώτο αναφέραμε ήδη ότι είχε την ασίστ στο 1-0 του Σάλιακα. Και δεν ήταν μόνο αυτό, είχε ξανά μια θετική παρουσία όπως έχει κάθε φορά που του δίνεται η ευκαιρία. 

Ενδιαφέρον ήταν και το δείγμα του Τουφάκη που έπαιξε έξω αριστερά και έβγαλε ουκ ολίγες συνεργασίες με τον Μπρούνο πίσω του αλλά και με τον Πουέρτα που ερχόταν συχνά στην πλευρά του. Και δεν έδειξε να διστάζει, δοκιμάζοντας δύο φορές τα πόδια του εκτός περιοχής. Στο 6' έκανε σουτ με το αριστερό και στο 28' με το δεξί. Την πρώτη φορά μπλόκαρε εύκολα ο τερματοφύλακας (ήταν αδύναμο το σουτ), τη δεύτερη η μπάλα πέρασε αρκετά άουτ.

Αυτά, λίγο-πολύ, είδαμε σ' αυτό το ματς. Η υποχρέωση βγήκε επιτυχημένα και έγινε το 3Χ3 για τον Ολυμπιακό που θέλει, όπως και πέρυσι, να τερματίσει στην κορυφή για να γλιτώσει έναν γύρο. Πλέον οι ερυθρόλευκοι στρέφουν την προσοχή τους στο δύσκολο ματς του Σαββάτου με την Κηφισιά για το πρωτάθλημα και ύστερα υπάρχει ταξίδι στη Γαλλία για την αναμέτρηση με τη Ρεν.

ΥΓ: Ότι ο Σιπιόνι ακόμα και σ' αυτό το ματς μπήκε αλλαγή στο 86' δεν μπορεί παρά να «λέει» κάτι, έτσι δεν είναι; Σε πολύ πρόσφατο blog αναφέρθηκα στην σημαντική απόφαση που, κατά πως φαίνεται, πρέπει να πάρει ο Ολυμπιακός τον χειμώνα αναφορικά με αυτόν τον παίκτη για να μη χαθεί. Εκτός αν ο Αλγουαθίλ έχει ένα δικό του πλάνο για τον Αργεντινό χαφ που θα μας το αποκαλύψει σύντομα.

ΥΓ2: Ότι ο Μπέιλι χρειάζεται, ακόμα, αρκετό χρόνο ώστε να «τολμάει» ο προπονητής να του δίνει φανέλα βασικού επιβεβαιώθηκε κόντρα στη Μαρκό. Μπήκε αλλαγή στο 61', δεν ήταν βασικός και πιθανότατα δεν θα είναι και το Σάββατο με την Κηφισιά.

ΥΓ3: Η αποθέωση στον Ελ Αραμπί ήταν το λιγότερο που άξιζε αυτός ο παιχταράς που έγραψε ιστορία στον Ολυμπιακό.